This is default featured post 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

Showing posts with label အေမးအေျဖက႑. Show all posts
Showing posts with label အေမးအေျဖက႑. Show all posts

Tuesday, November 30, 2010

သက္သတ္လြတ္စားတဲ့ကုသုိလ္ပ်က္ပါသလား

အေမး။ ။သက္သတ္လြတ္စားတဲ႔ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္က မိသားစုေတြအတြက္ အသားဟင္းခ်က္ေပးတာ သတ္သတ္လြတ္စားတဲ႔ ကုသိုလ္ ပ်က္သြားသလားဘုရား။ တပည့္ေတာ္သိတာက သတ္သတ္လြတ္စားတယ္ဆိုတာသတၱ၀ါေတြကိုေဘးမဲ႔ေပးတယ္ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ စားတယ္လို႔ သိထားပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ အသိ မွန္မမွန္ကို ေျဖေပးေတာ္မူပါဘုရား။
သန္းသန္းနိုင္
ရန္ကုန္

အေျဖ။ ။ သက္သတ္လြတ္စားရံုနဲ႔ ကုသိုလ္ မရႏိူင္တဲ့အတြက္ ဘယ္ အသားဟင္းျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ေပးလို႔ရပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ပါဘူး။
သက္သတ္လြတ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သန္းေခါင္ယံအေမးအေျဖစာအုပ္မွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ကုသုိလ္ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ ပုညႀကိယာ၀တၳဳ ဆယ္ပါးအနက္ ႀကိဳက္တာကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ျပဳလုပ္လို႔ရပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ကုသုိလ္ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ သက္သတ္လြတ္စားပါလို႔ မေဟာထားပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သက္သတ္လြတ္စားတာဟာ ေရာဂါကင္းတဲ့အက်ဳိးေတာ့ ရရွိပါတယ္။ တစ္ခါက ဆရာေလးတစ္ပါးေျပာဖူးတယ္။ သူဟာ ၀ါတြင္းမွာ သက္သတ္လြတ္စားပါတယ္။ အသားနဲ႔စားတုန္းကထက္ အခုေရာဂါကင္းရွင္းေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ဘုရား လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကလဲ သူတစ္ပါးက သက္သတ္လြတ္စားတာဟာ ဘာအတြက္လဲလို႔ ေမးေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က “ သြားၾကားထိုးရတာ သက္သာေအာင္ သက္သတ္လြတ္စားရတာျဖစ္တယ္” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူဖူးပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေရာဂါကင္းဖို႔အတြက္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စားတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ ကိုယ္စားတဲ့အသားဟာ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ၿပီးသတ္တဲ့အသားမဟုတ္ရင္ သက္သတ္လြတ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သက္သတ္လြတ္စားျခင္းျဖင့္ သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့ေပးရာေရာက္ပါတယ္ ..ဆိုတာနဲ႔စပ္ၿပီးေျပာပါ့မယ္။ ဒီလိုအသားမစားရံုနဲ႔ သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့ေပးရာမေရာက္ပါဘူး။ တကယ္တန္း သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့ေပးရာေရာက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ငါးပါးသီလထဲက ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္အရ သူတစ္ပါးအသက္မသတ္ပဲ ေရွာင္ၾကဥ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ေဘးမဲ့ေပးရံုမက သီလေစာင့္ထိန္းတဲ့ အတြက္ကုသိုလ္ေတာင္ ရပါေသးတယ္ဆိုတာ ေျဖၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။

သက္သတ္လြတ္စားတဲ့ကုသုိလ္ပ်က္ပါသလား

အေမး။ ။သက္သတ္လြတ္စားတဲ႔ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္က မိသားစုေတြအတြက္ အသားဟင္းခ်က္ေပးတာ သတ္သတ္လြတ္စားတဲ႔ ကုသိုလ္ ပ်က္သြားသလားဘုရား။ တပည့္ေတာ္သိတာက သတ္သတ္လြတ္စားတယ္ဆိုတာသတၱ၀ါေတြကိုေဘးမဲ႔ေပးတယ္ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ စားတယ္လို႔ သိထားပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ အသိ မွန္မမွန္ကို ေျဖေပးေတာ္မူပါဘုရား။
သန္းသန္းနိုင္
ရန္ကုန္

အေျဖ။ ။ သက္သတ္လြတ္စားရံုနဲ႔ ကုသိုလ္ မရႏိူင္တဲ့အတြက္ ဘယ္ အသားဟင္းျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ေပးလို႔ရပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ပါဘူး။
သက္သတ္လြတ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သန္းေခါင္ယံအေမးအေျဖစာအုပ္မွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ကုသုိလ္ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ ပုညႀကိယာ၀တၳဳ ဆယ္ပါးအနက္ ႀကိဳက္တာကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ျပဳလုပ္လို႔ရပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ကုသုိလ္ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ သက္သတ္လြတ္စားပါလို႔ မေဟာထားပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သက္သတ္လြတ္စားတာဟာ ေရာဂါကင္းတဲ့အက်ဳိးေတာ့ ရရွိပါတယ္။ တစ္ခါက ဆရာေလးတစ္ပါးေျပာဖူးတယ္။ သူဟာ ၀ါတြင္းမွာ သက္သတ္လြတ္စားပါတယ္။ အသားနဲ႔စားတုန္းကထက္ အခုေရာဂါကင္းရွင္းေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ဘုရား လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကလဲ သူတစ္ပါးက သက္သတ္လြတ္စားတာဟာ ဘာအတြက္လဲလို႔ ေမးေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က “ သြားၾကားထိုးရတာ သက္သာေအာင္ သက္သတ္လြတ္စားရတာျဖစ္တယ္” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူဖူးပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေရာဂါကင္းဖို႔အတြက္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စားတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ ကိုယ္စားတဲ့အသားဟာ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ၿပီးသတ္တဲ့အသားမဟုတ္ရင္ သက္သတ္လြတ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သက္သတ္လြတ္စားျခင္းျဖင့္ သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့ေပးရာေရာက္ပါတယ္ ..ဆိုတာနဲ႔စပ္ၿပီးေျပာပါ့မယ္။ ဒီလိုအသားမစားရံုနဲ႔ သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့ေပးရာမေရာက္ပါဘူး။ တကယ္တန္း သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့ေပးရာေရာက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ငါးပါးသီလထဲက ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္အရ သူတစ္ပါးအသက္မသတ္ပဲ ေရွာင္ၾကဥ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ေဘးမဲ့ေပးရံုမက သီလေစာင့္ထိန္းတဲ့ အတြက္ကုသိုလ္ေတာင္ ရပါေသးတယ္ဆိုတာ ေျဖၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။

Friday, October 22, 2010

တရားနားတာနဲ႔တရားအားထုတ္တာ ဘယ္ဟာကကုသုိလ္ပုိရပါလဲ

တရားနာတာနဲ႔တရားအားထုတ္တာ ဘယ္ဟာကကုသုိလ္ပုိရပါလဲ
အေမး။ ။အရွင္ဘုရား...တပည့္ေတာ္္္ မသိလို႔ေမးပါရေစဘုရား။ တရားပြဲေတြမွာ တရားနာရံုနဲ႔ကုသိုလ္ရႏိူင္ပါသလားဘုရား။
တရားေတာ္မ်ားကိုလဲ အၿမဲတမ္း မနာၾကားႏိူင္ပါ။ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တာက တရားနာတာနဲ႔ တရားအားထုတ္တာ ဘယ္ဟာက ကုသုိလ္ပိုရႏိူင္လဲဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။ ။
ေဂ်ညီညီ
ေနရပ္မ္ရွိ

အေျဖ။ ။တရားပြဲေတြမွာ တရားနာရံုနဲ႔ ကုသုိလ္ရႏိူင္ပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ဖားကေလးတစ္ေကာင္ဟာ တရားေဟာေနတဲ့အသံကို ဘာမွန္းမသိေသာ္လဲ နားေထာင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ နားေထာင္ေနတဲ့အခုိက္ ရုတ္တရက္ေသဆုံးသြားပါတယ္။ ဖားကေလးဟာ ေသတဲ့အခါ နတ္ျပည္မွာ ဖားနတ္သားဆိုၿပီး နတ္သားသြားျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဖားကေလးဘ၀ျဖစ္စဥ္က တရားေတာ္အသံကို နားေထာင္မိရံုပဲရွိပါေသးတယ္။ လူုျဖစ္က ဆိုဖြယ္ရာမရွိေတာ့။ ဒါေၾကာင့္တရားနာတဲ့အခါ ကုသုိလ္ရတယ္လို႔ပဲေျပာရပါမယ္။
အမွန္ေတာ့ တရားနာတာနဲ႔ တရားအားထုတ္တာဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ တစ္ခါက ရ႒ပါလသတို႔သားဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕တရားကို နာၾကားရလို႔ တရားေတာ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ႏွလံုးသြင္းလုိက္နိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူေဌးသားဟာ ရဟန္းဘ၀ေရာက္ရွိၿပီး တရားအားထုတ္လုိက္တာ ရဟႏၱာျဖစ္ ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ တရားနာျခင္းေၾကာင့္ရရွိလာတဲ့အက်ဳိးတရားေတြပါပဲ၊ တရားအားထုတ္တဲ့သူဟာ “တရားနာလွ်င္ သဒၶါရႊင္ ပညာအသိတုိး”ဆိုတဲ့အတုိင္း တရားလဲနာရတယ္၊ တရားနာရတဲ့ အက်ဳိးေတြလဲဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူထား တာရွိပါတယ္။(၁)မၾကားဖူးေသးေသာ တရားစကားမ်ားကုိ ၾကားနာရျခင္း။(၂)ၾကားဖူးၿပီးသားဆိုရင္ပုိၿပီး နားလည္ျခင္း။ (၃)ယံုမွားသံသယကို ပယ္ေဖ်ာက္နိုင္ျခင္း။ (၄)အယူ၀ါဒကိုေျဖာင့္မတ္စြာယူနုိင္ျခင္း။(၅) ယံုၾကည္တဲ့စိတ္ တိုးပြားျခင္း တို႔ျဖစ္တယ္။ ဒါ့အျပင္ တရားနာတာဟာ တရားအားထုတ္မႈအတြက္ အေထာက္အပံ့မ်ားစြာေပးပါတယ္။
ဘုရားရွင္လက္ထက္က ပဥၥဂၢဒါယကပုဏၰားလင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ဘုရားရွင္က ပုဏၰားလင္မယားအိမ္ ဆြမ္းခံၾကြတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုဏၰားႀကီးက ထမင္းစားေနတဲ့အခိုက္ျဖစ္တယ္။ စားၿပီးလို႔ တစ္၀က္ေလာက္က်မွ ဘုရားရွင္အိမ္ေရွ႕ဆြမ္းရပ္တာကိုသိတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္ထံသြားကာ “ျမတ္စြာဘုရား… စားၿပီးတစ္၀က္က်န္တာလဲ အလွဴခံပါသလားဘုရား” လို႔ ပုဏၰားကေမးေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္က “ဒုိ႔အလွဴခံေတြဆိုတာ ဦးဖ်ားဖ်ားအလွဴခံလဲ လက္ခံပါတယ္၊ စားၿပီးလို႔တစ္၀က္က်န္တာလဲ အလွဴခံပါတယ္” လို႔မိန္႔ေတာ္မူေတာ့ ပုဏၰားဟာ သူ႔ပုဂံထဲက စားၿပီးတစ္၀က္သာက်န္တဲ့ထမင္းကုိ ေလာင္းလွဴလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါ ပုဏၰားက “အရွင္ဘုရား….အရွင္ဘုရားတရားေဟာတဲ့အခါ ဘိကၡဳ လို႔ေခၚ ေခၚၿပီးေဟာေတာ့ ရဟန္းမ်ားသာပါတာလာဘုရား၊တပည့္ေတာ္တို႔ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြလဲ မပါဘူးလား” ေမးေလွ်ာက္တယ္။ ဘုရားရွင္က ပုဏၰားအားတရားေဟာဖို႔အတြက္ ပုဏၰားရဲ႕ေရွးျပဳခဲ့တဲ့ကုသိုလ္ေတြကို ဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္လည္ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါတယ္။ ပုဏၰားလင္မယားဟာ တစ္ခုေသာဘ၀တုန္းက ရုပ္နာမ္နဲ႔စပ္ၿပီး တရားနာခဲ့ဖူးတာကို ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါနဲ႔္ ဘုရားရွင္က ပုဏၰားအား ဘိကၡဳလုိ႔ ေခၚရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔အတူ ရုပ္နာမ္နဲ႔စပ္တဲ့တရားေဒသနာေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။ တရားအဆံုးမွာ ပုဏၰားလင္မယား တရားထူးမ်ားရသြားၾကပါတယ္။ဒါဟာ အတိတ္ဘ၀က တရားနာခဲ့ရတဲ့အက်ဳိးေက်းဇူးေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။
ဒါနဲ႔စပ္ၿပီး ပါေထယ်ပါဠိေတာ္မွာ တရားရနိုင္တဲ့အဂၤါေလးခ်က္ကို ေဖၚျပထားပါတယ္။ ဒါကိုသိရင္ သေဘာေပါက္သြားမွာပါ။ (၁)သူေတာ္ေကာင္းကို မွီ၀ဲ ဆည္းကပ္ရမယ္။ (၂) သူေတာ္ေကာင္းတရားကို နာၾကားရမယ္္။ (၃) ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းတတ္ရမယ္္။ (၄)မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္အားေလ်ာ္ေသာ က်င့္၀တ္ရွိရမယ္။(ပါေထယ်ပါဠိေတာ္၊ ႏွာ၊၁၉၀)
ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္မ်ားအနက္ မဂ္ကုသုိလ္တိုင္ေအာင္ ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ အထက္ပါအဂၤါေလးခ်က္နဲ႔အညီ ေနထိုင္က်င့္သံုးသြားပါမယ္ ဆိုတာေျပာရင္း………..။

တရားနားတာနဲ႔တရားအားထုတ္တာ ဘယ္ဟာကကုသုိလ္ပုိရပါလဲ

တရားနာတာနဲ႔တရားအားထုတ္တာ ဘယ္ဟာကကုသုိလ္ပုိရပါလဲ
အေမး။ ။အရွင္ဘုရား...တပည့္ေတာ္္္ မသိလို႔ေမးပါရေစဘုရား။ တရားပြဲေတြမွာ တရားနာရံုနဲ႔ကုသိုလ္ရႏိူင္ပါသလားဘုရား။
တရားေတာ္မ်ားကိုလဲ အၿမဲတမ္း မနာၾကားႏိူင္ပါ။ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တာက တရားနာတာနဲ႔ တရားအားထုတ္တာ ဘယ္ဟာက ကုသုိလ္ပိုရႏိူင္လဲဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။ ။
ေဂ်ညီညီ
ေနရပ္မ္ရွိ

အေျဖ။ ။တရားပြဲေတြမွာ တရားနာရံုနဲ႔ ကုသုိလ္ရႏိူင္ပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ဖားကေလးတစ္ေကာင္ဟာ တရားေဟာေနတဲ့အသံကို ဘာမွန္းမသိေသာ္လဲ နားေထာင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ နားေထာင္ေနတဲ့အခုိက္ ရုတ္တရက္ေသဆုံးသြားပါတယ္။ ဖားကေလးဟာ ေသတဲ့အခါ နတ္ျပည္မွာ ဖားနတ္သားဆိုၿပီး နတ္သားသြားျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဖားကေလးဘ၀ျဖစ္စဥ္က တရားေတာ္အသံကို နားေထာင္မိရံုပဲရွိပါေသးတယ္။ လူုျဖစ္က ဆိုဖြယ္ရာမရွိေတာ့။ ဒါေၾကာင့္တရားနာတဲ့အခါ ကုသုိလ္ရတယ္လို႔ပဲေျပာရပါမယ္။
အမွန္ေတာ့ တရားနာတာနဲ႔ တရားအားထုတ္တာဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ တစ္ခါက ရ႒ပါလသတို႔သားဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕တရားကို နာၾကားရလို႔ တရားေတာ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ႏွလံုးသြင္းလုိက္နိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူေဌးသားဟာ ရဟန္းဘ၀ေရာက္ရွိၿပီး တရားအားထုတ္လုိက္တာ ရဟႏၱာျဖစ္ ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ တရားနာျခင္းေၾကာင့္ရရွိလာတဲ့အက်ဳိးတရားေတြပါပဲ၊ တရားအားထုတ္တဲ့သူဟာ “တရားနာလွ်င္ သဒၶါရႊင္ ပညာအသိတုိး”ဆိုတဲ့အတုိင္း တရားလဲနာရတယ္၊ တရားနာရတဲ့ အက်ဳိးေတြလဲဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူထား တာရွိပါတယ္။(၁)မၾကားဖူးေသးေသာ တရားစကားမ်ားကုိ ၾကားနာရျခင္း။(၂)ၾကားဖူးၿပီးသားဆိုရင္ပုိၿပီး နားလည္ျခင္း။ (၃)ယံုမွားသံသယကို ပယ္ေဖ်ာက္နိုင္ျခင္း။ (၄)အယူ၀ါဒကိုေျဖာင့္မတ္စြာယူနုိင္ျခင္း။(၅) ယံုၾကည္တဲ့စိတ္ တိုးပြားျခင္း တို႔ျဖစ္တယ္။ ဒါ့အျပင္ တရားနာတာဟာ တရားအားထုတ္မႈအတြက္ အေထာက္အပံ့မ်ားစြာေပးပါတယ္။
ဘုရားရွင္လက္ထက္က ပဥၥဂၢဒါယကပုဏၰားလင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ဘုရားရွင္က ပုဏၰားလင္မယားအိမ္ ဆြမ္းခံၾကြတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုဏၰားႀကီးက ထမင္းစားေနတဲ့အခိုက္ျဖစ္တယ္။ စားၿပီးလို႔ တစ္၀က္ေလာက္က်မွ ဘုရားရွင္အိမ္ေရွ႕ဆြမ္းရပ္တာကိုသိတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္ထံသြားကာ “ျမတ္စြာဘုရား… စားၿပီးတစ္၀က္က်န္တာလဲ အလွဴခံပါသလားဘုရား” လို႔ ပုဏၰားကေမးေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္က “ဒုိ႔အလွဴခံေတြဆိုတာ ဦးဖ်ားဖ်ားအလွဴခံလဲ လက္ခံပါတယ္၊ စားၿပီးလို႔တစ္၀က္က်န္တာလဲ အလွဴခံပါတယ္” လို႔မိန္႔ေတာ္မူေတာ့ ပုဏၰားဟာ သူ႔ပုဂံထဲက စားၿပီးတစ္၀က္သာက်န္တဲ့ထမင္းကုိ ေလာင္းလွဴလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါ ပုဏၰားက “အရွင္ဘုရား….အရွင္ဘုရားတရားေဟာတဲ့အခါ ဘိကၡဳ လို႔ေခၚ ေခၚၿပီးေဟာေတာ့ ရဟန္းမ်ားသာပါတာလာဘုရား၊တပည့္ေတာ္တို႔ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြလဲ မပါဘူးလား” ေမးေလွ်ာက္တယ္။ ဘုရားရွင္က ပုဏၰားအားတရားေဟာဖို႔အတြက္ ပုဏၰားရဲ႕ေရွးျပဳခဲ့တဲ့ကုသိုလ္ေတြကို ဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္လည္ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါတယ္။ ပုဏၰားလင္မယားဟာ တစ္ခုေသာဘ၀တုန္းက ရုပ္နာမ္နဲ႔စပ္ၿပီး တရားနာခဲ့ဖူးတာကို ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါနဲ႔္ ဘုရားရွင္က ပုဏၰားအား ဘိကၡဳလုိ႔ ေခၚရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔အတူ ရုပ္နာမ္နဲ႔စပ္တဲ့တရားေဒသနာေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။ တရားအဆံုးမွာ ပုဏၰားလင္မယား တရားထူးမ်ားရသြားၾကပါတယ္။ဒါဟာ အတိတ္ဘ၀က တရားနာခဲ့ရတဲ့အက်ဳိးေက်းဇူးေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။
ဒါနဲ႔စပ္ၿပီး ပါေထယ်ပါဠိေတာ္မွာ တရားရနိုင္တဲ့အဂၤါေလးခ်က္ကို ေဖၚျပထားပါတယ္။ ဒါကိုသိရင္ သေဘာေပါက္သြားမွာပါ။ (၁)သူေတာ္ေကာင္းကို မွီ၀ဲ ဆည္းကပ္ရမယ္။ (၂) သူေတာ္ေကာင္းတရားကို နာၾကားရမယ္္။ (၃) ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းတတ္ရမယ္္။ (၄)မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္အားေလ်ာ္ေသာ က်င့္၀တ္ရွိရမယ္။(ပါေထယ်ပါဠိေတာ္၊ ႏွာ၊၁၉၀)
ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္မ်ားအနက္ မဂ္ကုသုိလ္တိုင္ေအာင္ ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ အထက္ပါအဂၤါေလးခ်က္နဲ႔အညီ ေနထိုင္က်င့္သံုးသြားပါမယ္ ဆိုတာေျပာရင္း………..။

