This is default featured post 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

This is default featured post 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

Showing posts with label ဖတ္မိသမွ်စာမ်ား. Show all posts
Showing posts with label ဖတ္မိသမွ်စာမ်ား. Show all posts

Tuesday, August 3, 2010

ဒါ၀င္၏သီအိုရီကို သံုးသပ္ျခင္း

ဒါ၀င္သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘ၀င္မက် လက္မခံႏူိင္ခဲ့ပါ။ ဒီအယူအဆကို အရင္တုန္းက မွန္သင့္သေလာက္မွန္ တယ္လို႔ ယူဆၿပီး လက္ခံခဲ့ၾကတာမ်ားတယ္။ စာေရးသူလဲ ငယ္စဥ္က ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မၾကာေသးခင္က စာေရးသူကို လူအစ ေမ်ာက္ကလားဆိုတာကို ေမးတဲ့အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ပဲ တိုက်ဥ္းလုိရင္း ေျပာခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ အေျဖက ဒီေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္မွန္းသိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဇူလိႈင္လထုတ္ ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းမွာ စာေရးဆရာ ဥာဏ္၀င္း(ပင္လယ္ဘူး)ရဲ႕ “ဒါ၀င္၏သီအိုရီကို သံုးသပ္ျခင္း” ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အယူအဆေလးေတြေကာင္းလြန္းတဲ့အတြက္ ဒီ ဖတ္မိသမွ်စာမ်ားက႑မွာ ကူးယူေဖၚျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ဒါကို ေဖၚျပရတာကလဲ လူအမ်ား ဘာသာအယူအဆ အျမင္မွန္သူမ်ားျဖစ္ၾကပါေစ ဆိုတဲ့ ရည္ရည္ခ်က္နဲ႔ပါ……..

ဒါ၀င္၏သီအိုရီကုိ သံုးသပ္ျခင္း
(၁)
ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းေဟာင္းမ်ားကို ျပန္လည္ေမႊေနာက္၍ဖတ္ရာတြင္ ဆရာေစာေနလတ္၏ “အစမ်ား၏အစ” ေဆာင္းပါးကို၂၀၀၂- ခုႏွစ္၊မတ္လထုတ္ ဓမၼရံသီမွာ ဖတ္မိ၍ မိမိ၏အျမင္ကိုလည္း တင္ျပလိုစိတ္ျဖစ္မိပါသည္။ ဆရာေအာင္မႈိင္း၏ “မႏုႆနိဒါန္း”ဟူေသာ ေဆာင္းပါးကုိ ဖတ္ရာမွ “အစမ်ား၏အစ”ေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေစာေနလတ္ဆိုထားပါသည္။
ဆရာေစာေနလတ္ေျပာသလို မိမိကလည္း မဆိုင္သည့္အလုပ္၊ အက်ဳိးမရွိလွသည့္အလုပ္ကို ၀ါသနာအေလ်ာက္သိခ်င္လုပ္ခ်င္ မိသည္ဟု ဆိုႏူိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶကို လူအမ်ား အမွန္အတိုင္း သက္၀င္ယံုၾကည္ႏူိင္ရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထားရွိပါ သည္။
ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူေသာ “သံသရာ၏အစသည္ မထင္” ဆိုသည္မွာ ဤဘဒၵကမၻာ၏ အစကို ဆိုထားသည္ကားမဟုတ္။ အနမတဂၢသံသရာ၏အစကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒါ၀င္၏ Evolution သီအိုရီသည္ အေနာက္တိုင္းမွာေရာ အေရွ႕တုိင္းမွာပါ ပ်႕႔ံႏွ႔ံလွ်က္ရွိ သည္။ သိပၸံပညာကို ဦးေဆာင္ေနေသာ အေနာက္တိုင္းသားတို႔႒ အေတြးအေခၚကို အေရွ႕တုိင္းသားတို႔က သေဘာက်သည္ျဖစ္ေစ၊ မ်က္သည္ျဖစ္ေစ မလႊမ္းမိုးႏိူင္ၾက။ အေနာက္တိုင္းမွစတင္ေသာ သိပၸံပညာႏွင့္ အေတြးအေခၚတို႔သည္ ကမၻာမ်က္ႏွာစာမွာ အသာစီကရေနပါသည္။ သူတို႔႕ အသာစီးရေနသျဖင့္ သူတို႔သမုိင္းမွ အမွန္၊ သူတို႔သမိုင္းမွအခုိင္အမာ အတိအက် ျဖစ္ေနရပါသည္။