Monday, October 18, 2010

အေႏွာက္အယွက္ဆိုတာ တကယ္ရွိပါသလား

အေမး။ ။အရွင္ဘုရား…. အိမ္တစ္အိမ္မွုာ မေကာင္းတဲ့အေစာင့္ရွိတယ္၊ အေႏွာက္အယွက္ေတြရွိတယ္ ဆိုၿပီး ဆရာဆိုသူက ေျပာေနတာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တာက အေႏွာက္အယွက္ဆိုတာ တကယ္ရွိ-မရွိ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။
မေအးသီတာ၀င္း
Mcc (ၿမိတ္)

အေျဖ။ ။အေမွာက္ပေယာဂတို႔ဆိုတာ ေလာကီအတတ္ပညာမ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းကိစၥမ်ား ျဖစ္ေပၚလာတုိင္း အေမွာက္ပေယာဂ ဟုတ္/မဟုတ္ ဆိုတာကိုေတာ့ တတ္အပ္ေသခ်ာ မေျပာႏိူင္ပါ။ ဟုတ္တာလဲ ရွိတယ္။ အလိမ္ခံရတာလဲရွိ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက အေမွာက္ပေယာဂရွိတယ္ဆိုၿပီး တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းမယံုၾကည္ဖို႔ပါပဲ။ ငွက္ဖ်ား ဖ်ားတာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ ေသြးတိုးတာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ ေနမေကာင္းထုိင္မသာျဖစ္တာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ အေအးမိႏွာေစးတာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးမတည့္တာကိုလဲ ပေယာဂေၾကာင့္ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးျဖစ္တာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာေပၚလာသမွ်ေတြကို အေမွာက္ ပေယာဂထင္ေနမယ္ ဆိုရင္ အမွားႀကီးမွားပါ လိမ့္မယ္။ဒါျပင္ အသက္တစ္ေခ်ာင္း မေသသင့္ဘဲ ေသသြားရတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ အျပင္းဖ်ားတယ္၊ ေနာက္သိရတာက ငွက္ဖ်ားေရာဂါအခံရွိတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကတယ္။ အမွန္က ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖစ္ေနရင္ ဒီေရာဂါကို ႏိူင္တဲ့ ပဋိဇီ၀ေဆးျပားေတြ ဆရာ၀န္ညြန္တဲ့အတိုင္းသံုးစြဲရမွာပါ။ အခုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈ၊ ဗဟုသုတနည္းပါးမႈေၾကာင့္ ရိုးရိုးေရာဂါေတာ့မဟုတ္ႏိုင္၊ ဒါဟာ နတ္ကိုင္တာျဖစ္မယ္၊ နတ္ကနား ေပးမွေကာင္းမယ္ ဆိုၿပီး ေငြအမ်ားႀကီးအကုန္ခံကာ နတ္ကနားေပးၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ လူနာက တေျဖးေျဖး အေျခအေနမေကာင္းျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နတ္ကို အစြဲလန္းႀကီးႀကီးနဲ႔ယံုၾကည္ၾကတဲ့ အိမ္သားတစ္စုေၾကာင့္ လူနာဟာ ေနာက္ဆံုး ေသပြဲ၀င္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာ မေသသင့္ဘဲေသရတာပါ။ တကယ္လို႔ ေဆးရံုသာပို႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိေနဦးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပေယာဂမ်ားနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ မွန္တာလဲရွိတယ္၊ အလိမ္ခံရတာလဲရွိတယ္။ ခ်င့္ၿပီးယံုၾကဖို႔ လုိအပ္လွပါတယ္။
အေႏွာက္အယွက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာပါအံုးမယ္၊ ဘုရားရွင္ဟာ သာ၀တၳိေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုေနတဲ့အခုိက္ ရဟန္းေတာ္ငါးရာ ဘုရားရွင္ထံမွ ကမၼ႒ာန္းယူၿပီး သာ၀တၳိနဲ႔ယူဇနာတစ္ရာေ၀းကြာတဲ့ ဟိမ၀ႏၱာနဲ႔စပ္ေနတဲ့ ေတာအုပ္တစ္ခုသို႔ ၾကြေတာ္မူပါတယ္။
ေတာအုပ္ေရာက္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ား ကမၼ႒ာန္းကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနေတာ္မူၾကတယ္။ ထိုေတာအုပ္အတြင္းကို ရဟန္းေတာ္မ်ားေရာက္လာ ၾကတဲ့အခါ ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ သီလတန္ခိုးေၾကာင့္ ေတာထဲရွိ ရုကၡစိုးနတ္မ်ား မေနနိုင္ၾက၊ ေနရာမွ ဖယ္ေပးၾကရတယ္။ သူတို႔အတြက္ ေနစရာ ေနရာမရွိ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နတ္ေတြဟာ ဒီေနရာကက ရဟန္းမ်ားထြက္သြားေအာင္ဆိုၿပီး မေကာင္းတဲ့န႔ံ၊ေၾကာက္မက္ဖြယ္အဆင္းေတြနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျခာက္လွန္႔ၾကတယ္၊ ဒီလိုမေကာင္းတဲ့အဆင္း၊အနံ႔ေတြကို ေတြ႕ရေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေၾကာက္သူကေၾကာက္ မူးေ၀ေအာ့အန္ၿပီး ေရာဂါျဖစ္သူကျဖစ္နဲ႔ အသားအေရမ်ားခန္းေျခာက္ကာ ႀကံဳလွီေဖ်ာ့ေတာ့လာပါတယ္။ ဒါန႔ဲသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ၀ါတြင္းႀကီးမွာပဲ သာ၀တၳိကို ျပန္လည္ ၾကြေတာ္မူလာခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘုရားရွင္ထံေရာက္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားက အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္ထားၾကတယ္။ ထိုအခါ ဘုရားရွင္က ရဟန္းမ်ားတရားအားထုတ္မဲ့ ေနရာအတြက္ အတန္ငယ္ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား အရဟတၱမဂ္ဖိုလ္ရေရးအတြက္ ထုိေတာအုပ္မွတစ္ပါး အျခားေနရာမရွိဆိုတာ ကို ဘုရားရွင္ ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ားက ကင္းစင္ၿပီး ခ်မ္းသာစြာတရားအားထုတ္ႏူိင္ေအာင္ဖို႔အတြက္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ေမတၱာသုတ္ကို သင္ေပးေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။
ထိုအခါရဟန္းမ်ားဟာ အရင္ေနခဲ့တဲ့ေတာအုပ္ဆီသုိ႔ ျပန္လည္ၾကြေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေတာအုပ္အတြင္း ၀င္ၾကတယ္ဆိုရင္ပဲ ေမတၱာသုတ္ကို ရြတ္ဖတ္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာေစာင့္နတ္မ်ားလည္း အရင္လုိမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ရဟန္းေတာ္မ်ားအေပၚ ေမတၱာသက္၀င္ကာ အေႏွာက္အယွက္မျပဳတဲ့အျပင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကျပန္တယ္။
ဒီ၀တၱဳေဒသနာေတာ္အရ အေႏွာက္အယွက္ဆိုတာ ရွိၾကပါတယ္။ ကိုယ္က အေႏွာက္ယွက္ေတြရန္က ကင္းလြတ္ေအာင္ နည္းလမ္းမွန္ကန္စြာနဲ႔ ျပဳလုပ္တတ္ဖို႔လိုတယ္ဆိုတာ ေျပာလုိပါတယ္။
အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အေႏွာက္အယွက္မရွိဘဲနဲ႔ အေနွာက္အယွက္ရွိတယ္ လို႔ဆိုကာ တစ္ခ်ဳိ႕ဆရာမ်ားရဲ႕ အလိမ္ကိုေတာ့ မခံမိၾကဖို႔ အေရးႀကီးပါေၾကာင္းေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။

အေႏွာက္အယွက္ဆိုတာ တကယ္ရွိပါသလား

အေမး။ ။အရွင္ဘုရား…. အိမ္တစ္အိမ္မွုာ မေကာင္းတဲ့အေစာင့္ရွိတယ္၊ အေႏွာက္အယွက္ေတြရွိတယ္ ဆိုၿပီး ဆရာဆိုသူက ေျပာေနတာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တာက အေႏွာက္အယွက္ဆိုတာ တကယ္ရွိ-မရွိ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။
မေအးသီတာ၀င္း
Mcc (ၿမိတ္)

အေျဖ။ ။အေမွာက္ပေယာဂတို႔ဆိုတာ ေလာကီအတတ္ပညာမ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းကိစၥမ်ား ျဖစ္ေပၚလာတုိင္း အေမွာက္ပေယာဂ ဟုတ္/မဟုတ္ ဆိုတာကိုေတာ့ တတ္အပ္ေသခ်ာ မေျပာႏိူင္ပါ။ ဟုတ္တာလဲ ရွိတယ္။ အလိမ္ခံရတာလဲရွိ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက အေမွာက္ပေယာဂရွိတယ္ဆိုၿပီး တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းမယံုၾကည္ဖို႔ပါပဲ။ ငွက္ဖ်ား ဖ်ားတာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ ေသြးတိုးတာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ ေနမေကာင္းထုိင္မသာျဖစ္တာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ အေအးမိႏွာေစးတာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးမတည့္တာကိုလဲ ပေယာဂေၾကာင့္ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးျဖစ္တာလဲ ပေယာဂေၾကာင့္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာေပၚလာသမွ်ေတြကို အေမွာက္ ပေယာဂထင္ေနမယ္ ဆိုရင္ အမွားႀကီးမွားပါ လိမ့္မယ္။ဒါျပင္ အသက္တစ္ေခ်ာင္း မေသသင့္ဘဲ ေသသြားရတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ အျပင္းဖ်ားတယ္၊ ေနာက္သိရတာက ငွက္ဖ်ားေရာဂါအခံရွိတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကတယ္။ အမွန္က ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖစ္ေနရင္ ဒီေရာဂါကို ႏိူင္တဲ့ ပဋိဇီ၀ေဆးျပားေတြ ဆရာ၀န္ညြန္တဲ့အတိုင္းသံုးစြဲရမွာပါ။ အခုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈ၊ ဗဟုသုတနည္းပါးမႈေၾကာင့္ ရိုးရိုးေရာဂါေတာ့မဟုတ္ႏိုင္၊ ဒါဟာ နတ္ကိုင္တာျဖစ္မယ္၊ နတ္ကနား ေပးမွေကာင္းမယ္ ဆိုၿပီး ေငြအမ်ားႀကီးအကုန္ခံကာ နတ္ကနားေပးၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ လူနာက တေျဖးေျဖး အေျခအေနမေကာင္းျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နတ္ကို အစြဲလန္းႀကီးႀကီးနဲ႔ယံုၾကည္ၾကတဲ့ အိမ္သားတစ္စုေၾကာင့္ လူနာဟာ ေနာက္ဆံုး ေသပြဲ၀င္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာ မေသသင့္ဘဲေသရတာပါ။ တကယ္လို႔ ေဆးရံုသာပို႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိေနဦးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပေယာဂမ်ားနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ မွန္တာလဲရွိတယ္၊ အလိမ္ခံရတာလဲရွိတယ္။ ခ်င့္ၿပီးယံုၾကဖို႔ လုိအပ္လွပါတယ္။
အေႏွာက္အယွက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာပါအံုးမယ္၊ ဘုရားရွင္ဟာ သာ၀တၳိေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုေနတဲ့အခုိက္ ရဟန္းေတာ္ငါးရာ ဘုရားရွင္ထံမွ ကမၼ႒ာန္းယူၿပီး သာ၀တၳိနဲ႔ယူဇနာတစ္ရာေ၀းကြာတဲ့ ဟိမ၀ႏၱာနဲ႔စပ္ေနတဲ့ ေတာအုပ္တစ္ခုသို႔ ၾကြေတာ္မူပါတယ္။
ေတာအုပ္ေရာက္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ား ကမၼ႒ာန္းကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနေတာ္မူၾကတယ္။ ထိုေတာအုပ္အတြင္းကို ရဟန္းေတာ္မ်ားေရာက္လာ ၾကတဲ့အခါ ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ သီလတန္ခိုးေၾကာင့္ ေတာထဲရွိ ရုကၡစိုးနတ္မ်ား မေနနိုင္ၾက၊ ေနရာမွ ဖယ္ေပးၾကရတယ္။ သူတို႔အတြက္ ေနစရာ ေနရာမရွိ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နတ္ေတြဟာ ဒီေနရာကက ရဟန္းမ်ားထြက္သြားေအာင္ဆိုၿပီး မေကာင္းတဲ့န႔ံ၊ေၾကာက္မက္ဖြယ္အဆင္းေတြနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျခာက္လွန္႔ၾကတယ္၊ ဒီလိုမေကာင္းတဲ့အဆင္း၊အနံ႔ေတြကို ေတြ႕ရေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေၾကာက္သူကေၾကာက္ မူးေ၀ေအာ့အန္ၿပီး ေရာဂါျဖစ္သူကျဖစ္နဲ႔ အသားအေရမ်ားခန္းေျခာက္ကာ ႀကံဳလွီေဖ်ာ့ေတာ့လာပါတယ္။ ဒါန႔ဲသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ၀ါတြင္းႀကီးမွာပဲ သာ၀တၳိကို ျပန္လည္ ၾကြေတာ္မူလာခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘုရားရွင္ထံေရာက္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားက အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္ထားၾကတယ္။ ထိုအခါ ဘုရားရွင္က ရဟန္းမ်ားတရားအားထုတ္မဲ့ ေနရာအတြက္ အတန္ငယ္ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား အရဟတၱမဂ္ဖိုလ္ရေရးအတြက္ ထုိေတာအုပ္မွတစ္ပါး အျခားေနရာမရွိဆိုတာ ကို ဘုရားရွင္ ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ားက ကင္းစင္ၿပီး ခ်မ္းသာစြာတရားအားထုတ္ႏူိင္ေအာင္ဖို႔အတြက္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ေမတၱာသုတ္ကို သင္ေပးေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။
ထိုအခါရဟန္းမ်ားဟာ အရင္ေနခဲ့တဲ့ေတာအုပ္ဆီသုိ႔ ျပန္လည္ၾကြေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေတာအုပ္အတြင္း ၀င္ၾကတယ္ဆိုရင္ပဲ ေမတၱာသုတ္ကို ရြတ္ဖတ္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာေစာင့္နတ္မ်ားလည္း အရင္လုိမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ရဟန္းေတာ္မ်ားအေပၚ ေမတၱာသက္၀င္ကာ အေႏွာက္အယွက္မျပဳတဲ့အျပင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကျပန္တယ္။
ဒီ၀တၱဳေဒသနာေတာ္အရ အေႏွာက္အယွက္ဆိုတာ ရွိၾကပါတယ္။ ကိုယ္က အေႏွာက္ယွက္ေတြရန္က ကင္းလြတ္ေအာင္ နည္းလမ္းမွန္ကန္စြာနဲ႔ ျပဳလုပ္တတ္ဖို႔လိုတယ္ဆိုတာ ေျပာလုိပါတယ္။
အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အေႏွာက္အယွက္မရွိဘဲနဲ႔ အေနွာက္အယွက္ရွိတယ္ လို႔ဆိုကာ တစ္ခ်ဳိ႕ဆရာမ်ားရဲ႕ အလိမ္ကိုေတာ့ မခံမိၾကဖို႔ အေရးႀကီးပါေၾကာင္းေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။

Saturday, October 9, 2010

အကုသုိလ္ခြဲတမ္း

အေမး။ ။ အရွင္ဘုရား…အေၾကြးေပးၿပီးလို႔ ျပန္မရမွန္းသိတဲ့အခါ ဒီအေၾကြးကို ငါလွဴလိုက္မယ္လုိ႔ ဆိုၿပီး လွဴရင္ ကုသိုလ္ရပါသလားဘုရား။ ေနာက္တစ္ခုက ၀ါလတ္ေလွ၊ ငါး၀ိုင္းေလွေတြရဲ႕ အကုသိုလ္ခြဲတမ္းကိုလဲ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။
တုိင္းအုပ္ေက်ာ္
ၿမိတ္

အေျဖ။ ။အေၾကြးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေၾကြးေပးတဲ့သူ ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ (၁) အေၾကြးယူထားတဲ့သူက ျပန္မဆပ္ႏိူင္ဘူးဆိုပါစို႔၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေၾကြးေပးသူက “ေခ်းထားတဲ့အေၾကြးေတြကို သူ ျပန္မဆပ္ႏိူင္တဲ့ အေျခအေန မရွိဘူး။ အေၾကြးမဆပ္ႏိူင္တာကို ေတြးၿပီး သူစိတ္ဆင္းရဲေနလိမ့္မယ္၊ မေတာ္လုိ႔ေသသြားမယ္ဆိုရင္ စိတ္ထားေျဖာင့္မွာလဲမဟုတ္ဘူး။ သူဒုကၡ ေရာက္လိမ့္မယ္၊ မျဖစ္ဘူး၊ ဒီအေၾကြးကို ငါမယူေတာ့ဘူး၊ ဒါမွသူစိတ္ခ်မ္းမွာ” လို႔ႏွလံုးသြင္းၿပီး၊ “ ယူထားတဲ့အေကၽြးေတြကို ျပန္မဆပ္ပါနဲ႔ေတာ့” လုိ႔ဆိုကာ အေၾကြးယူသူအား အၿပီးလွဴလိုက္တာပါ။ ဒါဟာ လူသားခ်င္းစာနာတဲ့သေဘာသက္၀င္ေနတယ္၊ ေမတၱာ၊ကရုဏာဆိုတဲ့ ျဗဟၼစုိရ္တရားနဲ႔လဲ ျပည့္စံုေနတယ္။ဒါေၾကာင့္ အေၾကြးမရမွန္းသိေပမဲ့ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေပးလွဴလိုက္တဲ့အတြက္ အေၾကြးေပးသူမွာ ကုသုိလ္ရပါတယ္။
ဒုတိယအေၾကြးေပးသူက “ဒီအေၾကြးေတြ ငါမရေတာ့တဲ့အတူတူ လွဴလိုက္တာပဲေကာင္းတယ္” ဆိုၿပီး လွဴလိုက္ပါတယ္။ ဒီဟာက အေၾကြးျပန္မရလို႔သာ လွဴလိုက္ရတာပါ။ တကယ္လို႔သာ ျပန္ရမဲ့အေျခအေနရွိရင္ လွဴမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒုတိယအေၾကြးေပးသူဟာ ဘယ္လုိပဲလွဴတယ္ေျပာေျပာ ကုသိုလ္မရပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အေၾကြးေပးတဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္ထဲမွာ ပထမတစ္ေယာက္သာ ကုသိုလ္ရၿပီး၊ ဒုတိယတစ္ေယာက္က်ေတာ့ ကုသိုလ္လံုး၀ မရတဲ့အျပင္ အကုသိုလ္ပဲ ရမွာျဖစ္တယ္။
ဒုတိယအေမးက…. “အကုသိုလ္ခြဲတမ္း၊ အကုသုိလ္ေ၀စု” တဲ့ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အေမးက ဆန္းသစ္ေနတယ္။ လူေတြသိသင့္သိထိုက္တဲ့ အရာမို႔ လို႔ စိတ္၀င္စားစရာလဲ ေကာင္းလွပါတယ္။
ပါဏာတိပါတကံထုိက္တဲ့အဂၤါမ်ားရွိပါတယ္။ (၁)သတၱ၀ါမွန္းသိျခင္း၊ (၂)သတ္လုိတဲ့စိတ္ရွိျခင္း၊ (၃) လံု႔လအားစိုက္ျခင္း၊ (၄) ေသျခင္းဆုိတဲ့ အဂၤါ ေလးခ်က္နဲ႔ျပည့္စုံရင္ ပါဏာတိပါတကံထုိက္ပါတယ္။ ငါးဖမ္းေလွမွာပါ၀င္တဲ့သူမ်ားဟာ ေဖၚျပပါ အဂၤါေလးခ်က္နဲ႔ျပည့္စံုေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပါဏာတိပါတကံထုိက္ပါတယ္။ မျပည့္စံုရင္ မထိုက္ဘူးလို႔ပဲေျပာရပါမယ္။
ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းရွင္သိလိုတာက အကုသုိလ္ အနည္းအမ်ားကို သိခ်င္တာျဖစ္တယ္။ဒါေၾကာင့္..
၀ါလတ္ေလွမ်ား၊ငါး၀ုိင္းေလမ်ားနဲ႔ပါ၀င္ပတ္သက္တဲ့သူမ်ားကို စာရင္းေကာက္ၾကည့္ေတာ့ ေလွပိုင္ရွင္၊ ငါးဆရာ၊ ေရရွဴး၊ ငါးဖမ္းလုပ္သားမ်ား(ေလွသားမ်ား)၊ ပဲ့နင္း၊စက္ေမာင္းသူ၊ ကုန္းေပၚေစ်း၀ယ္ေပးသူ လို႔ သိရပါတယ္။
ထုိသူမ်ားအနက္ ငါးဖမ္းခိုင္းတဲ့ေလွပိုင္ရွင္၊ငါးမ်ားမ်ားရဖို႔ ငါးအုပ္ကုိ ရွာရတဲ့ ငါးဆရာ၊ ေရရွဴး ၊ ငါးဖမ္းသမားမ်ားကေတာ့ ပါဏာတိပါတကံထိုက္ၾကတဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။
ပါဏာတိပါတကံထိုက္တဲ့သူမ်ားအနက္အကုသိုလ္ေ၀စုအမ်ားဆံုးရရွိသူက ေလွပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ ဒုတိယအကုသိုလ္အမ်ားဆံုးက ငါးမ်ားမ်ားရႏူိင္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကအစိုက္ရဆံုးျဖစ္တဲ့ ငါးဆရာနဲ႔ သူခိုင္းတဲ့အတုိင္းလုိက္လုပ္ရတဲ့ ေရရွဴး တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ တတိယအကုသိုလ္အမ်ားဆံုးက ငါးဖမ္းတဲ့ ေလွသမားမ်ားျဖစ္တယ္။
ပဲ့နင္းနဲ႔စက္ဆရာက်ေတာ့ ငါးဖမ္းရာမွာလဲမပါတဲ့အျပင္ ငါးဆရာညြန္တဲ့လမ္းအတုိင္း ေလွကိုေမာင္းေပးရပါတယ္။ စက္ဆရာဆိုရင္လဲ စက္သာေမာင္းေနရတာ ငါးဖမ္းတဲ့ေနရာမွာ မပါ၀င္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပဲ့နင္းနဲ႔စက္ဆရာကေတာ့ ပါဏာတိပါတကံ မထုိက္တာကမ်ားပါတယ္။ အကုသုိလ္ျဖစ္ေတာင္မွ အနည္းဆံုးပဲ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္က ကုန္းေပၚက ေစ်း၀ယ္သူပါ။သူက ပိုင္ရွင္ခိုင္းတဲ့အတုိင္း ေစ်းသာ၀ယ္ေပးရတဲ့အတြက္ ပါဏာတိပါတကံမထိုက္ပါဘူး၊ တကယ္လို႔ အကုသုိလ္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာေတာင္မွ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။
ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ ကုကၠဳဋမုဆိုး၀တၳဳ မွာ ေသာတာပန္မယားက လင္ေတာ္ေမာင္မုဆိုးႀကီးရဲ႕လုပ္ငန္းအတြက္ ေလးျမားစတာေတြ ယူေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ဟာ ပါဏာတိပါတအမႈျပဳေသးလားဆိုတဲ့ ျပႆနာကို ေျပာဆိုေနၾကတယ္၊ ဘုရားရွင္ေရာက္ေတာ္မူလာလို႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ ေသာတာပန္သူ႔အသက္သတ္ေသးလားဆိုတဲ့ျပႆနာကို ေျပာဆိုေနၾကတယ္လုိ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒီမွာဘုရားရွင္က “ေသာတာပန္ဟာ သူ႔အသက္ကိုဘယ္ေတာ့မွ မသတ္ေတာ့ပါဘူး။ လင္ရဲ႕အလိုကို ၀တၱရားအရျပဳလုပ္ေပးေနရေပမဲ့ ေသေစလိုတဲ့စိတ္မရွိတဲ့အတြက္ ပါဏာတိပါတကံမထုိက္ပါဘူး။ ဥပမာ အနာမရွိတဲ့လက္နဲ႔အဆိပ္ကိုကိုင္ရင္ ထိုလက္ကို အဆိပ္မေလာင္ႏိူင္သလို သတ္လိုတဲ့စိတ္မရွိတဲ့အတြက္ ေလးျမားယူေပးေသာ္လဲ အျပစ္မျဖစ္ပါ” လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။
ဒီကုကၠဳဋမုဆိုး၀တၳဳသာဓကအရဆိုရင္ ပဲ့နင္း၊ စက္ဆရာ၊ကုန္းေပၚေစ်း၀ယ္ေပးသူ သံုးဦးဟာ ေသေစလိုတဲ့စိတ္မပါရင္ အကုသိုလ္မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီသံုးဦးကလဲ ငါးဖမ္းရာမွာ ငါးမ်ားမ်ားရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အကုသိုလ္ျဖစ္ၾကမွာပါ။ တကယ္တန္း ေျပာရရင္ အကုသုိလ္ဆိုတာ နည္းတာျဖစ္ေစ မ်ားတာျဖစ္ေစ ဘာအကုသိုလ္မွမေကာင္းဘူးဆိုတာကိုေတာ့ သတိထားေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီအေျဖရဲ႕အဓိကအေရးႀကီးတာက ပါဏာတိပါတထိုက္တဲ့အဂၤါေလးခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ညီလား၊ မကိုက္ညီလားဆိုတာာပါပဲ။
အခ်ဳပ္ေျပာလိုတာက အကုသိုလ္မွန္သမွ် ေရွာင္ၾကဥ္ၾက၊ ကုသုိလ္မွန္သမွ် အားထုတ္ၾက၊ စိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ထား ဆိုတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ၾသ၀ါဒေတာ္တုိင္း လိုက္နာနိူင္က အေကာင္းဆံုးပါလို႔ေျပာရင္း……..

အကုသုိလ္ခြဲတမ္း

အေမး။ ။ အရွင္ဘုရား…အေၾကြးေပးၿပီးလို႔ ျပန္မရမွန္းသိတဲ့အခါ ဒီအေၾကြးကို ငါလွဴလိုက္မယ္လုိ႔ ဆိုၿပီး လွဴရင္ ကုသိုလ္ရပါသလားဘုရား။ ေနာက္တစ္ခုက ၀ါလတ္ေလွ၊ ငါး၀ိုင္းေလွေတြရဲ႕ အကုသိုလ္ခြဲတမ္းကိုလဲ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။
တုိင္းအုပ္ေက်ာ္
ၿမိတ္

အေျဖ။ ။အေၾကြးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေၾကြးေပးတဲ့သူ ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ (၁) အေၾကြးယူထားတဲ့သူက ျပန္မဆပ္ႏိူင္ဘူးဆိုပါစို႔၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေၾကြးေပးသူက “ေခ်းထားတဲ့အေၾကြးေတြကို သူ ျပန္မဆပ္ႏိူင္တဲ့ အေျခအေန မရွိဘူး။ အေၾကြးမဆပ္ႏိူင္တာကို ေတြးၿပီး သူစိတ္ဆင္းရဲေနလိမ့္မယ္၊ မေတာ္လုိ႔ေသသြားမယ္ဆိုရင္ စိတ္ထားေျဖာင့္မွာလဲမဟုတ္ဘူး။ သူဒုကၡ ေရာက္လိမ့္မယ္၊ မျဖစ္ဘူး၊ ဒီအေၾကြးကို ငါမယူေတာ့ဘူး၊ ဒါမွသူစိတ္ခ်မ္းမွာ” လို႔ႏွလံုးသြင္းၿပီး၊ “ ယူထားတဲ့အေကၽြးေတြကို ျပန္မဆပ္ပါနဲ႔ေတာ့” လုိ႔ဆိုကာ အေၾကြးယူသူအား အၿပီးလွဴလိုက္တာပါ။ ဒါဟာ လူသားခ်င္းစာနာတဲ့သေဘာသက္၀င္ေနတယ္၊ ေမတၱာ၊ကရုဏာဆိုတဲ့ ျဗဟၼစုိရ္တရားနဲ႔လဲ ျပည့္စံုေနတယ္။ဒါေၾကာင့္ အေၾကြးမရမွန္းသိေပမဲ့ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေပးလွဴလိုက္တဲ့အတြက္ အေၾကြးေပးသူမွာ ကုသုိလ္ရပါတယ္။
ဒုတိယအေၾကြးေပးသူက “ဒီအေၾကြးေတြ ငါမရေတာ့တဲ့အတူတူ လွဴလိုက္တာပဲေကာင္းတယ္” ဆိုၿပီး လွဴလိုက္ပါတယ္။ ဒီဟာက အေၾကြးျပန္မရလို႔သာ လွဴလိုက္ရတာပါ။ တကယ္လို႔သာ ျပန္ရမဲ့အေျခအေနရွိရင္ လွဴမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒုတိယအေၾကြးေပးသူဟာ ဘယ္လုိပဲလွဴတယ္ေျပာေျပာ ကုသိုလ္မရပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အေၾကြးေပးတဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္ထဲမွာ ပထမတစ္ေယာက္သာ ကုသိုလ္ရၿပီး၊ ဒုတိယတစ္ေယာက္က်ေတာ့ ကုသိုလ္လံုး၀ မရတဲ့အျပင္ အကုသိုလ္ပဲ ရမွာျဖစ္တယ္။
ဒုတိယအေမးက…. “အကုသိုလ္ခြဲတမ္း၊ အကုသုိလ္ေ၀စု” တဲ့ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အေမးက ဆန္းသစ္ေနတယ္။ လူေတြသိသင့္သိထိုက္တဲ့ အရာမို႔ လို႔ စိတ္၀င္စားစရာလဲ ေကာင္းလွပါတယ္။
ပါဏာတိပါတကံထုိက္တဲ့အဂၤါမ်ားရွိပါတယ္။ (၁)သတၱ၀ါမွန္းသိျခင္း၊ (၂)သတ္လုိတဲ့စိတ္ရွိျခင္း၊ (၃) လံု႔လအားစိုက္ျခင္း၊ (၄) ေသျခင္းဆုိတဲ့ အဂၤါ ေလးခ်က္နဲ႔ျပည့္စုံရင္ ပါဏာတိပါတကံထုိက္ပါတယ္။ ငါးဖမ္းေလွမွာပါ၀င္တဲ့သူမ်ားဟာ ေဖၚျပပါ အဂၤါေလးခ်က္နဲ႔ျပည့္စံုေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပါဏာတိပါတကံထုိက္ပါတယ္။ မျပည့္စံုရင္ မထိုက္ဘူးလို႔ပဲေျပာရပါမယ္။
ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းရွင္သိလိုတာက အကုသုိလ္ အနည္းအမ်ားကို သိခ်င္တာျဖစ္တယ္။ဒါေၾကာင့္..
၀ါလတ္ေလွမ်ား၊ငါး၀ုိင္းေလမ်ားနဲ႔ပါ၀င္ပတ္သက္တဲ့သူမ်ားကို စာရင္းေကာက္ၾကည့္ေတာ့ ေလွပိုင္ရွင္၊ ငါးဆရာ၊ ေရရွဴး၊ ငါးဖမ္းလုပ္သားမ်ား(ေလွသားမ်ား)၊ ပဲ့နင္း၊စက္ေမာင္းသူ၊ ကုန္းေပၚေစ်း၀ယ္ေပးသူ လို႔ သိရပါတယ္။
ထုိသူမ်ားအနက္ ငါးဖမ္းခိုင္းတဲ့ေလွပိုင္ရွင္၊ငါးမ်ားမ်ားရဖို႔ ငါးအုပ္ကုိ ရွာရတဲ့ ငါးဆရာ၊ ေရရွဴး ၊ ငါးဖမ္းသမားမ်ားကေတာ့ ပါဏာတိပါတကံထိုက္ၾကတဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။
ပါဏာတိပါတကံထိုက္တဲ့သူမ်ားအနက္အကုသိုလ္ေ၀စုအမ်ားဆံုးရရွိသူက ေလွပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ ဒုတိယအကုသိုလ္အမ်ားဆံုးက ငါးမ်ားမ်ားရႏူိင္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကအစိုက္ရဆံုးျဖစ္တဲ့ ငါးဆရာနဲ႔ သူခိုင္းတဲ့အတုိင္းလုိက္လုပ္ရတဲ့ ေရရွဴး တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ တတိယအကုသိုလ္အမ်ားဆံုးက ငါးဖမ္းတဲ့ ေလွသမားမ်ားျဖစ္တယ္။
ပဲ့နင္းနဲ႔စက္ဆရာက်ေတာ့ ငါးဖမ္းရာမွာလဲမပါတဲ့အျပင္ ငါးဆရာညြန္တဲ့လမ္းအတုိင္း ေလွကိုေမာင္းေပးရပါတယ္။ စက္ဆရာဆိုရင္လဲ စက္သာေမာင္းေနရတာ ငါးဖမ္းတဲ့ေနရာမွာ မပါ၀င္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပဲ့နင္းနဲ႔စက္ဆရာကေတာ့ ပါဏာတိပါတကံ မထုိက္တာကမ်ားပါတယ္။ အကုသုိလ္ျဖစ္ေတာင္မွ အနည္းဆံုးပဲ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္က ကုန္းေပၚက ေစ်း၀ယ္သူပါ။သူက ပိုင္ရွင္ခိုင္းတဲ့အတုိင္း ေစ်းသာ၀ယ္ေပးရတဲ့အတြက္ ပါဏာတိပါတကံမထိုက္ပါဘူး၊ တကယ္လို႔ အကုသုိလ္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာေတာင္မွ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။
ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ ကုကၠဳဋမုဆိုး၀တၳဳ မွာ ေသာတာပန္မယားက လင္ေတာ္ေမာင္မုဆိုးႀကီးရဲ႕လုပ္ငန္းအတြက္ ေလးျမားစတာေတြ ယူေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ဟာ ပါဏာတိပါတအမႈျပဳေသးလားဆိုတဲ့ ျပႆနာကို ေျပာဆိုေနၾကတယ္၊ ဘုရားရွင္ေရာက္ေတာ္မူလာလို႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ ေသာတာပန္သူ႔အသက္သတ္ေသးလားဆိုတဲ့ျပႆနာကို ေျပာဆိုေနၾကတယ္လုိ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒီမွာဘုရားရွင္က “ေသာတာပန္ဟာ သူ႔အသက္ကိုဘယ္ေတာ့မွ မသတ္ေတာ့ပါဘူး။ လင္ရဲ႕အလိုကို ၀တၱရားအရျပဳလုပ္ေပးေနရေပမဲ့ ေသေစလိုတဲ့စိတ္မရွိတဲ့အတြက္ ပါဏာတိပါတကံမထုိက္ပါဘူး။ ဥပမာ အနာမရွိတဲ့လက္နဲ႔အဆိပ္ကိုကိုင္ရင္ ထိုလက္ကို အဆိပ္မေလာင္ႏိူင္သလို သတ္လိုတဲ့စိတ္မရွိတဲ့အတြက္ ေလးျမားယူေပးေသာ္လဲ အျပစ္မျဖစ္ပါ” လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။
ဒီကုကၠဳဋမုဆိုး၀တၳဳသာဓကအရဆိုရင္ ပဲ့နင္း၊ စက္ဆရာ၊ကုန္းေပၚေစ်း၀ယ္ေပးသူ သံုးဦးဟာ ေသေစလိုတဲ့စိတ္မပါရင္ အကုသိုလ္မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီသံုးဦးကလဲ ငါးဖမ္းရာမွာ ငါးမ်ားမ်ားရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အကုသိုလ္ျဖစ္ၾကမွာပါ။ တကယ္တန္း ေျပာရရင္ အကုသုိလ္ဆိုတာ နည္းတာျဖစ္ေစ မ်ားတာျဖစ္ေစ ဘာအကုသိုလ္မွမေကာင္းဘူးဆိုတာကိုေတာ့ သတိထားေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီအေျဖရဲ႕အဓိကအေရးႀကီးတာက ပါဏာတိပါတထိုက္တဲ့အဂၤါေလးခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ညီလား၊ မကိုက္ညီလားဆိုတာာပါပဲ။
အခ်ဳပ္ေျပာလိုတာက အကုသိုလ္မွန္သမွ် ေရွာင္ၾကဥ္ၾက၊ ကုသုိလ္မွန္သမွ် အားထုတ္ၾက၊ စိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ထား ဆိုတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ၾသ၀ါဒေတာ္တုိင္း လိုက္နာနိူင္က အေကာင္းဆံုးပါလို႔ေျပာရင္း……..