အမွန္စင္စစ္ သူတို႔သည္လည္း ခုိင္မာေသာ ေက်ာက္စာ၊ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းတို႔ထက္ကို ေက်ာ္လြန္၍ ခန္႔မွန္းေတြးေခၚေနၾက သည္သာ။ ခန္႔မွန္းသည္ဆုိကတည္းက အတိအက် သိျမင္သည္မဟုတ္၍ မွန္ခ်င္မွန္မည္၊လြဲခ်င္လြဲမည္ ေသခ်ာေသာအလုပ္ကားမဟုတ္။
(၂)
ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပိဋကတ္ေတာ္တို႔ကို ပထမသဂၤါယနာမွစ၍ ယခုမ်က္ေမွာက္အခ်ိန္ထိ သံဃာေတာ္တို႔က မူရင္းအတုိင္း ထိန္းသိမ္းသယ္လာႏူိင္ ၾကသည္ဟုဆုိလွ်င္ အေနာက္တုိင္းသားတုိ႔ သံသယ၀င္ခ်င္၀င္ဦးမည္။
ေထရ၀ါဒသံဃာေတာ္ျမတ္တို႔၏ သဒၶါ၊၀ီရိယ၊သီလ၊သမာဓိ၊ပညာတို႔ကို ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သာလွ်င္ သက္၀င္ ယံုၾကည္ႏူင္ၾက၏။ သဒၶ၊ပညာမရွိသူတို႔ မျမင္ႏူိင္ မယံုႏူိင္ေလရာ။
ထိုဘုရားေဟာ ပိဋကတ္္ေတာ္တို႔ကိုၾကည့္၍ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိဥာဏ္၊ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္၊ အာသ၀ကၡယဥာဏ္ စေသာ ၀ိဇၨာဥာဏ္တို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူသည္ဟုလည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ယံုၾကည္ၾကသည္။ ယံုၾကသည္ဆိုရာမွ သဒၶါ၊ပညာအဆင့္လိုက္ ကြာဟမႈေတာ့ ရွိၾကေပမည္။
သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္သခင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ေဒသနာပါဠိေတာ္တို႔တြင္ ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္မ်ား စရိယာပိဋကပါဠိေတာ္ႏွင့္ ထိုထို အဘိဓမၼာသုတၱန္ပါဠိေတာ္တို႔ကို ေလ့လာေသာအခါ ယဥ္ေက်းေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းသည္ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္ မတိုင္မီကတည္းက ရွိေနၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရေပသည္။
လူသားမ်ဳိးႏြယ္ဆက္သည္ တကမၻာပတ္လံုး အၿမဲတမ္းယဥ္ေက်းတုိးတက္၍ မေနသလုိ အၿမဲတမ္းလဲ နိမ့္က်မေနဟု ယူဆပါ သည္။ ပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ားအဆိုအရ မိမိတို႔၀န္းက်င္ရွိ လူသက္တမ္းသည္ အတက္အက်ရွိပါသည္။ ျဗဟၼစုိရ္တရားထြန္းကား၍ လူေတြ တရားေစာင့္ၾကေသာကာလတြင္ အသက္တမ္းသည္ အသေခၤ်အထိ တြက္သြားသည္။ ျဗဟၼစိုရ္တရားေျခာက္ေသြ႔၍ လူေတြတရားမေစာင့္ ေသာကာလတြင္ ဤလူတို႔သက္တမ္းသည္ ၁၀-ႏွစ္တမ္းအထိ ဆုတ္ယုတ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ မုသားစကားစတင္ေျပာေသာ ေစတိယမင္းတို႔ေခတ္တြင္ အသက္တမ္းသည္ အေသေခ်ၤျဖစ္ပါသည္။ အေလာင္းေတာ္ မာဃေဒ၀မင္းတို႔ေခတ္တြင္ လူတို႔သက္တမ္းသည္ သိန္းခ်ီ၍ ရွိေနေသးေၾကာင္း သိရပါသည္။ မႏၶာတုစၾကာမင္းတို႔ေခတ္ မဟာသုဒႆနစၾကာမင္းတို႔ေခတ္သည္လဲ သူ႔ေခတ္ႏွင့္သူ ယဥ္ေက်းေသာ လူအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္ပါသည္။
ဤကမၻာေပၚတြင္ တစ္ေနရာမွာ ယဥ္ေက်းေသာလူ႔အဖြဲ႕အစည္းရွိေနခိုက္ အျခားတစ္ေနရာတြင္ မယဥ္ေက်းေသာ လူရိုင္းမ်ား လဲရွိေနႏိူင္ပါသည္။ ယခုတိုးတက္ပါသည္ဆိုေသာ ေခတ္ထဲမွာပင္ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားမွာ လူရိုင္းမ်ား ရွိေနသည္ကို သတိျပဳရပါ၏။ အာရွေဒသမွာ ယဥ္ေက်းမႈတိုးတက္ေနခ်ိန္တြင္ ဥေရာပ၌ လူတူပရိုင္းမိတ္မ်ား၏သမိုင္းေခတ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမည္။ ဒိုင္ႏုိေဆာေခတ္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမည္။ ယခုသီရိလကၤာႏူိင္ငံသည္ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ယဥ္ေက်းေသာ လူအဖြဲ႕အစည္း မရွိေသးေၾကာင္းသိရေပသည္။ အိမ္နား မွာစိုက္ထားေသာ ငွက္ေပ်ာမ်ဳိးကို ေတာႀကီးမ်က္မည္းတြင္ သြား၍စိုက္ပါက ေတာငွက္ကဲ့သုိ႔ ငွက္ေပ်ာသီးတြင္ အေစ့မ်ားပါရွိလာၿပီး ရိုင္းလာသည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္။ ေတာ္ငွက္ေပ်ာ၏၀တ္မႈံမ်ား ကူးစက္ခံရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပမည္။
လူသည္လည္း မ်ဳိးႏြယ္စဥ္ဆက္ ေတာထဲသို႔ ေရွ႕တိုးသြား၍ေတာသဘာ၀နွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြေသာ ၾကမ္းတမ္းမႈစသည္ ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာစရာရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူသည္လူသာျဖစ္၍ တိရစၦာန္အႏြယ္ ျဖစ္မသြားႏူိင္ဟု ယူဆပါသည္။ လူအႏြယ္မွေန၍ တိရစၦာန္အႏြယ္ မျဖစ္ႏူိင္သလုိ၊ တိရစၦာန္အႏြယ္မွလည္း လူ႔အႏြယ္ျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းမရွိဟုိ ယူဆပါသည္။
ဣသိသိဃၤ ဇာတ္ေတာ္တြင္ ဘုရားအေလာင္းရေသ့ႀကီး၏ က်င္ငယ္ေရကို သမင္မေသာက္ရာမွ က်င္ငယ္ေရတြင္ မ်ဳိးဗီဇပါ၍ သမင္မကိုယ္၀န္တည္ကာ ဣသိသိဃၤရေသ့ငယ္ကို ဖြားျမင္ေၾကာင္း ဆုိပါသည္။ ဤသည္မွာ သမင္မ၀မ္းမွ လူသားစင္စစ္ေမြးလာျခင္းျဖစ္ သည္။ တစ္စတစ္စ မ်ဳီးဗီဇတို႔ ဇာတ္ျခားသည္အထိ ရိုင္းရာမွယဥ္ ယဥ္ရာမွရိုင္းျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဣသိသိဃၤဇာတ္နဲ႔ပတ္သက္၍ မိမိငယ္စဥ္ က ဆရာ၀န္တစ္ဦးေရးေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္ကို သတိရမိသည္။
ယင္းဆရာ၀န္စာေရးဆရာက လူ၏မ်ဳိးဗီဇႏွင့္ တိရစၦာန္သမင္မ၏ မ်ဳိးဗီဇ မတူညီဇာတ္ျခားေသာေၾကာင့္ ေဆးပညာအရ မျဖစ္ႏူိင္ေၾကာင္းဆိုပါသည္။ ထိုအဆိုသည္ သူသိေသာေဆးပညာအရသာ ဆိုျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ သူသိေသာေဆးပညာထက္ ေက်ာ္လြန္ေသာ အေၾကာင္းတို႔အရ ဆိုျခင္းမဟုတ္ဟု နားလည္မိပါသည္။