Friday, October 8, 2010

ဒု-သ-န-ေသာ

အေမး။ ။ အရွင္ဘုရား…. ဒု သ န ေသာ ဆိုတဲ့စကာလံုးေလးလံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္သက္သက္ကိုသာ တပည့္ေတာ္သိခ်င္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ နဲ႔အတူ သိခ်င္ေနၾကတဲ့သူမ်ားအားလံုးအတြက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ေမာင္ျပည့္စံု
ရန္ကုန္

အေျဖ။ ။ေမာင္ျပည့္စံုေရရဲ႕ ေမးခြန္းအရဆိုရင္ အေျဖကို အက်ယ္မသိခ်င္ဘဲ တိုက်ဥ္းလိုရင္္းသိခ်င္ေနပံုရတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ဒု သ န ေသာ” ရဲ႕ ျဖစ္ေပၚလာပံု အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မေဖၚျပေတာ့ပါဘူး။ အဓိပၸါယ္ကို တိုက်ဥ္း လိုရင္းေလးပဲ ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။
‘ဒု’ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အျပည့္အစံုက “ ဒုဇၨီ၀ိတ မဇီ၀ိမွိ၊ ေယသေႏၲ န ဒဒမွေသ။ ၀ိဇၨမာေနသု ေဘာေဂသု၊ ဒီပံ နာကမွ အတၱေနာ”ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဂါထာရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ ငါတို႔ဟာ မေကာင္းတဲ့အသက္ေမြးျခင္းနဲ႔ အသက္ေမြးခဲ့ၾကတယ္။စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား ထင္ရွားရွိရက္နဲ႔ မေပးလွဴခဲ့ၾကရဘူး။ ငါတို႔မွီခိုအားကိုးရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို မျပဳခဲ့ၾကရဘူး”။
‘သ’ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕အျပည့္အစံုက သ႒ိ၀ႆ သဟႆာနိ၊ ပရိပုဏၰာနိ သဗၺေသာ။ နိရေယ ပစၥမာနာနံ၊ ကဒါ အေႏၲာ ဘ၀ိႆတိ။ ဒီဂါထာရဲ႕ အဓိပၸါယ္က.. “ငါတုိ႔ဟာ ေလာဟကုမၻီငရဲမွာ အႏွစ္ေျခာက္ေသာင္း ခံခဲ့ရၿပီးၿပီ၊ ဘယ္အခါမွ အဆံုးနိူင္ပါ့မလဲ”။
‘န’ စကားလံုးရဲ႕အျပည့္အစံုက “နတၳိ အေႏၲာ ကုေတာ အေႏၲာ၊ န အေႏၲာ ပဋိဒိႆတိ။ တဒါ ဟိ ပကတံ ပါပံ၊ မမ တုယွဥၥ မာရိသာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဂါထာရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ ငါတို႔အား အဆံုးအပိုင္းအျခားမရွိ၊ ငရဲရဲ႕အဆံုးဟာ ဘယ္မွာရွိေတာ့မလဲ၊ ငရဲခံရတဲ့ အပိုင္းအျခားက မထင္ရွား။ ငါတို႔ လူျဖစ္ခဲ့စဥ္က မေကာင္းမႈကို ျပဳခဲ့မိၿပီ”။
‘ေသာ’ စကားလံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ေသာဟံ ႏူန ဣေတာဂႏ႖ာ၊ ေယာနႎ လဒၶါန မာႏုသႎ။ ၀ဒညဴ သီလသမၸေႏၷာ၊ ကာဟာမိ ကုသလံ ဗဟုံ” ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က.. ငါဟာ ဒီငရဲမွ လြတ္ၿပီး လူ႔ဘ၀ကို ရတဲ့အခါ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ရဲ႕စကားကို သိနားလည္ကာ သီလျပည့္စံုစြာနဲ႔ ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈတို႔ကို မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ေတာ့မယ္”။ ဒါဟာ ဒု သ န ေသာ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္အက်ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
(ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ဗာလ၀ဂ္၊ အညတရပုရိသ၀တၳဳ)

ဒု-သ-န-ေသာ

အေမး။ ။ အရွင္ဘုရား…. ဒု သ န ေသာ ဆိုတဲ့စကာလံုးေလးလံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္သက္သက္ကိုသာ တပည့္ေတာ္သိခ်င္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ နဲ႔အတူ သိခ်င္ေနၾကတဲ့သူမ်ားအားလံုးအတြက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ေမာင္ျပည့္စံု
ရန္ကုန္

အေျဖ။ ။ေမာင္ျပည့္စံုေရရဲ႕ ေမးခြန္းအရဆိုရင္ အေျဖကို အက်ယ္မသိခ်င္ဘဲ တိုက်ဥ္းလိုရင္္းသိခ်င္ေနပံုရတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ဒု သ န ေသာ” ရဲ႕ ျဖစ္ေပၚလာပံု အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မေဖၚျပေတာ့ပါဘူး။ အဓိပၸါယ္ကို တိုက်ဥ္း လိုရင္းေလးပဲ ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။
‘ဒု’ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အျပည့္အစံုက “ ဒုဇၨီ၀ိတ မဇီ၀ိမွိ၊ ေယသေႏၲ န ဒဒမွေသ။ ၀ိဇၨမာေနသု ေဘာေဂသု၊ ဒီပံ နာကမွ အတၱေနာ”ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဂါထာရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ ငါတို႔ဟာ မေကာင္းတဲ့အသက္ေမြးျခင္းနဲ႔ အသက္ေမြးခဲ့ၾကတယ္။စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား ထင္ရွားရွိရက္နဲ႔ မေပးလွဴခဲ့ၾကရဘူး။ ငါတို႔မွီခိုအားကိုးရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို မျပဳခဲ့ၾကရဘူး”။
‘သ’ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕အျပည့္အစံုက သ႒ိ၀ႆ သဟႆာနိ၊ ပရိပုဏၰာနိ သဗၺေသာ။ နိရေယ ပစၥမာနာနံ၊ ကဒါ အေႏၲာ ဘ၀ိႆတိ။ ဒီဂါထာရဲ႕ အဓိပၸါယ္က.. “ငါတုိ႔ဟာ ေလာဟကုမၻီငရဲမွာ အႏွစ္ေျခာက္ေသာင္း ခံခဲ့ရၿပီးၿပီ၊ ဘယ္အခါမွ အဆံုးနိူင္ပါ့မလဲ”။
‘န’ စကားလံုးရဲ႕အျပည့္အစံုက “နတၳိ အေႏၲာ ကုေတာ အေႏၲာ၊ န အေႏၲာ ပဋိဒိႆတိ။ တဒါ ဟိ ပကတံ ပါပံ၊ မမ တုယွဥၥ မာရိသာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဂါထာရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ ငါတို႔အား အဆံုးအပိုင္းအျခားမရွိ၊ ငရဲရဲ႕အဆံုးဟာ ဘယ္မွာရွိေတာ့မလဲ၊ ငရဲခံရတဲ့ အပိုင္းအျခားက မထင္ရွား။ ငါတို႔ လူျဖစ္ခဲ့စဥ္က မေကာင္းမႈကို ျပဳခဲ့မိၿပီ”။
‘ေသာ’ စကားလံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ေသာဟံ ႏူန ဣေတာဂႏ႖ာ၊ ေယာနႎ လဒၶါန မာႏုသႎ။ ၀ဒညဴ သီလသမၸေႏၷာ၊ ကာဟာမိ ကုသလံ ဗဟုံ” ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က.. ငါဟာ ဒီငရဲမွ လြတ္ၿပီး လူ႔ဘ၀ကို ရတဲ့အခါ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ရဲ႕စကားကို သိနားလည္ကာ သီလျပည့္စံုစြာနဲ႔ ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈတို႔ကို မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ေတာ့မယ္”။ ဒါဟာ ဒု သ န ေသာ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္အက်ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
(ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ဗာလ၀ဂ္၊ အညတရပုရိသ၀တၳဳ)

သတၱာ၀ါသ ဘုံကိုး၀ႏွင့္၀ိဥာဏဌိတိအဓိပၸါယ္

အေမ။ ။အရွင္ဘုရား…အမွ်ေ၀တဲ့လကၤာမွာ မျပတ္စဥ္လာ၊သတၱာ၀ါသ၊ ဘံုကိုး၀ႏွင့္၊ ၀ိညာဏဌိိတိ၊ တည္ရွိခုႏွစ္ပါး၊ ဆိုတာကို သေဘာမေပါက္ တဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ကိုေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဦးဘုရား။
ေမာင္ေအာင္မ်ိဳးလြင္
ရုရွား(ေခတၱ)

အေျဖ။ ။၀ိညာဏဌိတိ ၊တည္ရွိခုႏွစ္ပါးဆိုတာ ပဋိသေႏၶ၀ိညာဏ္ရဲ႕တည္ရာ ခုႏွစ္ပါးကုိ ေျပာပါတယ္။ ခုႏွစ္ပါးသရုပ္ကိုေျပာရရင္..
(၁) လူ႔ျပည္၊ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္မွာ ျဖစ္ၾကတဲ့ သတၱ၀ါမ်ားမွာ ကိုယ္သ႑န္က အထူးထူးအျပားျပားရွိၿပီး၊ ပဋိသေႏၶစိတ္လည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတဲ့ အတြက္ နာနတၳကာယ၊ နာနတၳသညီမည္တယ္။
(၂) ပထမစ်ာန္ ၃ ဘံု၊ အပါယ္ေလးဘံု ဒီခုႏွစ္ဘံုမွာျဖစ္ၾကတဲ့သတၱ၀ါမ်ားမွာ ကုိယ္သ႑န္က အထူးထူးအျပားျပားရွိၿပီး၊ ပထမစ်ာန္ ၃ ဘံုမွာေတာ့ ပထမစ်ာန္၀ိပါက္စိတ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္ျဖစ္ၿပီး၊ အပါယ္ေလးဘံုမွာေတာ့ အကုသလ၀ိပါက္သႏၱီရဏစိတ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္တစ္ခုစီသာျဖစ္ ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီခုႏွစ္ဘံုမွာ ကုိယ္သ႑န္က အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး၊ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေတာ့တစ္မ်ဳိးစီသာရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ နာနတၳကာ၊ ဧကတၳသညီမည္တယ္။
(၃) ဒုတိယစ်ာန္သံုးဘံုမွာျဖစ္ၾကတဲ့သတၱ၀ါမ်ားရဲ႔ ကိုယ္သ႑န္အေရာင္အ၀ါက တူၾကၿပီး၊ ဒုတိယစ်ာန္၀ိပါက္စိတ္၊ တတိယစ်ာန္၀ိပါက္စိတ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိၾကတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဧကတၳကာယ၊ နာနတၳသညီမည္တယ္။
(၄) တတိယစ်ာန္ ၃ ဘံု၊ ေ၀ဟပၹိဳလ္ဘံု၊သုဒၶါ၀ါသ ၅ ဘံုတို႔မွာျဖစ္ၾကတဲ့ သတၱ၀ါမ်ားရ႕ဲကုိယ္႑န္မွာ တူညီၾကၿပီး၊ပဋိသေႏၶစိတ္ကလဲ စတုကၠနည္း အားျဖင့္ စတုတၳစ်ာ၀ိပါက္စိတ္ တစ္မ်ဳိးသာရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဧကတၳကာယ ဧကတၳသညီမည္တယ္။
(၅-၆-၇)အာကာသာနဥၥာယတန (၆)၀ိညာဏဥၥာယတန (၇)အာကိဥၥညာယတန ဆိုတဲ့ အရူပသံုးဘံုတို႔ရဲ႕သတၱ၀ါမ်ားဟာ ပဋိသေႏၶ၀ိညာဏ္စိတ္ တစ္မ်ဳိးစီသာ ျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ဘံုစီယူရင္ ၀ိညာဏဌိတိ ၇ ပါးျဖစ္တယ္။
တဖန္ သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ဆိုတာက အထက္ေဖၚျပပါ ၇ ပါးမွာ ေန၀သညာနာသညာဘံုတစ္ပါးနဲ႔အသညသတ္ဘံုတို႔ကိုထည့္ၿပီး ဘံုကိုးပါးယူရပါတယ္။

သတၱာ၀ါသ ဘုံကိုး၀ႏွင့္၀ိဥာဏဌိတိအဓိပၸါယ္

အေမ။ ။အရွင္ဘုရား…အမွ်ေ၀တဲ့လကၤာမွာ မျပတ္စဥ္လာ၊သတၱာ၀ါသ၊ ဘံုကိုး၀ႏွင့္၊ ၀ိညာဏဌိိတိ၊ တည္ရွိခုႏွစ္ပါး၊ ဆိုတာကို သေဘာမေပါက္ တဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ကိုေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဦးဘုရား။
ေမာင္ေအာင္မ်ိဳးလြင္
ရုရွား(ေခတၱ)

အေျဖ။ ။၀ိညာဏဌိတိ ၊တည္ရွိခုႏွစ္ပါးဆိုတာ ပဋိသေႏၶ၀ိညာဏ္ရဲ႕တည္ရာ ခုႏွစ္ပါးကုိ ေျပာပါတယ္။ ခုႏွစ္ပါးသရုပ္ကိုေျပာရရင္..
(၁) လူ႔ျပည္၊ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္မွာ ျဖစ္ၾကတဲ့ သတၱ၀ါမ်ားမွာ ကိုယ္သ႑န္က အထူးထူးအျပားျပားရွိၿပီး၊ ပဋိသေႏၶစိတ္လည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတဲ့ အတြက္ နာနတၳကာယ၊ နာနတၳသညီမည္တယ္။
(၂) ပထမစ်ာန္ ၃ ဘံု၊ အပါယ္ေလးဘံု ဒီခုႏွစ္ဘံုမွာျဖစ္ၾကတဲ့သတၱ၀ါမ်ားမွာ ကုိယ္သ႑န္က အထူးထူးအျပားျပားရွိၿပီး၊ ပထမစ်ာန္ ၃ ဘံုမွာေတာ့ ပထမစ်ာန္၀ိပါက္စိတ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္ျဖစ္ၿပီး၊ အပါယ္ေလးဘံုမွာေတာ့ အကုသလ၀ိပါက္သႏၱီရဏစိတ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္တစ္ခုစီသာျဖစ္ ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီခုႏွစ္ဘံုမွာ ကုိယ္သ႑န္က အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး၊ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေတာ့တစ္မ်ဳိးစီသာရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ နာနတၳကာ၊ ဧကတၳသညီမည္တယ္။
(၃) ဒုတိယစ်ာန္သံုးဘံုမွာျဖစ္ၾကတဲ့သတၱ၀ါမ်ားရဲ႔ ကိုယ္သ႑န္အေရာင္အ၀ါက တူၾကၿပီး၊ ဒုတိယစ်ာန္၀ိပါက္စိတ္၊ တတိယစ်ာန္၀ိပါက္စိတ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိၾကတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဧကတၳကာယ၊ နာနတၳသညီမည္တယ္။
(၄) တတိယစ်ာန္ ၃ ဘံု၊ ေ၀ဟပၹိဳလ္ဘံု၊သုဒၶါ၀ါသ ၅ ဘံုတို႔မွာျဖစ္ၾကတဲ့ သတၱ၀ါမ်ားရ႕ဲကုိယ္႑န္မွာ တူညီၾကၿပီး၊ပဋိသေႏၶစိတ္ကလဲ စတုကၠနည္း အားျဖင့္ စတုတၳစ်ာ၀ိပါက္စိတ္ တစ္မ်ဳိးသာရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဧကတၳကာယ ဧကတၳသညီမည္တယ္။
(၅-၆-၇)အာကာသာနဥၥာယတန (၆)၀ိညာဏဥၥာယတန (၇)အာကိဥၥညာယတန ဆိုတဲ့ အရူပသံုးဘံုတို႔ရဲ႕သတၱ၀ါမ်ားဟာ ပဋိသေႏၶ၀ိညာဏ္စိတ္ တစ္မ်ဳိးစီသာ ျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ဘံုစီယူရင္ ၀ိညာဏဌိတိ ၇ ပါးျဖစ္တယ္။
တဖန္ သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ဆိုတာက အထက္ေဖၚျပပါ ၇ ပါးမွာ ေန၀သညာနာသညာဘံုတစ္ပါးနဲ႔အသညသတ္ဘံုတို႔ကိုထည့္ၿပီး ဘံုကိုးပါးယူရပါတယ္။

Sunday, October 3, 2010

အေၾကြးမဆပ္ရင္ သံသရာမွာဘယ္လိုခံရမလဲ

အေမး။ ။အရွင္ဘုရား…..တပည့္ေတာ္က လူတေယာက္မွာ အေၾကြးရဖို႔ရွိပါတယ္။ အေၾကြးယူတဲ့သူက ျပန္ေပးရမွာစုိးလို႔ မသိသလိုလုပ္ေန ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ စိတ္ထဲကသိကေအာက္ျဖစ္မိပါတယ္ဘုရား။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အေၾကြးယူတဲ့သူကို ခြင့္မလြတ္ခ်င္ဘူးဘုရား။ ဒါဆိုရင္ သံသရာမွာ အေၾကြးဆပ္ရမဲ့သူက ဘယ္လိုျဖစ္နုိင္ၿပီး၊ တပည့္ေတာ္က ခြင့္မလြတ္ႏူိင္တဲ့အတြက္ ဘယ္လိုျဖစ္မွာပါလဲဘုရား။
မ်ဳိးမင္းထြန္း
ၿမိတ္