မက်ည္းပင္၊ၾကာပြင့္တုိ႔၌ သံေသဒဇပဋိသေႏၶျဖစ္သည္ဟူေသာ စာအဆိုကို ရုပ္၀ါဒီသမားမ်ား စဥ္းစားလွ်င္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ ဖြယ္ရာ ရွိပါမည္။ ရုပ္၀ါဒီသမားတို႔ ပို၍ပိုစဥ္းစားမရႏိူင္ျဖစ္ရသည္မွာ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶျဖင့္ ၁၅ ႏွစ္၊ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ ဘြားကနဲကိုယ္ထင္ရွား ျဖစ္သည္ဟူေသာ ဥပပါတ္သတၱ၀ါမ်ားအေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အဘိဓမၼာေဒသနာတြင္ ပဋိသေႏၶသည္ ၀မ္း၌ျဖစ္ေသာ ဂဗၻေသယ်က ပဋိသေႏၶသည္လည္း အဏၰဇ ဥ၌ျဖစ္ေသာ ပဋိသေႏၶႏွင့္ သားအိမ္၌ေပါက္ဖြားေသာ ဇလာဗုဇ ပဋိသေႏၶဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးကြဲျပန္သည္။ ဤပဋိေသႏၶမ်ားအနက္ ၾသပပါတိက (ဥပပါတ္)ပဋိသေႏၶတြင္ ယံုၾကည္နားလည္ရာမွာ သာမန္ရုပ္၀တၳဳမ်ားကိုသာ စူးစမ္းေသာ အသိဥာဏ္ ျဖင့္ မလံုေလာက္ေတာ့ေခ်။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္၊သဗၺညဳတဥာဏ္တို႔ကိုလဲ ယံုၾကည္ႏူိင္ရန္ မလြဲမေသြလိုအပ္ပါ၏။ ယံုၾကည္ဟု အတင္းတိုက္တြန္း၍ ရေကာင္းေသာအရာကား မဟုတ္။ ယံုၾကည္ႏူိင္ေသာအသိဥာဏ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ေလ့လာစူးစမ္းရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာစာေပတို႔တြင္ ျဗဟၼျပည္မွ စုေတ၍ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶျဖင့္ ကမၻာဦးလူသားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶကို နားလည္ယံုၾကည္လွ်င္ ေမ်ာက္ကေန၍ လူျဖစ္လာသည္အထိ ျဖစ္ႏူိင္ေခ်ကို ယုတၱိျပရန္ အပင္ပမ္းခံစားေဖြျခင္းသည္ သာမာန္လူတစ္ဦ၏ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚအပိုင္းအျခား (သာမညယုတၱိ)ေပၚတြင္သာ ရပ္တည္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ႏိူင္ေပ သည္။ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶသည္ ေလာကတြင္ မရွိဟု ခံယူလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၏ အျပင္ဖက္သို႔ ေရာက္သြားဖြယ္ရာရွိပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားကို ခံ၍ျငင္းရာလဲေရာက္ပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း…..ဥပပါတ္သတၱ၀ါမ်ားရွိေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္တို႔တြင္ အတိအလင္း ေဟာထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
(၃)