အေျဖ။ ။ အေၾကြးမဆပ္ဘဲ ေသဆံုးသြားရင္ သံသရာမွာ အေၾကြးဆပ္ရတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္အပါယ္က်ေရာက္တတ္ပါတယ္။ အေၾကြးေပး သူက ခြင့္မလြတ္ဘဲ ေဒါသအာဃာတတရားထားေနမယ္ဆိုရင္လဲ အပါယ္က်တတ္ပါတယ္။ ေဒါသအာဃာတဆိုတာ မထားေကာင္းပါဘူး။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ေဒါသအာဃာတေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္သတ္ရင္း တစ္ဘ၀ၿပီးတစ္ဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ေသခဲ့ရတယ္ဆို တဲ့အေၾကာင္းကို ဓမၼာပဒအ႒ကထာ ကာဠယကၡိနီ၀တၳဳျဖင့္ သိႏိူင္ပါတယ္။တကယ္လို႔ ခြင့္လြတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့အတြက္ ဘ၀သံသရာမွာ က်င္လည္ရေပမဲ့လဲ ခုနင္ကလို ဒုကၡမျဖစ္ႏူိင္ပါ။
ဒီေတာ့ အေၾကြးေပးတဲ့ သူက ခြင့္လြတ္တာျဖစ္ေစ၊ ခြင့္မလြတ္တာျဖစ္ေစ အေၾကြးမဆပ္လိုက္ရဘဲ ေသသြားမယ္ဆိုရင္ အပါယ္ေလးပါး အနက္တစ္ပါးပါးက်ေရာက္တတ္ၿပီး သံသရာမွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အေၾကြးျပန္ဆပ္ရတတ္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔စပ္လို႔ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕ရဲ႕အေနာက္ေျမာက္ဘက္ ဆယ္မိုင္ေလာက္အကြာမွာ ေခ်ာင္းဆံုရြာဆိုတာရွိတယ္။ အိမ္ေျခေလးရာ ေလာက္ရွိတယ္။ ဒီရြာမွာ ငညိဳနဲ႔ကံႀကီးဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။သူတုိ႔ဟာ ကြမ္းထမ္းအလုပ္ကို လုပ္ကုိင္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔ ကြမ္းထမ္း ေရာင္းရာကျပန္အလာ စားစရာဆန္မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ကံႀကီးက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငညိဳဆီမွာ ဆန္ တစ္စလယ္ေခ်းၿပီး ခ်က္စားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကံႀကီးဟာ အေၾကြးယူထားတဲ့ဆန္ကို အဆင္ေျပတဲ့တစ္ေန႔ျပန္ဆပ္ဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ အေၾကြးျပန္မဆပ္ေသးမီမွာပဲ ပိုးထိလို႔ ေသဆံုးသြားရွာတယ္။ ဒီတုန္းကသူတုိ႔အသက္ဟာ ၂၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲရွိပါဦးမယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ငညိဳအိမ္မွာ ၾကက္သြားျဖစ္တယ္။ ေသခါနီး အေၾကြးယူထားတဲ့ ဆန္တစ္စလယ္ကို စြဲသြားဟန္တူပါတယ္။ ၾကက္ေလးဟာ တုိက္ ၾကက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငညိဳက အျခားၾကက္ေတြနဲ႔တုိက္တယ္။ သံုးႀကိမ္တိတိအႏိူင္ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ကံႀကီးတစ္ျဖစ္လဲ ၾကက္ေလးဟာ သူ႔သခင္ ငညိဳကို ၾကက္တုိက္ၿပီး အေၾကြးျပန္ဆပ္ေနရတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ၾကက္တုိက္ရာမွာ ၿပိဳင္ဘက္ၾကက္က အသက္ကလဲႀကီး၊ အားကလဲ ၾကက္ေလးထက္အမ်ားႀကီးသာတာဆိုေတာ့ ရံႈးသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ငညိဳက ၾကက္တိုက္ရံႈးတဲ့အတြက္ သူ႔ၾကက္ရဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကုိကုိင္ၿပီး ရိုက္သတ္လုိက္တယ္။ ၾကက္ေလး မေသမရွင္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ငညိဳရဲ႕ႏြားမတစ္ေကာင္က ၾကက္ေလးကုိ လာနမ္းပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ၾကက္ကေလးေသၿပီး ႏြားမ၀မ္းမွာ သြားျဖစ္တယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားမေလးတစ္ေကာင္ေပါက္လာတယ္။ အရြယ္ႀကီးအေတာ္အတန္ႀကီးလာတဲ့အခါ ငညိဳသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေလးက်ပ္နဲ႔ေပး၀ယ္ၿပီး ႏြားမကေလးကို သတ္စားလိုက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လွီးျဖတ္ၿပီး အမဲဖ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္မွ ေတာင္တြင္းႀကီးက စာေရးႀကီးနဲ႕စာေရးကေတာ္တို႔ေရာက္လာတယ္။ ေသခါစႏြားမကေလးရဲ႕အသား တဆတ္ဆတ္တုံေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ႏြားမကေလးအေပၚမွာ ကရုဏာသက္မိၾကတယ္။
စာေရးကေတာ္က “ငါ့ႏြားသာဆိုရင္ မသတ္ဘူး၊ သူ႔အလိုလိုပဲေသပါေစ၊ ေသရင္လဲ အခုလိုမ်ဳိးမေရာင္းစားဘူး၊ ေျမျမဳပ္ပင့္မယ္” လို႔ သနားကရုဏာစိတ္နဲ႔ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ မၾကာမီမွာပဲ စာေရးကေတာ္ႀကီးမွာ ကိုယ္၀န္ရလာပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သားေယာကၤ်ားေလး ေမြးပါ တယ္။ သားကေလးဟာ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္အထိ စကားလံုး၀မေျပာပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဖခင္က “ သား မင္းကစကားလဲမေျပာဘူး။ ဒီေန႔အေဖတို႔လခထုတ္ရမယ္ေလ၊ လခထုတ္ၿပီးရင္ အ၀တ္လွလွေလးေတြ သားအတြက္၀ယ္လာခဲ့မယ္” ဆိုၿပီး ညေနျပန္လာတဲ့အခါ “သားကေလး..ဒီမွာသားအတြက္အ၀တ္လွလွေလးေတြေလ ယူပါ။ ပီးေတာ့ စကားလဲေျပာပါလားသားကေလး” လို႔ အေဖျဖစ္သူက ေမးေတာ့ သားကေလးက “ ငညိဳ ဆန္တစ္စလယ္” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ အေဖက “သားရယ္ သားကသာ စကားေျပာပါ။ ဆန္တစ္စလယ္မက ဆန္တစ္အိပ္ အေၾကြးဆပ္ေပးပါ့မယ္” လို႔ သားအားေျပာသတဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ သားကေလးဟာ ငညိဳအိမ္ကို အခုပဲသြားၿပီး အေၾကြးဆပ္ခ်င္တယ္ဆုိလို႔ တဲ့အတြက္ အေဖက ဆန္တစ္အိတ္ကို လွည္းေပၚတင္ ၿပီး သားကေလးလမ္းညြန္တဲ့အတိုင္းလာလိုက္တာ ေခ်ာင္းဆံုရြာကို ေရာက္လာတယ္။ ရြာထဲေရာက္ေတာ့ ဒီက၀င္ ဟုိကထြက္ ဆိုၿပီး သားကေလး ညြန္တဲ့လမ္းအတုိင္း လာခဲ့ရာ ဦးညိဳအိမ္ကို ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ အိမ္ထဲက လူႀကီးတစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ အေဖက “ဒါက ဦးညိဳဟုတ္ပါသလားခင္ဗ်” ဆိုေတာ့ ဦးညိဳက “ဟုတ္ပါတယ္ခ်င္ဗ်ာ၊ အိမ္ထဲကို ၾကြၾကပါ” လို႔ ေျပာေတာ့ ကေလးေလးက “ဟဲ့..ငညိဳ…မင္းငါ့ကို မွတ္မိေသးရဲ႕လား” လို႔ေျပာေတာ့ သူ႔အေဖေလာက္ရွိတဲ့ငါ့ကိုမ်ား ဒီလိုေျပာရေကာင္းလားဆိုၿပီး ဥိီးညိဳက စိတ္ဆိုးေနေတာ့ တယ္။
ဒိအခ်ိန္မွာ စာေရးႀကီးက “ ဦးညိဳေရ စိတ္မဆုိးပါနဲ႔ ဒီကေလးမွာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းရွိတယ္” လို႔ ဦးညိဳအားေျပာကာ ေတာင္းပန္ရွာပါ တယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္တဲ့အခါ ကေလးက… “ ေဟ့ ..ငညိဳ မင္းကငါ့ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား၊ ဟုိတုန္းက ကြမ္းထမ္းၿပီးေရာင္းၾကတယ္ ငါက မင္းဆီမွာ ဆန္တစ္စလယ္ေခ်းဖူးတယ္ ။ အေၾကြးမဆပ္ခင္မွာပဲ ငါပိုးထိလို႔ေသခဲ့ရတယ္။ မင္းအိမ္မွာၾကက္ျဖစ္ရတယ္။ ၾကက္ျဖစ္တဲ့အခါ မင္းကို သံုးပြဲအထိႏိူင္ေအာင္ ငါခြပ္ေပးခဲ့ေပမဲ့ ေလးႀကိမ္ေျမာက္မွာ အားမတန္လို႔ ငါရံႈးခဲ့တယ္။ မင္းက ငါ့ကို ရံႈးရေကာင္းလားဆိုၿပီး ရိုက္သတ္တယ္။ ငါမေသမရွင္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မင္းအိမ္က ႏြားမႀကီးက ငါ့ကိုလာနမ္းတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ႏြားမႀကီး၀မ္းမွာျဖစ္ရၿပီး ေမြးလာေတာ့ ႏြားမကေလးျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
အရြယ္ေရာက္ေတာ့ မင္းတို႔ကငါ့ကို သတ္စားၾကတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ စာေရးႀကီးနဲ႔စာေရးႀကီးကေတာ္တို႔ေရာက္လာၿပီး သနားစရာစကား ေျပာသြားပါတယ္။ ႏြားမဘ၀ကေသေတာ့ အခု ေဟာဒီအေမအေဖရဲ႕သားကေလးလာျဖစ္ရပါတယ္။ အခုုမင္းအေၾကြးဆန္တစ္စလယ္ျပန္ဆပ္ဖို႔ လာတာ” လို႔ ကံႀကီးတစ္ျဖစ္လဲ ကေလးက ေျပာပါတယ္။ ေျပာသမွ်အားလံုးက မွန္ေနတဲ့အတြက္ ဦးညိဳဟာ သူျပဳခဲ့သမွ်ေတြကို သတိရၿပီး ငိုေၾကြး ရွာပါတယ္။ (ဒီအေၾကာင္းကို ဦးညိဳကိုယ္တိုင္ ေရစႀကိဳၿမိဳ႕နယ္က ဦးဘသြင္ကို ၁၃၁၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ေျပာၾကားလိုက္ေၾကာင္း သိရပါတယ္)။
(ဓမၼာစရိယဦးေဌးလိႈင္ရဲ႕ ရတနာသံုးပါးေက်းဇူး)
အေၾကြးမဆပ္ရင္ ဘ၀သံသရာမွာ အထက္ပါသာဓကလို ၾကက္ခြပ္ပီးေတာ့ပဲျဖစ္ေစ၊ အျခားတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ျဖစ္ေစ အေၾကြးျပန္ဆပ္ရတတ္ တယ္ဆိုတာပါပဲ၊ သံေ၀ဂအျမင္ ရွင္သန္ၿပီး တိုေတာင္းလွတဲ့လူ႔ဘ၀ေလးမွာ ေကာင္းေအာင္ေနတတ္၊ေျပာတတ္၊ေတြးတတ္ပါေစလို႔ေျပာရင္း…

အေၾကြးမဆပ္ရင္ သံသရာမွာဘယ္လိုခံရမလဲ

အေမး။ ။အရွင္ဘုရား…..တပည့္ေတာ္က လူတေယာက္မွာ အေၾကြးရဖို႔ရွိပါတယ္။ အေၾကြးယူတဲ့သူက ျပန္ေပးရမွာစုိးလို႔ မသိသလိုလုပ္ေန ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ စိတ္ထဲကသိကေအာက္ျဖစ္မိပါတယ္ဘုရား။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အေၾကြးယူတဲ့သူကို ခြင့္မလြတ္ခ်င္ဘူးဘုရား။ ဒါဆိုရင္ သံသရာမွာ အေၾကြးဆပ္ရမဲ့သူက ဘယ္လိုျဖစ္နုိင္ၿပီး၊ တပည့္ေတာ္က ခြင့္မလြတ္ႏူိင္တဲ့အတြက္ ဘယ္လိုျဖစ္မွာပါလဲဘုရား။
မ်ဳိးမင္းထြန္း
ၿမိတ္

အေျဖ။ ။ အေၾကြးမဆပ္ဘဲ ေသဆံုးသြားရင္ သံသရာမွာ အေၾကြးဆပ္ရတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္အပါယ္က်ေရာက္တတ္ပါတယ္။ အေၾကြးေပး သူက ခြင့္မလြတ္ဘဲ ေဒါသအာဃာတတရားထားေနမယ္ဆိုရင္လဲ အပါယ္က်တတ္ပါတယ္။ ေဒါသအာဃာတဆိုတာ မထားေကာင္းပါဘူး။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ေဒါသအာဃာတေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္သတ္ရင္း တစ္ဘ၀ၿပီးတစ္ဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ေသခဲ့ရတယ္ဆို တဲ့အေၾကာင္းကို ဓမၼာပဒအ႒ကထာ ကာဠယကၡိနီ၀တၳဳျဖင့္ သိႏိူင္ပါတယ္။တကယ္လို႔ ခြင့္လြတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့အတြက္ ဘ၀သံသရာမွာ က်င္လည္ရေပမဲ့လဲ ခုနင္ကလို ဒုကၡမျဖစ္ႏူိင္ပါ။
ဒီေတာ့ အေၾကြးေပးတဲ့ သူက ခြင့္လြတ္တာျဖစ္ေစ၊ ခြင့္မလြတ္တာျဖစ္ေစ အေၾကြးမဆပ္လိုက္ရဘဲ ေသသြားမယ္ဆိုရင္ အပါယ္ေလးပါး အနက္တစ္ပါးပါးက်ေရာက္တတ္ၿပီး သံသရာမွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အေၾကြးျပန္ဆပ္ရတတ္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔စပ္လို႔ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕ရဲ႕အေနာက္ေျမာက္ဘက္ ဆယ္မိုင္ေလာက္အကြာမွာ ေခ်ာင္းဆံုရြာဆိုတာရွိတယ္။ အိမ္ေျခေလးရာ ေလာက္ရွိတယ္။ ဒီရြာမွာ ငညိဳနဲ႔ကံႀကီးဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။သူတုိ႔ဟာ ကြမ္းထမ္းအလုပ္ကို လုပ္ကုိင္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔ ကြမ္းထမ္း ေရာင္းရာကျပန္အလာ စားစရာဆန္မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ကံႀကီးက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငညိဳဆီမွာ ဆန္ တစ္စလယ္ေခ်းၿပီး ခ်က္စားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကံႀကီးဟာ အေၾကြးယူထားတဲ့ဆန္ကို အဆင္ေျပတဲ့တစ္ေန႔ျပန္ဆပ္ဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ အေၾကြးျပန္မဆပ္ေသးမီမွာပဲ ပိုးထိလို႔ ေသဆံုးသြားရွာတယ္။ ဒီတုန္းကသူတုိ႔အသက္ဟာ ၂၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲရွိပါဦးမယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ငညိဳအိမ္မွာ ၾကက္သြားျဖစ္တယ္။ ေသခါနီး အေၾကြးယူထားတဲ့ ဆန္တစ္စလယ္ကို စြဲသြားဟန္တူပါတယ္။ ၾကက္ေလးဟာ တုိက္ ၾကက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငညိဳက အျခားၾကက္ေတြနဲ႔တုိက္တယ္။ သံုးႀကိမ္တိတိအႏိူင္ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ကံႀကီးတစ္ျဖစ္လဲ ၾကက္ေလးဟာ သူ႔သခင္ ငညိဳကို ၾကက္တုိက္ၿပီး အေၾကြးျပန္ဆပ္ေနရတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ၾကက္တုိက္ရာမွာ ၿပိဳင္ဘက္ၾကက္က အသက္ကလဲႀကီး၊ အားကလဲ ၾကက္ေလးထက္အမ်ားႀကီးသာတာဆိုေတာ့ ရံႈးသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ငညိဳက ၾကက္တိုက္ရံႈးတဲ့အတြက္ သူ႔ၾကက္ရဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကုိကုိင္ၿပီး ရိုက္သတ္လုိက္တယ္။ ၾကက္ေလး မေသမရွင္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ငညိဳရဲ႕ႏြားမတစ္ေကာင္က ၾကက္ေလးကုိ လာနမ္းပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ၾကက္ကေလးေသၿပီး ႏြားမ၀မ္းမွာ သြားျဖစ္တယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားမေလးတစ္ေကာင္ေပါက္လာတယ္။ အရြယ္ႀကီးအေတာ္အတန္ႀကီးလာတဲ့အခါ ငညိဳသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေလးက်ပ္နဲ႔ေပး၀ယ္ၿပီး ႏြားမကေလးကို သတ္စားလိုက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လွီးျဖတ္ၿပီး အမဲဖ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္မွ ေတာင္တြင္းႀကီးက စာေရးႀကီးနဲ႕စာေရးကေတာ္တို႔ေရာက္လာတယ္။ ေသခါစႏြားမကေလးရဲ႕အသား တဆတ္ဆတ္တုံေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ႏြားမကေလးအေပၚမွာ ကရုဏာသက္မိၾကတယ္။
စာေရးကေတာ္က “ငါ့ႏြားသာဆိုရင္ မသတ္ဘူး၊ သူ႔အလိုလိုပဲေသပါေစ၊ ေသရင္လဲ အခုလိုမ်ဳိးမေရာင္းစားဘူး၊ ေျမျမဳပ္ပင့္မယ္” လို႔ သနားကရုဏာစိတ္နဲ႔ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ မၾကာမီမွာပဲ စာေရးကေတာ္ႀကီးမွာ ကိုယ္၀န္ရလာပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သားေယာကၤ်ားေလး ေမြးပါ တယ္။ သားကေလးဟာ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္အထိ စကားလံုး၀မေျပာပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဖခင္က “ သား မင္းကစကားလဲမေျပာဘူး။ ဒီေန႔အေဖတို႔လခထုတ္ရမယ္ေလ၊ လခထုတ္ၿပီးရင္ အ၀တ္လွလွေလးေတြ သားအတြက္၀ယ္လာခဲ့မယ္” ဆိုၿပီး ညေနျပန္လာတဲ့အခါ “သားကေလး..ဒီမွာသားအတြက္အ၀တ္လွလွေလးေတြေလ ယူပါ။ ပီးေတာ့ စကားလဲေျပာပါလားသားကေလး” လို႔ အေဖျဖစ္သူက ေမးေတာ့ သားကေလးက “ ငညိဳ ဆန္တစ္စလယ္” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ အေဖက “သားရယ္ သားကသာ စကားေျပာပါ။ ဆန္တစ္စလယ္မက ဆန္တစ္အိပ္ အေၾကြးဆပ္ေပးပါ့မယ္” လို႔ သားအားေျပာသတဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ သားကေလးဟာ ငညိဳအိမ္ကို အခုပဲသြားၿပီး အေၾကြးဆပ္ခ်င္တယ္ဆုိလို႔ တဲ့အတြက္ အေဖက ဆန္တစ္အိတ္ကို လွည္းေပၚတင္ ၿပီး သားကေလးလမ္းညြန္တဲ့အတိုင္းလာလိုက္တာ ေခ်ာင္းဆံုရြာကို ေရာက္လာတယ္။ ရြာထဲေရာက္ေတာ့ ဒီက၀င္ ဟုိကထြက္ ဆိုၿပီး သားကေလး ညြန္တဲ့လမ္းအတုိင္း လာခဲ့ရာ ဦးညိဳအိမ္ကို ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ အိမ္ထဲက လူႀကီးတစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ အေဖက “ဒါက ဦးညိဳဟုတ္ပါသလားခင္ဗ်” ဆိုေတာ့ ဦးညိဳက “ဟုတ္ပါတယ္ခ်င္ဗ်ာ၊ အိမ္ထဲကို ၾကြၾကပါ” လို႔ ေျပာေတာ့ ကေလးေလးက “ဟဲ့..ငညိဳ…မင္းငါ့ကို မွတ္မိေသးရဲ႕လား” လို႔ေျပာေတာ့ သူ႔အေဖေလာက္ရွိတဲ့ငါ့ကိုမ်ား ဒီလိုေျပာရေကာင္းလားဆိုၿပီး ဥိီးညိဳက စိတ္ဆိုးေနေတာ့ တယ္။
ဒိအခ်ိန္မွာ စာေရးႀကီးက “ ဦးညိဳေရ စိတ္မဆုိးပါနဲ႔ ဒီကေလးမွာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းရွိတယ္” လို႔ ဦးညိဳအားေျပာကာ ေတာင္းပန္ရွာပါ တယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္တဲ့အခါ ကေလးက… “ ေဟ့ ..ငညိဳ မင္းကငါ့ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား၊ ဟုိတုန္းက ကြမ္းထမ္းၿပီးေရာင္းၾကတယ္ ငါက မင္းဆီမွာ ဆန္တစ္စလယ္ေခ်းဖူးတယ္ ။ အေၾကြးမဆပ္ခင္မွာပဲ ငါပိုးထိလို႔ေသခဲ့ရတယ္။ မင္းအိမ္မွာၾကက္ျဖစ္ရတယ္။ ၾကက္ျဖစ္တဲ့အခါ မင္းကို သံုးပြဲအထိႏိူင္ေအာင္ ငါခြပ္ေပးခဲ့ေပမဲ့ ေလးႀကိမ္ေျမာက္မွာ အားမတန္လို႔ ငါရံႈးခဲ့တယ္။ မင္းက ငါ့ကို ရံႈးရေကာင္းလားဆိုၿပီး ရိုက္သတ္တယ္။ ငါမေသမရွင္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မင္းအိမ္က ႏြားမႀကီးက ငါ့ကိုလာနမ္းတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ႏြားမႀကီး၀မ္းမွာျဖစ္ရၿပီး ေမြးလာေတာ့ ႏြားမကေလးျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
အရြယ္ေရာက္ေတာ့ မင္းတို႔ကငါ့ကို သတ္စားၾကတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ စာေရးႀကီးနဲ႔စာေရးႀကီးကေတာ္တို႔ေရာက္လာၿပီး သနားစရာစကား ေျပာသြားပါတယ္။ ႏြားမဘ၀ကေသေတာ့ အခု ေဟာဒီအေမအေဖရဲ႕သားကေလးလာျဖစ္ရပါတယ္။ အခုုမင္းအေၾကြးဆန္တစ္စလယ္ျပန္ဆပ္ဖို႔ လာတာ” လို႔ ကံႀကီးတစ္ျဖစ္လဲ ကေလးက ေျပာပါတယ္။ ေျပာသမွ်အားလံုးက မွန္ေနတဲ့အတြက္ ဦးညိဳဟာ သူျပဳခဲ့သမွ်ေတြကို သတိရၿပီး ငိုေၾကြး ရွာပါတယ္။ (ဒီအေၾကာင္းကို ဦးညိဳကိုယ္တိုင္ ေရစႀကိဳၿမိဳ႕နယ္က ဦးဘသြင္ကို ၁၃၁၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ေျပာၾကားလိုက္ေၾကာင္း သိရပါတယ္)။
(ဓမၼာစရိယဦးေဌးလိႈင္ရဲ႕ ရတနာသံုးပါးေက်းဇူး)
အေၾကြးမဆပ္ရင္ ဘ၀သံသရာမွာ အထက္ပါသာဓကလို ၾကက္ခြပ္ပီးေတာ့ပဲျဖစ္ေစ၊ အျခားတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ျဖစ္ေစ အေၾကြးျပန္ဆပ္ရတတ္ တယ္ဆိုတာပါပဲ၊ သံေ၀ဂအျမင္ ရွင္သန္ၿပီး တိုေတာင္းလွတဲ့လူ႔ဘ၀ေလးမွာ ေကာင္းေအာင္ေနတတ္၊ေျပာတတ္၊ေတြးတတ္ပါေစလို႔ေျပာရင္း…

Friday, October 1, 2010

သကၤန္းအေရာင္ဘယ္လိုသတ္မွတ္ပါလဲ

အေမး။ ။ျမတ္စြာဘုရားက သကၤန္းအေရာင္ကို ဘယ္လို သတ္မွတ္ခဲ့ပါသလဲဘုရား၊ ၀ိနည္းေတာ္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ သကၤန္းနဲ႔အေရာင္ကို ေသခ်ာစြာ ရွင္းျပေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ကိုညီညီေအာင္
မင္းဘူးၿမိဳ႕နယ္၊ မေကြးတိုင္း၊

အေျဖ။ ။ သကၤန္းအေရာင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ဘယ္အေရာင္၀တ္ရမယ္ဆိုတာ အတိအက် မေဖၚျပထားေပမဲ့ မဟာ၀ါ စီ၀ရကၡႏၶကမွာ မအပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ ေျခာက္မ်ဳိးကို ဘုရားရွင္က ပညတ္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ မ၀တ္အပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ေျခာက္မ်ဳိးက..
(၁)အလံုးစံု ညိဳေမာင္းတဲ့အေရာင္။ (၂) အ၀ါေရာင္။ (၃) အနီေရာင္။ (၄) မည္းနက္တဲ့အေရာင္။ (၅) ကင္းေျခမ်ားေက်ာကုန္းအေရာင္။ (၆) ဖက္ရြက္ေရာ္လို ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့အေရာင္မ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ဒီ ေျခာက္မ်ဳိးဟာ သကၤန္းအတြက္မအပ္တဲ့အေရာင္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။
နားလည္ေအာင္တစ္ပါးစီ ေျပာရရင္ ညိဳတယ္ဆိုတာ ဆံပင္နက္ညိဳမဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းကင္အေရာင္ ျပာညိဳမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ဒါေၾကာင့္ သကၤန္းအျပာေရာင္ မဆိုးအပ္ဘူး။ ေမာင္းတယ္ဆိုတာက အမဲ အျပာ အနီ သံုးေရာင္စပ္ထားတဲ့ မဥၨိ႒ အနီေဖ်ာ့ ပန္းေရာင္ကိုေခၚတယ္။ ဒီပန္းေရာင္လဲ မဆိုးအပ္ဘူး။ ပီးေတာ့ အ၀ါေရာင္ဆိုတာက ၀ါေရႊတဲ့အေရာင္၊ ျဖစ္တယ္။ ဒီ၀ါေရႊတဲ့အေရာင္လဲ မအပ္ပါဘူး။ အနီေရာက္ဆိုတာက ဒီေနရာမွာ နီလြန္းတဲ့အေရာင္ျဖစ္တယ္၊ လယ္ေခါင္ရမ္းပြင့္အေရာင္နဲ႔ႏိႈင္းျပထားပါတယ္။ ယခုအခါ ၾကက္ေသြးအေရာင္၊ ငါးရွဥ္႔ေသြးအေရာင္မ်ားလို႔ေခၚေနၾကတဲ့အေရာင္မ်ားျဖစ္တယ္။ ထုိအေရာင္ကိုလဲမဆိုးေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခု နက္ေသာအေရာင္ဆိုတာကုိ ဆင္ပုတီးေစ့အဆင္းနဲ႔ႏိႈင္းထားပါတယ္။ ဆင္ပုတီးေစ့ဟာ မီးေသြးလိုမည္းနက္ေနတဲ့အတြက္ သကၤန္းကို မီးေသြးအေရာင္လဲ မဆိုးသင့္ပါဘူး။ ပီးေတာ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္း အေရာင္ျဖစ္တယ္။ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္နဲ႔စပ္လုိ႔ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေဒသနဲ႔ရာသီဥတု မတူညီမႈေၾကာင့္ အေရာင္မ်ားေျပာင္းလဲတာေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဧရာ၀တီေဒသမွာျဖစ္တဲ့ ကင္းေျခမ်ားနဲ႔ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာမွ ျဖစ္တဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕အေရာင္ မတူညီၾကပါဘူး။ ဧရာ၀တီဘက္မွာဆိုရင္ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္ဟာ အမ်ားအားျဖင့္ မည္း(မဲ)ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကင္းေျခမ်ားအေရာင္က အစိ္မ္းဖက္ကို လုၿပီး အစိမ္းပုပ္ေရာင္မ်ဳိး ျဖစ္တယ္။ စာေရးသူတို႔ တနသၤာရီတိုင္းေဒသ အတြင္းမွာေတာ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္ဟာ နီညိဳျဖစ္တယ္။ ဒီနီညိဳေရာင္သကၤန္းမ်ဳိးက ယခုျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားဆံုး၀တ္ၾကတဲ့သကၤန္း အေရာင္မ်ဳိးျဖစ္တယ္။ အမွန္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕အေရာင္ဟာ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိၾကတဲ့အတြက္ တစ္ထစ္ခ် သတ္မွတ္လို႔မရပါဘူး။ ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မူခဲ့တာက မဇၥ်ိမေဒသ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သတိထားမဲ့အခ်က္တစ္ခုပါ။
ဒါေၾကာင့္ အိႏၵိယေဒသတစ္ခြင္မွာ ရွင္သန္ေလ့ရွိတဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္ကို ယူရင္ပိုၿပီးတိက်ပါလိမ့္မယ္။ ဒါျဖင့္ အိႏၵိယေဒသမွာျဖစ္တဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္က ဘာအေရာင္လဲလို႔ေမးရင္ တိတိပပ မေျပာႏိူင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပညာရွိမ်ား အေရာင္အတိအက်ကို က်မ္းဂမ္မွာေတြ႔ခဲ့ရင္ ေဖၚျပေပးေတာ္မူၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဖက္ရြက္ေရာ္လို ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့အေရာင္ ျဖစ္တယ္။ အခုေဖၚျပခဲ့တာေတြက မအပ္စပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ေျခာက္မ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ခါ အပ္စပ္တဲ့အေရာင္ကို ေျပာရရင္ အနီ၊ အညိဳ၊ အ၀ါ ေရာယွက္ၿပီး မနီလြန္း မညိဳလြန္းေသာအေရာင္ရွိတဲ့သကၤန္းကို ဘုရားရွင္နဲ႔ တပည့္ရဟန္းမ်ား ၀တ္ရံုေတာ္မူၾကတယ္ လို႔ အဂၢမဟာပ႑ိ ဘဒၵႏၱ ကု႑လမေထရ္ ေရးသားျပဳစုေတာ္မူတဲ့ မဟာသုတဒီပနီက်မ္းမွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။ ထိုေဖၚျပခ်က္ဟာ ဘုရားရွင္ တားျမစ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ မအပ္စပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ေျခာက္မ်ဳိးမွာ မပါတဲ့အတြက္ သင့္ျမတ္လွပါ ေၾကာင္း။
၀ိနည္းေတာ္နဲ႔အညီ သကၤန္းပံုသ႑ာန္
သကၤန္းကို လယ္ကန္သင္းလို လယ္ကြက္ပံုစံ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔စပ္လို႔ ဘုရားရွင္ဟာ တစ္ေန႔ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္မွ ဒကၡိဏဂီရိဇန ပုဒ္ကို ေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္မူရာ လမ္းခလပ္မွာ မဂဓတုိင္းသားတုိ႔ရဲ႕ လယ္ကန္သင္းျပဳလုပ္ထားပံုကို ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။ ေလးေထာင့္ကန္လယ္ကြက္ႏွစ္ကြက္ရဲ႕အၾကားမွာ လမ္းကေလးတစ္ခုရွိေနတယ္။ ဒါဟာ လယ္ကြက္ႏွစ္ခုရဲ႕ၾကားမွာ လယ္ကိုေရသြင္းဖို႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ ေရေျမာင္းငယ္ျဖစ္တယ္။ စနစ္တက်ဖြဲ႕ထားတဲ့ မာဂဓတို႔ရဲ႕လယ္ေျမကြက္ကို ျမင္ေတာမူတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္က “အာနႏၵာ….မာဂဓတို႔ရဲ႕လယ္ကန္သင္းကို ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား” လို႔ေမးေတာမူပါတယ္။ အရွင္အာနႏၵာက “ျမင္ပါတယ္ဘုရား”လို႔ေလွ်ာက္ထား တယ္။ ထိုအခါဘုရားရွင္က “ အာနႏၵာ……..မာဂဓတို႔ရဲ႕လယ္ကန္သင္းပံုစံမ်ဳိး သကၤန္းကို စီရင္ႏိူင္မလား” ေမးေတာ္မူေတာ့ “ စီရင္ႏိူင္ပါတယ္ ဘုရား” လို႔ အရွင္အာနႏၵာက ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားတယ္။ ရာဇၿဂိဟ္ျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သကၤန္းကို လယ္ကြက္ပံုစံျဖတ္ေတာက္ၿပီး ခ်ဴပ္လုပ္ပါ တယ္။ ခ်ဳပ္လုပ္ၿပီးတဲ့သကၤန္းကို ဘုရားရွင္အား ျပေတာ္မူတဲ့အခါ ဘုရားရွင္က ရွင္အာနႏၵာအားခ်ီးမြန္းေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားရွင္က မျဖတ္တဲ့သကၤန္းကို မသံုးေဆာင္ရ ျဖတ္ထားတဲ့ ဒုကုဋ္၊ ကိုယ္ရံုသကၤန္းမ်ား၊သင္းပိုင္မ်ားကိုသာ သံုးေဆာင္ရမယ္လို႔ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါတယ္။
သကၤန္းကို အပိုင္းပိုင္းျဖစ္ေအာင္ျဖတ္ၿပီး လယ္ကြက္ပံုစံလို ခ်ဳပ္လုပ္ရမယ္လို႔ဆိုလိုပါတယ္။ သကၤန္းကို မျဖတ္ဘဲ ေျပာင္ေခ်ာထားၿပီး အနားလံုးကာ ခ်ဳပ္၀တ္လို႔မရဘူးလား၊ ဘာေၾကာင့္ လယ္ကြက္လို ျဖတ္ခ်ဳပ္ၿပီးမွ ၀တ္ခြင့္ျပဳရတာလဲလို႔ ေမးစရာ တစ္ခုရွိပါတယ္။
လယ္ကြက္ပံုသ႑ာန္ ျဖတ္ခ်ဳပ္ရတဲ့အေၾကာင္းက (၁) သူခုိးဓားျမမ်ားက သကၤန္းကိုမ်က္စိက်ၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳမွာစိုးတာကတစ္ေၾကာင္္း။ (၂) စနစ္တက်ခ်ဳပ္ထားတဲ့အတြက္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း။ (၃) ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေကာင္းမႈမ်ဳိးေစ့တို႔ရဲ႕တည္ရာ လယ္ယာေျမနဲ႔တူ တယ္ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကုိ ေဆာင္တာကတစ္ေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးေၾကာင့္ သကၤန္းကို လယ္ကြက္ပံုစံေလးေထာင့္အပိုင္းမ်ား ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ခ်ဳပ္လုပ္ေစျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သကၤန္းရဲ႕ အလ်ား x အနံ ပမာဏ
ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ပမာဏနဲ႔သကၤန္းေတာ္ပမာဏထက္သာလြန္တဲ့သကၤန္းမ်ဳိးကို သံုးေဆာင္ရင္ ပါစိတ္အာပတ္သင့္ေစလို႔ပညတ္ ခ်က္ရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕သကၤန္းဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ေအာက္ ငယ္ရပါမယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ပမာဏက အလ်ား ၉ ထြာ၊ အနံ ၆ ထြာျဖစ္တယ္။
တစ္ခါသကၤန္းရဲ႕ အတိုဆံုးပမာဏကုိ ပထမကထိနသိကၡာပုဒ္ ကခၤါမွာ ဧကသီ၊သကၤန္းႀကီးအတြက္ အလ်ား ငါးေတာင္ ေတာင္ဆုပ္၊ အနံ သံုးေတာင္ ေတာင္ဆုပ္။ သင္းပိုင္အတြက္ အလ်ားက ဧကသီအတုိင္း ငါးေတာင္ ေတာင္ဆုပ္၊ အနံ က ႏွစ္ေတာင္ လို႔ဆုိထားပါတယ္။ အႀကီးဆံုးပမာဏက ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ေအာက္ပမာဏရွိရင္ သံုးေဆာင္အပ္ပါတယ္။

သကၤန္းအေရာင္ဘယ္လိုသတ္မွတ္ပါလဲ

အေမး။ ။ျမတ္စြာဘုရားက သကၤန္းအေရာင္ကို ဘယ္လို သတ္မွတ္ခဲ့ပါသလဲဘုရား၊ ၀ိနည္းေတာ္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ သကၤန္းနဲ႔အေရာင္ကို ေသခ်ာစြာ ရွင္းျပေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ကိုညီညီေအာင္
မင္းဘူးၿမိဳ႕နယ္၊ မေကြးတိုင္း၊