ဒါ၀င္၏ Evolution သီအိုရီအရဆိုလွ်င္ ယခုေခတ္လူသားတို႔သည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာအခါ ေျခလက္အဂၤါမ်ား ယခုထက္ပိုၿပီး ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာစရာရွိပါသည္။ လက္ရံုးႏွစ္ဖက္မွ လက္ရံုးေလးငါးဖက္ ျဖစ္လာမလားလို႔ ေတြးရန္ရွိေပ၏။ အဘယ္ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဒါ၀င္၏ Evolution သိအိုရိအရ နိမ့္ရာမွ ျမင္ရာသို႔ အကန္႔အသတ္မရွိ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တည္း။ ဒါ၀င္၏အဆိုကို ဘာထရန္ရပ္ဆယ္ ကလည္း ျငင္းဆို ကပ္ကြက္ခဲ့ေၾကာင့္ သိရေပသည္။ အစ၏အစ ဆိုရာမွ သတၱ၀ါ၏အစကို အသာထား၍ ေရေျမေလမီးဟူေသာ ပရမတၳဓါတ္ႀကီးေလးပါး၏အစကို ရွာၾကည့္လွ်င္လည္း အသိဥာဏ္တုန္းၿပီး ေမ်ာသြားဖြယ္ရာရွိပါ၏။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ နာမ္ကုိယ္သာပိုင္းျခားသိေတာ္မူသည္ကားမဟုတ္၊ ရုပ္တရားမ်ားကိုလဲ ပုိင္းျခားသိေတာ္မူပါေပ၏ ေလာက၀ိဒူ ဂုဏ္ေတာ္ ဆိုသည္မွာ သတၱေလာက သတၱ၀ါတုိ႔အေၾကာင္း၊ သခၤရေလာကတြင္ သခၤါရတရားတို႔၏အေၾကာင္း၊ ၾသကာသေလာ ေနလကမၻာ အနႏၱစၾကာ၀ဠာ ဘံုတို႔အေၾကာင္းကို ၿပိဳင္ဖက္မရွိ အႀကြင္းမဲ့သိျမင္ေတာ္မူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ျဖစ္ပါသည္။
ဤသတၱ၀ါအေပါင္းတို႔သည္ ဆန္းၾကယ္သကဲ့သုိ႔ ဤအတူဆန္းၾကယ္ေသာ အျခားျဖစ္သည့္ တစ္ခုေသာအေပါင္း (ဧကနိကယ) ကို္မွ်လဲ ငါဘုရားျမင္ေတာ္မမူ ဟူ၍ အဂၤုတၳိဳရ္၌ ေဒသနာရွိေပသည္။ ကိုယ္ထင္ရွားျဖစ္ေသာ ဥပါပတ္ပဋိသေႏၶသည္ ဆန္းၾကယ္ေသာ အရာတို႔တြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶကို မယံုၾကည္ႏူိင္သူအဖုိ႔ (ဣႆရနိမၼာန) ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒကိုလွ်င္လဲ ယံုၾကည္ယူဆမိမည္။ သို႔မဟုတ္ဒါ၀င္၏ Evolution သီအုိရီကိုလွ်င္လဲ ယံုၾကည္ယူဆမိေပမည္။ Evolution သီအိုရီသည္လဲ သာမညယုတၱိ ေနာက္ လုိက္လြန္းေသာ အစြန္းတစ္ခုဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ ယခုေခတ္တြင္ ျဖစ္ထြန္းေနေသာ နည္းပညာပစၥည္းမ်ား အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀၀)ေလာက္ကာလမွာ သြားေျပာလွ်င္ ဥဏ္မီရာ ယုတၱိရွာမရ၍ မယံုၾကည္ႏူိင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ကို ေတြးၾကည့္ႏူိင္ပါေသည္။
နိဂုံးခ်ဴပ္အေနျဖင့္ တစ္ခုေျပာလုိေသးသည္ အဇၥ်တၱသႏၱာန္ရွိ ရုပ္ကလာပ္တုိ႔သည္ ကံ -စိတ္-ဥတု-အာဟာရ ဟူေသာ အေၾကာင္းတရားေလးပါးတို႔ေၾကာင့္ အသီးသီးျဖစ္ေပၚရေပသည္။ ဗဟိဒၶ၌ျဖစ္ေသာ ရုပ္တရားတုိ႔ကိုကား သီတဥတု၊ ဥဏွဥတုတို႔က ျဖစ္ေစပါသည္။ ဗဟိဒၶရုပ္ျဖစ္ေသာ သုဒၶ႒ကလာပ္ (ေရ-ေျမ-ေလ-မီး-အဆင္း-အသံ-အနံ႔-အရသာ-ၾသဇာ) သဒၵန၀ကကလာပ္ (သုဒၶ႒ကလာပ္တြင္ သဒၵထည့္) တုိ႔သည္ ဥတုအေၾကာင္းတစ္ပါးသာ ရွိသည္ကား မွန္၏။ အ၀ိဇၨာ တဏွာ ကံ သခၤါရတို႔ႏွင့္ လံုးလံုးအဆက္ အသြယ္ျပတ္ေတာက္သည္ေတာ့ မဟုတ္ေသး။ ေ၀းေသာအေၾကာင္း အျဖစ္ျဖင့္ကား ရွိေနေသးသည္သာ။
“စိတ္သည္ ေလာကကို ေဆာင္အပ္၏” ဟူေသာျမတ္ဗုဒၶ၏အဆိုအမိန္႔ကို ဤအရာ၌ပညာရွင္တို႔ ထုတ္ေဆာင္ၾကေပသည္။ အက်ယ္သိလိုမူ ေသကၡ်ေတာင္ဆရာေတာ္၏ ပ႑ိတေ၀ဒနိယက်မ္းတြင္ ၾကည့္ရႈႏိူင္ၾကပါသည္။
ဤေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္သည့္အတြက္ ဆရာေအာင္မိႈင္း ၊ ဆရာေစာေနလတ္တို႔ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ဒါ၀င္၏သီအိုရီကို သံုးသပ္ျခင္း

ဒါ၀င္သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘ၀င္မက် လက္မခံႏူိင္ခဲ့ပါ။ ဒီအယူအဆကို အရင္တုန္းက မွန္သင့္သေလာက္မွန္ တယ္လို႔ ယူဆၿပီး လက္ခံခဲ့ၾကတာမ်ားတယ္။ စာေရးသူလဲ ငယ္စဥ္က ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မၾကာေသးခင္က စာေရးသူကို လူအစ ေမ်ာက္ကလားဆိုတာကို ေမးတဲ့အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ပဲ တိုက်ဥ္းလုိရင္း ေျပာခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ အေျဖက ဒီေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္မွန္းသိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဇူလိႈင္လထုတ္ ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းမွာ စာေရးဆရာ ဥာဏ္၀င္း(ပင္လယ္ဘူး)ရဲ႕ “ဒါ၀င္၏သီအိုရီကို သံုးသပ္ျခင္း” ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အယူအဆေလးေတြေကာင္းလြန္းတဲ့အတြက္ ဒီ ဖတ္မိသမွ်စာမ်ားက႑မွာ ကူးယူေဖၚျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ဒါကို ေဖၚျပရတာကလဲ လူအမ်ား ဘာသာအယူအဆ အျမင္မွန္သူမ်ားျဖစ္ၾကပါေစ ဆိုတဲ့ ရည္ရည္ခ်က္နဲ႔ပါ……..

ဒါ၀င္၏သီအိုရီကုိ သံုးသပ္ျခင္း
(၁)
ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းေဟာင္းမ်ားကို ျပန္လည္ေမႊေနာက္၍ဖတ္ရာတြင္ ဆရာေစာေနလတ္၏ “အစမ်ား၏အစ” ေဆာင္းပါးကို၂၀၀၂- ခုႏွစ္၊မတ္လထုတ္ ဓမၼရံသီမွာ ဖတ္မိ၍ မိမိ၏အျမင္ကိုလည္း တင္ျပလိုစိတ္ျဖစ္မိပါသည္။ ဆရာေအာင္မႈိင္း၏ “မႏုႆနိဒါန္း”ဟူေသာ ေဆာင္းပါးကုိ ဖတ္ရာမွ “အစမ်ား၏အစ”ေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေစာေနလတ္ဆိုထားပါသည္။
ဆရာေစာေနလတ္ေျပာသလို မိမိကလည္း မဆိုင္သည့္အလုပ္၊ အက်ဳိးမရွိလွသည့္အလုပ္ကို ၀ါသနာအေလ်ာက္သိခ်င္လုပ္ခ်င္ မိသည္ဟု ဆိုႏူိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶကို လူအမ်ား အမွန္အတိုင္း သက္၀င္ယံုၾကည္ႏူိင္ရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထားရွိပါ သည္။
ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူေသာ “သံသရာ၏အစသည္ မထင္” ဆိုသည္မွာ ဤဘဒၵကမၻာ၏ အစကို ဆိုထားသည္ကားမဟုတ္။ အနမတဂၢသံသရာ၏အစကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒါ၀င္၏ Evolution သီအိုရီသည္ အေနာက္တိုင္းမွာေရာ အေရွ႕တုိင္းမွာပါ ပ်႕႔ံႏွ႔ံလွ်က္ရွိ သည္။ သိပၸံပညာကို ဦးေဆာင္ေနေသာ အေနာက္တိုင္းသားတို႔႒ အေတြးအေခၚကို အေရွ႕တုိင္းသားတို႔က သေဘာက်သည္ျဖစ္ေစ၊ မ်က္သည္ျဖစ္ေစ မလႊမ္းမိုးႏိူင္ၾက။ အေနာက္တိုင္းမွစတင္ေသာ သိပၸံပညာႏွင့္ အေတြးအေခၚတို႔သည္ ကမၻာမ်က္ႏွာစာမွာ အသာစီကရေနပါသည္။ သူတို႔႕ အသာစီးရေနသျဖင့္ သူတို႔သမုိင္းမွ အမွန္၊ သူတို႔သမိုင္းမွအခုိင္အမာ အတိအက် ျဖစ္ေနရပါသည္။