အေျဖ။ ။ သကၤန္းအေရာင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ဘယ္အေရာင္၀တ္ရမယ္ဆိုတာ အတိအက် မေဖၚျပထားေပမဲ့ မဟာ၀ါ စီ၀ရကၡႏၶကမွာ မအပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ ေျခာက္မ်ဳိးကို ဘုရားရွင္က ပညတ္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ မ၀တ္အပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ေျခာက္မ်ဳိးက..
(၁)အလံုးစံု ညိဳေမာင္းတဲ့အေရာင္။ (၂) အ၀ါေရာင္။ (၃) အနီေရာင္။ (၄) မည္းနက္တဲ့အေရာင္။ (၅) ကင္းေျခမ်ားေက်ာကုန္းအေရာင္။ (၆) ဖက္ရြက္ေရာ္လို ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့အေရာင္မ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ဒီ ေျခာက္မ်ဳိးဟာ သကၤန္းအတြက္မအပ္တဲ့အေရာင္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။
နားလည္ေအာင္တစ္ပါးစီ ေျပာရရင္ ညိဳတယ္ဆိုတာ ဆံပင္နက္ညိဳမဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းကင္အေရာင္ ျပာညိဳမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ဒါေၾကာင့္ သကၤန္းအျပာေရာင္ မဆိုးအပ္ဘူး။ ေမာင္းတယ္ဆိုတာက အမဲ အျပာ အနီ သံုးေရာင္စပ္ထားတဲ့ မဥၨိ႒ အနီေဖ်ာ့ ပန္းေရာင္ကိုေခၚတယ္။ ဒီပန္းေရာင္လဲ မဆိုးအပ္ဘူး။ ပီးေတာ့ အ၀ါေရာင္ဆိုတာက ၀ါေရႊတဲ့အေရာင္၊ ျဖစ္တယ္။ ဒီ၀ါေရႊတဲ့အေရာင္လဲ မအပ္ပါဘူး။ အနီေရာက္ဆိုတာက ဒီေနရာမွာ နီလြန္းတဲ့အေရာင္ျဖစ္တယ္၊ လယ္ေခါင္ရမ္းပြင့္အေရာင္နဲ႔ႏိႈင္းျပထားပါတယ္။ ယခုအခါ ၾကက္ေသြးအေရာင္၊ ငါးရွဥ္႔ေသြးအေရာင္မ်ားလို႔ေခၚေနၾကတဲ့အေရာင္မ်ားျဖစ္တယ္။ ထုိအေရာင္ကိုလဲမဆိုးေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခု နက္ေသာအေရာင္ဆိုတာကုိ ဆင္ပုတီးေစ့အဆင္းနဲ႔ႏိႈင္းထားပါတယ္။ ဆင္ပုတီးေစ့ဟာ မီးေသြးလိုမည္းနက္ေနတဲ့အတြက္ သကၤန္းကို မီးေသြးအေရာင္လဲ မဆိုးသင့္ပါဘူး။ ပီးေတာ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္း အေရာင္ျဖစ္တယ္။ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္နဲ႔စပ္လုိ႔ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေဒသနဲ႔ရာသီဥတု မတူညီမႈေၾကာင့္ အေရာင္မ်ားေျပာင္းလဲတာေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဧရာ၀တီေဒသမွာျဖစ္တဲ့ ကင္းေျခမ်ားနဲ႔ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာမွ ျဖစ္တဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕အေရာင္ မတူညီၾကပါဘူး။ ဧရာ၀တီဘက္မွာဆိုရင္ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္ဟာ အမ်ားအားျဖင့္ မည္း(မဲ)ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကင္းေျခမ်ားအေရာင္က အစိ္မ္းဖက္ကို လုၿပီး အစိမ္းပုပ္ေရာင္မ်ဳိး ျဖစ္တယ္။ စာေရးသူတို႔ တနသၤာရီတိုင္းေဒသ အတြင္းမွာေတာ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္ဟာ နီညိဳျဖစ္တယ္။ ဒီနီညိဳေရာင္သကၤန္းမ်ဳိးက ယခုျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားဆံုး၀တ္ၾကတဲ့သကၤန္း အေရာင္မ်ဳိးျဖစ္တယ္။ အမွန္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕အေရာင္ဟာ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိၾကတဲ့အတြက္ တစ္ထစ္ခ် သတ္မွတ္လို႔မရပါဘူး။ ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မူခဲ့တာက မဇၥ်ိမေဒသ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သတိထားမဲ့အခ်က္တစ္ခုပါ။
ဒါေၾကာင့္ အိႏၵိယေဒသတစ္ခြင္မွာ ရွင္သန္ေလ့ရွိတဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္ကို ယူရင္ပိုၿပီးတိက်ပါလိမ့္မယ္။ ဒါျဖင့္ အိႏၵိယေဒသမွာျဖစ္တဲ့ ကင္းေျခမ်ားရဲ႕ေက်ာကုန္းအေရာင္က ဘာအေရာင္လဲလို႔ေမးရင္ တိတိပပ မေျပာႏိူင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပညာရွိမ်ား အေရာင္အတိအက်ကို က်မ္းဂမ္မွာေတြ႔ခဲ့ရင္ ေဖၚျပေပးေတာ္မူၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဖက္ရြက္ေရာ္လို ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့အေရာင္ ျဖစ္တယ္။ အခုေဖၚျပခဲ့တာေတြက မအပ္စပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ေျခာက္မ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ခါ အပ္စပ္တဲ့အေရာင္ကို ေျပာရရင္ အနီ၊ အညိဳ၊ အ၀ါ ေရာယွက္ၿပီး မနီလြန္း မညိဳလြန္းေသာအေရာင္ရွိတဲ့သကၤန္းကို ဘုရားရွင္နဲ႔ တပည့္ရဟန္းမ်ား ၀တ္ရံုေတာ္မူၾကတယ္ လို႔ အဂၢမဟာပ႑ိ ဘဒၵႏၱ ကု႑လမေထရ္ ေရးသားျပဳစုေတာ္မူတဲ့ မဟာသုတဒီပနီက်မ္းမွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။ ထိုေဖၚျပခ်က္ဟာ ဘုရားရွင္ တားျမစ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ မအပ္စပ္တဲ့သကၤန္းအေရာင္ေျခာက္မ်ဳိးမွာ မပါတဲ့အတြက္ သင့္ျမတ္လွပါ ေၾကာင္း။
၀ိနည္းေတာ္နဲ႔အညီ သကၤန္းပံုသ႑ာန္
သကၤန္းကို လယ္ကန္သင္းလို လယ္ကြက္ပံုစံ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔စပ္လို႔ ဘုရားရွင္ဟာ တစ္ေန႔ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္မွ ဒကၡိဏဂီရိဇန ပုဒ္ကို ေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္မူရာ လမ္းခလပ္မွာ မဂဓတုိင္းသားတုိ႔ရဲ႕ လယ္ကန္သင္းျပဳလုပ္ထားပံုကို ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။ ေလးေထာင့္ကန္လယ္ကြက္ႏွစ္ကြက္ရဲ႕အၾကားမွာ လမ္းကေလးတစ္ခုရွိေနတယ္။ ဒါဟာ လယ္ကြက္ႏွစ္ခုရဲ႕ၾကားမွာ လယ္ကိုေရသြင္းဖို႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ ေရေျမာင္းငယ္ျဖစ္တယ္။ စနစ္တက်ဖြဲ႕ထားတဲ့ မာဂဓတို႔ရဲ႕လယ္ေျမကြက္ကို ျမင္ေတာမူတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္က “အာနႏၵာ….မာဂဓတို႔ရဲ႕လယ္ကန္သင္းကို ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား” လို႔ေမးေတာမူပါတယ္။ အရွင္အာနႏၵာက “ျမင္ပါတယ္ဘုရား”လို႔ေလွ်ာက္ထား တယ္။ ထိုအခါဘုရားရွင္က “ အာနႏၵာ……..မာဂဓတို႔ရဲ႕လယ္ကန္သင္းပံုစံမ်ဳိး သကၤန္းကို စီရင္ႏိူင္မလား” ေမးေတာ္မူေတာ့ “ စီရင္ႏိူင္ပါတယ္ ဘုရား” လို႔ အရွင္အာနႏၵာက ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားတယ္။ ရာဇၿဂိဟ္ျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သကၤန္းကို လယ္ကြက္ပံုစံျဖတ္ေတာက္ၿပီး ခ်ဴပ္လုပ္ပါ တယ္။ ခ်ဳပ္လုပ္ၿပီးတဲ့သကၤန္းကို ဘုရားရွင္အား ျပေတာ္မူတဲ့အခါ ဘုရားရွင္က ရွင္အာနႏၵာအားခ်ီးမြန္းေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားရွင္က မျဖတ္တဲ့သကၤန္းကို မသံုးေဆာင္ရ ျဖတ္ထားတဲ့ ဒုကုဋ္၊ ကိုယ္ရံုသကၤန္းမ်ား၊သင္းပိုင္မ်ားကိုသာ သံုးေဆာင္ရမယ္လို႔ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါတယ္။
သကၤန္းကို အပိုင္းပိုင္းျဖစ္ေအာင္ျဖတ္ၿပီး လယ္ကြက္ပံုစံလို ခ်ဳပ္လုပ္ရမယ္လို႔ဆိုလိုပါတယ္။ သကၤန္းကို မျဖတ္ဘဲ ေျပာင္ေခ်ာထားၿပီး အနားလံုးကာ ခ်ဳပ္၀တ္လို႔မရဘူးလား၊ ဘာေၾကာင့္ လယ္ကြက္လို ျဖတ္ခ်ဳပ္ၿပီးမွ ၀တ္ခြင့္ျပဳရတာလဲလို႔ ေမးစရာ တစ္ခုရွိပါတယ္။
လယ္ကြက္ပံုသ႑ာန္ ျဖတ္ခ်ဳပ္ရတဲ့အေၾကာင္းက (၁) သူခုိးဓားျမမ်ားက သကၤန္းကိုမ်က္စိက်ၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳမွာစိုးတာကတစ္ေၾကာင္္း။ (၂) စနစ္တက်ခ်ဳပ္ထားတဲ့အတြက္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း။ (၃) ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေကာင္းမႈမ်ဳိးေစ့တို႔ရဲ႕တည္ရာ လယ္ယာေျမနဲ႔တူ တယ္ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကုိ ေဆာင္တာကတစ္ေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးေၾကာင့္ သကၤန္းကို လယ္ကြက္ပံုစံေလးေထာင့္အပိုင္းမ်ား ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ခ်ဳပ္လုပ္ေစျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သကၤန္းရဲ႕ အလ်ား x အနံ ပမာဏ
ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ပမာဏနဲ႔သကၤန္းေတာ္ပမာဏထက္သာလြန္တဲ့သကၤန္းမ်ဳိးကို သံုးေဆာင္ရင္ ပါစိတ္အာပတ္သင့္ေစလို႔ပညတ္ ခ်က္ရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕သကၤန္းဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ေအာက္ ငယ္ရပါမယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ပမာဏက အလ်ား ၉ ထြာ၊ အနံ ၆ ထြာျဖစ္တယ္။
တစ္ခါသကၤန္းရဲ႕ အတိုဆံုးပမာဏကုိ ပထမကထိနသိကၡာပုဒ္ ကခၤါမွာ ဧကသီ၊သကၤန္းႀကီးအတြက္ အလ်ား ငါးေတာင္ ေတာင္ဆုပ္၊ အနံ သံုးေတာင္ ေတာင္ဆုပ္။ သင္းပိုင္အတြက္ အလ်ားက ဧကသီအတုိင္း ငါးေတာင္ ေတာင္ဆုပ္၊ အနံ က ႏွစ္ေတာင္ လို႔ဆုိထားပါတယ္။ အႀကီးဆံုးပမာဏက ဘုရားရွင္ရဲ႕သကၤန္းေတာ္ေအာက္ပမာဏရွိရင္ သံုးေဆာင္အပ္ပါတယ္။

Thursday, September 30, 2010

ဘုရားရွင္ရဲ႕အရပ္ေတာ္နဲ႔ေျခေတာ္ရာ

အေမး။ ။ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အရပ္ေတာ္ကို သိလိုပါတယ္ဘုရား၊ အရပ္ေတာ္နဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေျခေတာ္ရာကို ဘယ္လိုရည္ရြယ္ ထားခဲ့ေၾကာင္း နဲ႔ ေျခေတာ္ရာဟာ ပကတိ ဟုတ္မဟုတ္ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ကိုညီညီေအာင္
မင္းဘူးၿမိဳ႕

အေျဖ။ ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕အရပ္ေတာ္နဲ႔စပ္ၿပီး အြန္လိုင္းေပၚမွ အေမးအေျဖမ်ား(၁)၊ ႏွာ၊ ၇၉ မွာေျဖၾကားခဲ့ၿပီးပါၿပီ၊ျပန္လည္ရွာေဖြဖတ္ရႈဖို႔ရာ အႀကံျပဳပါရေစ။ ေနာက္ေမးခြန္းက ေျခေတာ္ရာခ်ထားေတာ္မူခဲ့ရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္(ေျခေတာ္ရာခ်ထားေတာ္မူရတဲ့အေၾကာင္း)နဲ႔ ယခုေခတ္မွာ ထင္ရွားရွိေနတဲ့ေျခေတာ္ရာမ်ားဟာ ပကတိအစစ္ မွန္ မမွန္ဆိုတာေမးထားပါတယ္။
(၁) ေျခေတာ္ရာနဲ႔စပ္ၿပီး ဥကၠ႒ာၿမိဳ႕နဲ႔ေသတဗ်ၿမိဳ႕အၾကား ေဒါနပုဏၰားကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေျခေတာ္ရာကို ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ရတာက (က)ေဒါနပုဏၰားဟာ ယေန႔ အနာဂါမ္ျဖစ္မွာကိုျမင္တဲ့တြက္လည္းေကာင္း၊
(ခ)ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီးေနာက္ ဓါတ္ေတာ္မ်ားယူရန္ လာေရာက္ျငင္းခံုၾကတဲ့မင္းမ်ားကို ေဒါနပုဏၰားက ေဖ်ာင္းဖ်ႏိူင္မည္ကို လည္ေကာင္း။
(ဂ)ဓါတ္ေတာ္မ်ားကို မင္းမ်ားအား အညီအမွ်ခြဲေ၀ေပးမွာ ေဒါနပုဏၰားသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ “ေဒါနပုဏၰားတစ္ဦးသာ ငါေျခရာေတာ္ကို ျမင္ေစသတည္း” လို႔ အဓိ႒ာန္ခဲ့ပါတယ္။ အဓိ႒ာန္တဲ့ေနရာမွ လမ္းေဘးသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ဘုရားရွင္သီတင္းသံုးရာ လက္၀ဲလက္ယာ ေျခေတာ္ရာမ်ားကို ခ်ေတာ္မူကာ ျပေတာ္မူပါတယ္။(အံ၊၄၊ပါ၊၃၄၆၊႒၊ ဒု၊၂၉၈၊ ၉)
(၂) ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ကုရုတုိင္းကို ေဒသစာရိၾကြခ်ီတဲ့အခါ မာဂ႑ိယပုဏၰားလင္မယား အနာဂါမ္တည္မဲ့အေၾကာင္းကို ျမင္ေတာ္မူတဲ့ အတြက္ ေျခေတာ္ရာကို မာဂ႑ိယပုဏၰားလင္မယားႏွစ္ဦးျမင္ေစသတည္း လို႔ အဓိ႒ာန္ကာ ေျခေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါက ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒုတိယစက္ေတာ္ရာျဖစ္ပါတယ္။(ဓမၼပဒ၊အ႒ကထာ၊ပအုပ္၊ ၁၃၄၊၆)
ယခုဆုိခဲ့တဲ့ စက္ေတာ္ရာ ႏွစ္ဆူက ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဓိ႒ာန္ရုပ္သိမ္းေတာ္မူတဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ္မူသြားၾကပါၿပီ။
(၃) ဘုရားရွင္ ရွစ္ပါေျမာက္ ကလ်ာဏီျမစ္မွာ ေနတဲ့ မဏိအကၡိကနဂါးမင္းပင့္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဟာ ေနာက္ပါရဟန္း ငါးရာနဲ႔အတူ သီဟိုဠ္ကၽြန္းကို ၾကြေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ဟာ ကလ်ာဏီျမစ္အနီး ရတနာမ႑ပ္မွာ သီတင္းသံုးကာ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးအၿပီး၊ သမႏၱကူဋေတာင္ထိပ္မွာ စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ တနည္း သုမနနတ္မင္း ေတာင္းပန္တဲ့အတြက္ သုမနကူဋေတာင္ထိပ္ရွိ စိမ္းညိဳတဲ့ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေပၚမွာ အေနာက္ဖက္ကိုဦးတည္ၿပီး လက္၀ဲဘက္စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။(မဟာ၀င္)(ဗုဒၶသာသနိ က၊ ၁၆၆)
(၄) ဘုရားရွင္ဟာ သုနာပရႏၱတိုင္း ၀ါဏိဇဂါမကုန္သည္ရြာကို ေက်ာင္းအလွဴဒါနပြဲကိုၾကြေရာက္ေတာ္မူရာ သစၥဗႏၶေတာင္ရွိ မိစၦာအယူရွိ ရေသ့ကို ေခၽြခၽြတ္ေတာ္မူတယ္။ ေက်ာင္းအလွဴပြဲၿပီးတဲ့အခါ ပုဏၰမေထရ္ကို ထိုအရပ္မွာ သာသနာျပဳထားခဲ့ၿပီး၊ နမၼဒါျမစ္ကမ္းကို ၾကြေတာ္မူပါ တယ္။နမၼဒါျမစ္အတြင္းေနတဲ့ နမၼဒါနဂါးမင္းက ဘုရားရွင္ကို သူ႔ရဲ႕ဗိမာန္အတြင္းပင့္ေဆာင္ပူေဇာ္ပါတယ္။ ဗုဒၶကိုယ္စား ကိုးကြယ္ရာကို ေပးသနားေတာ္မူပါ လို႔ နဂါးမင္က ေလွ်ာက္ထားတဲ့အတြက္ နမၼဒါျမစ္ကမ္းအနီး ေက်ာက္သားေပၚမွာ ေအာက္စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ဒါက စတုတၳေျခေတာ္ရာျဖစ္ပါတယ္။
(၅) ဘုရားရွင္ဟာ နမၼဒါျမစ္ကမ္းမွ သစၥဗႏၶေတာင္သို႔ ၾကြေတာ္မူပါတယ္။ ထိုအခါ သစၥဗႏၶမေထရ္ရဲ႕ေလွ်ာက္ထားခ်က္အရ အထက္စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူကို ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါကပဥၥမေျမာက္ေျခေတာ္ရာျဖစ္ပါတယ္။
(သဠာယတနသံယုတ္အ႒ကထာ) (ဥပရိပဏၰာသပါဠိေတာ္ ပုေဏၰာ၀ါဒသုတ္အဖြင့္၊ ဥပရိပဏၰာသအ႒ကထာ၊မ၊႒၊၂၃၄)
သမႏၱစကၡဳဒီပနီ၊၄၇၉ ၊ မွာလာတာက ပုဂံေနာ္ရထာေစာလက္ထက္မွာလဲ လယ္ကိုင္းေက်ာင္းေတာ္ရာေနရာဟာ ၀ါဏိဇဂါမရြာ ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုတယ္။ စႏၵကူးေက်ာင္းေတာ္ရာဟာလဲ ယခုလယ္ကုိင္း၊ ေက်ာင္းေတာ္ရာအရပ္ပါပဲလို႔ ရွင္အရဟံ မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဂႏၶာရံုေစတီတည္ ထားခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္းေက်ာက္စာမ်ားမွာ ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စတုတၳေျခေတာ္ရာတစ္ဆူနဲ႔ပဥၥစက္ေတာ္ရာတစ္ဆူတို႔ဟာ ျမန္မာျပည္မွ မန္းေခ်ာင္းအနီး အထက္ေအာက္စက္ေတာ္ရာမ်ား ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။
အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ တတိယစက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ၊ စတုတၳနဲ႔ပဥၥမက ျမန္မာျပည္သုနာပရႏၱတုိင္း စက္ေတာ္ရာႏွစ္ဆူ၊ ေပါင္းသုံးဆူတို႔ဟာ သာသနာဆံုးတဲ့အထိ တည္ရွိေနမွာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕အရပ္ေတာ္နဲ႔ေျခေတာ္ရာ

အေမး။ ။ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အရပ္ေတာ္ကို သိလိုပါတယ္ဘုရား၊ အရပ္ေတာ္နဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေျခေတာ္ရာကို ဘယ္လိုရည္ရြယ္ ထားခဲ့ေၾကာင္း နဲ႔ ေျခေတာ္ရာဟာ ပကတိ ဟုတ္မဟုတ္ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ကိုညီညီေအာင္
မင္းဘူးၿမိဳ႕

အေျဖ။ ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕အရပ္ေတာ္နဲ႔စပ္ၿပီး အြန္လိုင္းေပၚမွ အေမးအေျဖမ်ား(၁)၊ ႏွာ၊ ၇၉ မွာေျဖၾကားခဲ့ၿပီးပါၿပီ၊ျပန္လည္ရွာေဖြဖတ္ရႈဖို႔ရာ အႀကံျပဳပါရေစ။ ေနာက္ေမးခြန္းက ေျခေတာ္ရာခ်ထားေတာ္မူခဲ့ရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္(ေျခေတာ္ရာခ်ထားေတာ္မူရတဲ့အေၾကာင္း)နဲ႔ ယခုေခတ္မွာ ထင္ရွားရွိေနတဲ့ေျခေတာ္ရာမ်ားဟာ ပကတိအစစ္ မွန္ မမွန္ဆိုတာေမးထားပါတယ္။
(၁) ေျခေတာ္ရာနဲ႔စပ္ၿပီး ဥကၠ႒ာၿမိဳ႕နဲ႔ေသတဗ်ၿမိဳ႕အၾကား ေဒါနပုဏၰားကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေျခေတာ္ရာကို ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ရတာက (က)ေဒါနပုဏၰားဟာ ယေန႔ အနာဂါမ္ျဖစ္မွာကိုျမင္တဲ့တြက္လည္းေကာင္း၊
(ခ)ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီးေနာက္ ဓါတ္ေတာ္မ်ားယူရန္ လာေရာက္ျငင္းခံုၾကတဲ့မင္းမ်ားကို ေဒါနပုဏၰားက ေဖ်ာင္းဖ်ႏိူင္မည္ကို လည္ေကာင္း။
(ဂ)ဓါတ္ေတာ္မ်ားကို မင္းမ်ားအား အညီအမွ်ခြဲေ၀ေပးမွာ ေဒါနပုဏၰားသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ “ေဒါနပုဏၰားတစ္ဦးသာ ငါေျခရာေတာ္ကို ျမင္ေစသတည္း” လို႔ အဓိ႒ာန္ခဲ့ပါတယ္။ အဓိ႒ာန္တဲ့ေနရာမွ လမ္းေဘးသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ဘုရားရွင္သီတင္းသံုးရာ လက္၀ဲလက္ယာ ေျခေတာ္ရာမ်ားကို ခ်ေတာ္မူကာ ျပေတာ္မူပါတယ္။(အံ၊၄၊ပါ၊၃၄၆၊႒၊ ဒု၊၂၉၈၊ ၉)
(၂) ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ကုရုတုိင္းကို ေဒသစာရိၾကြခ်ီတဲ့အခါ မာဂ႑ိယပုဏၰားလင္မယား အနာဂါမ္တည္မဲ့အေၾကာင္းကို ျမင္ေတာ္မူတဲ့ အတြက္ ေျခေတာ္ရာကို မာဂ႑ိယပုဏၰားလင္မယားႏွစ္ဦးျမင္ေစသတည္း လို႔ အဓိ႒ာန္ကာ ေျခေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါက ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒုတိယစက္ေတာ္ရာျဖစ္ပါတယ္။(ဓမၼပဒ၊အ႒ကထာ၊ပအုပ္၊ ၁၃၄၊၆)
ယခုဆုိခဲ့တဲ့ စက္ေတာ္ရာ ႏွစ္ဆူက ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဓိ႒ာန္ရုပ္သိမ္းေတာ္မူတဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ္မူသြားၾကပါၿပီ။
(၃) ဘုရားရွင္ ရွစ္ပါေျမာက္ ကလ်ာဏီျမစ္မွာ ေနတဲ့ မဏိအကၡိကနဂါးမင္းပင့္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဟာ ေနာက္ပါရဟန္း ငါးရာနဲ႔အတူ သီဟိုဠ္ကၽြန္းကို ၾကြေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ဟာ ကလ်ာဏီျမစ္အနီး ရတနာမ႑ပ္မွာ သီတင္းသံုးကာ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးအၿပီး၊ သမႏၱကူဋေတာင္ထိပ္မွာ စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ တနည္း သုမနနတ္မင္း ေတာင္းပန္တဲ့အတြက္ သုမနကူဋေတာင္ထိပ္ရွိ စိမ္းညိဳတဲ့ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေပၚမွာ အေနာက္ဖက္ကိုဦးတည္ၿပီး လက္၀ဲဘက္စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။(မဟာ၀င္)(ဗုဒၶသာသနိ က၊ ၁၆၆)
(၄) ဘုရားရွင္ဟာ သုနာပရႏၱတိုင္း ၀ါဏိဇဂါမကုန္သည္ရြာကို ေက်ာင္းအလွဴဒါနပြဲကိုၾကြေရာက္ေတာ္မူရာ သစၥဗႏၶေတာင္ရွိ မိစၦာအယူရွိ ရေသ့ကို ေခၽြခၽြတ္ေတာ္မူတယ္။ ေက်ာင္းအလွဴပြဲၿပီးတဲ့အခါ ပုဏၰမေထရ္ကို ထိုအရပ္မွာ သာသနာျပဳထားခဲ့ၿပီး၊ နမၼဒါျမစ္ကမ္းကို ၾကြေတာ္မူပါ တယ္။နမၼဒါျမစ္အတြင္းေနတဲ့ နမၼဒါနဂါးမင္းက ဘုရားရွင္ကို သူ႔ရဲ႕ဗိမာန္အတြင္းပင့္ေဆာင္ပူေဇာ္ပါတယ္။ ဗုဒၶကိုယ္စား ကိုးကြယ္ရာကို ေပးသနားေတာ္မူပါ လို႔ နဂါးမင္က ေလွ်ာက္ထားတဲ့အတြက္ နမၼဒါျမစ္ကမ္းအနီး ေက်ာက္သားေပၚမွာ ေအာက္စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ ခ်ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ဒါက စတုတၳေျခေတာ္ရာျဖစ္ပါတယ္။
(၅) ဘုရားရွင္ဟာ နမၼဒါျမစ္ကမ္းမွ သစၥဗႏၶေတာင္သို႔ ၾကြေတာ္မူပါတယ္။ ထိုအခါ သစၥဗႏၶမေထရ္ရဲ႕ေလွ်ာက္ထားခ်က္အရ အထက္စက္ေတာ္ရာတစ္ဆူကို ခ်ထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါကပဥၥမေျမာက္ေျခေတာ္ရာျဖစ္ပါတယ္။
(သဠာယတနသံယုတ္အ႒ကထာ) (ဥပရိပဏၰာသပါဠိေတာ္ ပုေဏၰာ၀ါဒသုတ္အဖြင့္၊ ဥပရိပဏၰာသအ႒ကထာ၊မ၊႒၊၂၃၄)
သမႏၱစကၡဳဒီပနီ၊၄၇၉ ၊ မွာလာတာက ပုဂံေနာ္ရထာေစာလက္ထက္မွာလဲ လယ္ကိုင္းေက်ာင္းေတာ္ရာေနရာဟာ ၀ါဏိဇဂါမရြာ ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုတယ္။ စႏၵကူးေက်ာင္းေတာ္ရာဟာလဲ ယခုလယ္ကုိင္း၊ ေက်ာင္းေတာ္ရာအရပ္ပါပဲလို႔ ရွင္အရဟံ မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဂႏၶာရံုေစတီတည္ ထားခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္းေက်ာက္စာမ်ားမွာ ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စတုတၳေျခေတာ္ရာတစ္ဆူနဲ႔ပဥၥစက္ေတာ္ရာတစ္ဆူတို႔ဟာ ျမန္မာျပည္မွ မန္းေခ်ာင္းအနီး အထက္ေအာက္စက္ေတာ္ရာမ်ား ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။
အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ တတိယစက္ေတာ္ရာတစ္ဆူ၊ စတုတၳနဲ႔ပဥၥမက ျမန္မာျပည္သုနာပရႏၱတုိင္း စက္ေတာ္ရာႏွစ္ဆူ၊ ေပါင္းသုံးဆူတို႔ဟာ သာသနာဆံုးတဲ့အထိ တည္ရွိေနမွာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

Wednesday, September 29, 2010

နိဗၺာန္ဆိုတာ ေရာက္ႏိူင္တဲ့ဘံုဌာနတစ္ခုလား

အေမး။ ။ဆရာေတာ္ဘုရား….လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ နိဗၺာန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး နိဗၺာန္ေရာက္ပါေစ၊ နိဗၺာန္ရရပါလို၏ လုိ႔ ဆုေတာင္းၾကတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သိလိုတာက နိဗၺာန္ဆိုတာ ေရာက္ႏူိင္တဲ့(ဘံု)ေနရာလား။ ရႏိူင္တဲ့(အျခား)အရာကို ေခၚတာလားဘုရား၊ နိဗၺာန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေသးစိတ္ ရွင္းလင္းေအာင္ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ကိုညီညီေအာင္
မင္းဘူးၿမိဳ႕

အေျဖ။ ။နိဗၺာန္ဆိုတာ တည္ေနရာ (ဘံု)မရွိပါဘူး။ လူအမ်ားေရာက္ႏိူင္၊ ရႏိူင္ၿပီး တကယ္လဲရွိတဲ့ သဘာ၀အမွန္တရားတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔စပ္ၿပီး မိလိႏၵမင္းက ရွင္နာဂသိန္ကို “ နိဗၺာန္ဆိုတာ အၿမဲအစြဲတည္ရာ ရွိပါသလား”လို႔ေမးေတာ့ ရွင္နာဂသိန္က “နိဗၺာန္ဆိုတာ တည္ရာမရွိဘူး” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ဒီအခါ မိလိႏၵမင္းက “အရွင္ဘုရား…တကယ္လို႔နိဗၺာန္ဟာ တည္ရာမရွိဘူးဆိုရင္ နိဗၺာန္လဲရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ ျပဳတယ္ဆိုတာလဲ တကယ္ေတာ့ မွားတာျဖစ္လိမ့္မယ္။ဥပမာေျပာရင္ စပါးဆုိတာ သူရဲ႕ျဖစ္ရာ စပါးပင္ရွိတယ္။အသီးဆုိတာ သူ႔ရဲ႕တည္ရာအပင္ရွိ တယ္။ဒါေၾကာင့္နိဗၺာန္ဆိုတာလဲ တကယ္ဆိုရင္ အၿမဲတည္ရာရွိရမွာပါဘုရား” လို႔ ရွင္နာဂသိန္ကိုေမးေလွ်ာက္တဲ့အခါ ရွင္ဂသိန္က “မင္းႀကီး…နိဗၺာန္ဆိုတာ အၿမဲတည္ရာမွီရာမရွိပါဘူး၊ ဒီလိုတည္ရာမွီရာအရပ္မရွိေပမဲ့ နိဗၺာန္ဆိုတာ တကယ္ထင္ရွားရွိပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္…
မီးဆိုတာ ထင္ရွားရွိတယ္။ဒါေပမဲ့ ထိုမီးရဲ႕ စြဲၿမဲတည္ရာအရပ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထင္းႏွစ္ခုကို ပြတ္တိုက္ရင္ မီးကို ရပါတယ္။ မီးခ်က္ဆံနဲ႔ မီးခ်က္ၾကဳပ္ကို ခတ္လိုက္တဲ့အခါ ‘မီး’ ကိုရလာပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ နိဗၺာန္ဆိုတာ တကယ္ထင္ရွားရွိတယ္။ဒါေပမဲ့သူ႔မွာ တည္ရာအရပ္ ဆိုတာ မရွိပါဘူး” လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ဟာ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ထက္ေအာက္ အရပ္ေတြမွာ ရွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာ နိဗၺာန္ရွိ တယ္ဆိုတာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ နိဗၺာန္ဆိုတာ ေလာဘစတဲ့ကိေလသာတုိ႔ခ်ဴပ္ျခင္းသေဘာရွိတယ္။ ဒီသေဘာတရားကို ဘယ္ေနရာမွာရွိတယ္ ဆိုတာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ညြန္ၾကားလို႔လဲမရဘူး။ တည္ရာအရပ္လဲမရွိပါဘူး။
နိဗၺာန္လို႔ေျပာလုိက္ရင္ ဘံုတစ္ခုအေနမ်ဳိးနဲ႔မျမင္မိေစနဲ႔ ၊ ေရာက္စရာဌာနတစ္ခုအေနနဲ႔လဲမျမင္မိေစဖို႔အေရးႀကီးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆိုရင္ နိဗၺာန္ဟာ သေဘာတရားတစ္ခုသာျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
နိဗၺာန္ရဲ႕သေဘာကိုေျပာရရင္..
နိဗၺာန္ကို ပုထုဇဥ္တို႔ဥာဏ္နဲ႔မျမင္ႏိူင္ေသာ္လဲ ထူးတဲ့မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္နဲ႔(မဂ္ဖိုလ္ရတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္) သိႏိူင္ျမင္ႏိူင္ေလာက္ေအာင္ ထင္ရွားတဲ့သေဘာရွိတယ္။
နိဗၺာန္ဟာ ထင္ရွားတဲ့သေဘာရွိေပမဲ့ ပကတိမ်က္စိနဲ႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျမင္ႏိူင္ပါ။ နိဗၺာန္ဟာ ဘယ္လိုခ်မ္းသာတယ္၊ ေအးျမတယ္၊မြန္ျမတ္တယ္ ဆိုတာကုိ ထပ္တူျပဳဖို႔ရာ ဥပမာလဲမရွိပါ။
စိတ္တစ္ခုမွာစတင္ျဖစ္ေပၚတာရယ္ ၊ မပ်က္ခင္တည္ေနတာရယ္၊ ပ်က္သြားတာရယ္ဆိုၿပီး သံုးပိုင္းခြဲလို႔ရေပမဲ့ နိဗၺာန္မွာေတာ့ ပိုင္းျခားဖို႔အတြက္ အပိုင္းဆိုတာမရွိပါ။ ျဖစ္ တည္ ပ်က္ဆိုတာမရွိ၊ အၿမဲသစ္လြင္ေနတဲ့သေဘာရိွပါတယ္(သၿဂႋဳဟ္ဘာသာဋီကာ၊ႏွာ၊၆၄၃)
နိဗၺာန္နဲ႔စပ္ၿပီး ထိုထက္စံုစံုလင္လင္သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ မိလိႏၵပညွာမွာ ရွာေဖြ ဖတ္ရႈႏိူင္ပါတယ္။ ဥပမာ သရက္သီးတစ္လံုးရဲ႕အရသာကို မစားဘဲသိရတာထက္ ကိုယ္တုိင္စားၿပီးသိရတာက ပိုထိေရာက္သလိုပါပဲ၊ နိဗၺာန္အေၾကာင္းကို ဒီအတိုင္းေလ့လာေနမဲ့အစား၊ ကိုယ္တိုင္ပဲ ေလ့လာအားထုတ္ၿပီး မဂ္ဖိုလ္ရေအာင္ႀကိဳးစားႏိူင္ရင္မယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးထိေရာက္မွာပါ။

နိဗၺာန္ဆိုတာ ေရာက္ႏိူင္တဲ့ဘံုဌာနတစ္ခုလား

အေမး။ ။ဆရာေတာ္ဘုရား….လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ နိဗၺာန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး နိဗၺာန္ေရာက္ပါေစ၊ နိဗၺာန္ရရပါလို၏ လုိ႔ ဆုေတာင္းၾကတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သိလိုတာက နိဗၺာန္ဆိုတာ ေရာက္ႏူိင္တဲ့(ဘံု)ေနရာလား။ ရႏိူင္တဲ့(အျခား)အရာကို ေခၚတာလားဘုရား၊ နိဗၺာန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေသးစိတ္ ရွင္းလင္းေအာင္ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
ကိုညီညီေအာင္
မင္းဘူးၿမိဳ႕

အေျဖ။ ။နိဗၺာန္ဆိုတာ တည္ေနရာ (ဘံု)မရွိပါဘူး။ လူအမ်ားေရာက္ႏိူင္၊ ရႏိူင္ၿပီး တကယ္လဲရွိတဲ့ သဘာ၀အမွန္တရားတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔စပ္ၿပီး မိလိႏၵမင္းက ရွင္နာဂသိန္ကို “ နိဗၺာန္ဆိုတာ အၿမဲအစြဲတည္ရာ ရွိပါသလား”လို႔ေမးေတာ့ ရွင္နာဂသိန္က “နိဗၺာန္ဆိုတာ တည္ရာမရွိဘူး” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ဒီအခါ မိလိႏၵမင္းက “အရွင္ဘုရား…တကယ္လို႔နိဗၺာန္ဟာ တည္ရာမရွိဘူးဆိုရင္ နိဗၺာန္လဲရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ ျပဳတယ္ဆိုတာလဲ တကယ္ေတာ့ မွားတာျဖစ္လိမ့္မယ္။ဥပမာေျပာရင္ စပါးဆုိတာ သူရဲ႕ျဖစ္ရာ စပါးပင္ရွိတယ္။အသီးဆုိတာ သူ႔ရဲ႕တည္ရာအပင္ရွိ တယ္။ဒါေၾကာင့္နိဗၺာန္ဆိုတာလဲ တကယ္ဆိုရင္ အၿမဲတည္ရာရွိရမွာပါဘုရား” လို႔ ရွင္နာဂသိန္ကိုေမးေလွ်ာက္တဲ့အခါ ရွင္ဂသိန္က “မင္းႀကီး…နိဗၺာန္ဆိုတာ အၿမဲတည္ရာမွီရာမရွိပါဘူး၊ ဒီလိုတည္ရာမွီရာအရပ္မရွိေပမဲ့ နိဗၺာန္ဆိုတာ တကယ္ထင္ရွားရွိပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္…
မီးဆိုတာ ထင္ရွားရွိတယ္။ဒါေပမဲ့ ထိုမီးရဲ႕ စြဲၿမဲတည္ရာအရပ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထင္းႏွစ္ခုကို ပြတ္တိုက္ရင္ မီးကို ရပါတယ္။ မီးခ်က္ဆံနဲ႔ မီးခ်က္ၾကဳပ္ကို ခတ္လိုက္တဲ့အခါ ‘မီး’ ကိုရလာပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ နိဗၺာန္ဆိုတာ တကယ္ထင္ရွားရွိတယ္။ဒါေပမဲ့သူ႔မွာ တည္ရာအရပ္ ဆိုတာ မရွိပါဘူး” လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ဟာ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ထက္ေအာက္ အရပ္ေတြမွာ ရွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာ နိဗၺာန္ရွိ တယ္ဆိုတာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ နိဗၺာန္ဆိုတာ ေလာဘစတဲ့ကိေလသာတုိ႔ခ်ဴပ္ျခင္းသေဘာရွိတယ္။ ဒီသေဘာတရားကို ဘယ္ေနရာမွာရွိတယ္ ဆိုတာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ညြန္ၾကားလို႔လဲမရဘူး။ တည္ရာအရပ္လဲမရွိပါဘူး။
နိဗၺာန္လို႔ေျပာလုိက္ရင္ ဘံုတစ္ခုအေနမ်ဳိးနဲ႔မျမင္မိေစနဲ႔ ၊ ေရာက္စရာဌာနတစ္ခုအေနနဲ႔လဲမျမင္မိေစဖို႔အေရးႀကီးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆိုရင္ နိဗၺာန္ဟာ သေဘာတရားတစ္ခုသာျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
နိဗၺာန္ရဲ႕သေဘာကိုေျပာရရင္..
နိဗၺာန္ကို ပုထုဇဥ္တို႔ဥာဏ္နဲ႔မျမင္ႏိူင္ေသာ္လဲ ထူးတဲ့မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္နဲ႔(မဂ္ဖိုလ္ရတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္) သိႏိူင္ျမင္ႏိူင္ေလာက္ေအာင္ ထင္ရွားတဲ့သေဘာရွိတယ္။
နိဗၺာန္ဟာ ထင္ရွားတဲ့သေဘာရွိေပမဲ့ ပကတိမ်က္စိနဲ႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျမင္ႏိူင္ပါ။ နိဗၺာန္ဟာ ဘယ္လိုခ်မ္းသာတယ္၊ ေအးျမတယ္၊မြန္ျမတ္တယ္ ဆိုတာကုိ ထပ္တူျပဳဖို႔ရာ ဥပမာလဲမရွိပါ။
စိတ္တစ္ခုမွာစတင္ျဖစ္ေပၚတာရယ္ ၊ မပ်က္ခင္တည္ေနတာရယ္၊ ပ်က္သြားတာရယ္ဆိုၿပီး သံုးပိုင္းခြဲလို႔ရေပမဲ့ နိဗၺာန္မွာေတာ့ ပိုင္းျခားဖို႔အတြက္ အပိုင္းဆိုတာမရွိပါ။ ျဖစ္ တည္ ပ်က္ဆိုတာမရွိ၊ အၿမဲသစ္လြင္ေနတဲ့သေဘာရိွပါတယ္(သၿဂႋဳဟ္ဘာသာဋီကာ၊ႏွာ၊၆၄၃)
နိဗၺာန္နဲ႔စပ္ၿပီး ထိုထက္စံုစံုလင္လင္သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ မိလိႏၵပညွာမွာ ရွာေဖြ ဖတ္ရႈႏိူင္ပါတယ္။ ဥပမာ သရက္သီးတစ္လံုးရဲ႕အရသာကို မစားဘဲသိရတာထက္ ကိုယ္တုိင္စားၿပီးသိရတာက ပိုထိေရာက္သလိုပါပဲ၊ နိဗၺာန္အေၾကာင္းကို ဒီအတိုင္းေလ့လာေနမဲ့အစား၊ ကိုယ္တိုင္ပဲ ေလ့လာအားထုတ္ၿပီး မဂ္ဖိုလ္ရေအာင္ႀကိဳးစားႏိူင္ရင္မယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးထိေရာက္မွာပါ။

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More