အမွန္စင္စစ္ သူတို႔သည္လည္း ခုိင္မာေသာ ေက်ာက္စာ၊ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းတို႔ထက္ကို ေက်ာ္လြန္၍ ခန္႔မွန္းေတြးေခၚေနၾက သည္သာ။ ခန္႔မွန္းသည္ဆုိကတည္းက အတိအက် သိျမင္သည္မဟုတ္၍ မွန္ခ်င္မွန္မည္၊လြဲခ်င္လြဲမည္ ေသခ်ာေသာအလုပ္ကားမဟုတ္။
(၂)
ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပိဋကတ္ေတာ္တို႔ကို ပထမသဂၤါယနာမွစ၍ ယခုမ်က္ေမွာက္အခ်ိန္ထိ သံဃာေတာ္တို႔က မူရင္းအတုိင္း ထိန္းသိမ္းသယ္လာႏူိင္ ၾကသည္ဟုဆုိလွ်င္ အေနာက္တုိင္းသားတုိ႔ သံသယ၀င္ခ်င္၀င္ဦးမည္။
ေထရ၀ါဒသံဃာေတာ္ျမတ္တို႔၏ သဒၶါ၊၀ီရိယ၊သီလ၊သမာဓိ၊ပညာတို႔ကို ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သာလွ်င္ သက္၀င္ ယံုၾကည္ႏူင္ၾက၏။ သဒၶ၊ပညာမရွိသူတို႔ မျမင္ႏူိင္ မယံုႏူိင္ေလရာ။
ထိုဘုရားေဟာ ပိဋကတ္္ေတာ္တို႔ကိုၾကည့္၍ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိဥာဏ္၊ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္၊ အာသ၀ကၡယဥာဏ္ စေသာ ၀ိဇၨာဥာဏ္တို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူသည္ဟုလည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ယံုၾကည္ၾကသည္။ ယံုၾကသည္ဆိုရာမွ သဒၶါ၊ပညာအဆင့္လိုက္ ကြာဟမႈေတာ့ ရွိၾကေပမည္။
သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္သခင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ေဒသနာပါဠိေတာ္တို႔တြင္ ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္မ်ား စရိယာပိဋကပါဠိေတာ္ႏွင့္ ထိုထို အဘိဓမၼာသုတၱန္ပါဠိေတာ္တို႔ကို ေလ့လာေသာအခါ ယဥ္ေက်းေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းသည္ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္ မတိုင္မီကတည္းက ရွိေနၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရေပသည္။
လူသားမ်ဳိးႏြယ္ဆက္သည္ တကမၻာပတ္လံုး အၿမဲတမ္းယဥ္ေက်းတုိးတက္၍ မေနသလုိ အၿမဲတမ္းလဲ နိမ့္က်မေနဟု ယူဆပါ သည္။ ပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ားအဆိုအရ မိမိတို႔၀န္းက်င္ရွိ လူသက္တမ္းသည္ အတက္အက်ရွိပါသည္။ ျဗဟၼစုိရ္တရားထြန္းကား၍ လူေတြ တရားေစာင့္ၾကေသာကာလတြင္ အသက္တမ္းသည္ အသေခၤ်အထိ တြက္သြားသည္။ ျဗဟၼစိုရ္တရားေျခာက္ေသြ႔၍ လူေတြတရားမေစာင့္ ေသာကာလတြင္ ဤလူတို႔သက္တမ္းသည္ ၁၀-ႏွစ္တမ္းအထိ ဆုတ္ယုတ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ မုသားစကားစတင္ေျပာေသာ ေစတိယမင္းတို႔ေခတ္တြင္ အသက္တမ္းသည္ အေသေခ်ၤျဖစ္ပါသည္။ အေလာင္းေတာ္ မာဃေဒ၀မင္းတို႔ေခတ္တြင္ လူတို႔သက္တမ္းသည္ သိန္းခ်ီ၍ ရွိေနေသးေၾကာင္း သိရပါသည္။ မႏၶာတုစၾကာမင္းတို႔ေခတ္ မဟာသုဒႆနစၾကာမင္းတို႔ေခတ္သည္လဲ သူ႔ေခတ္ႏွင့္သူ ယဥ္ေက်းေသာ လူအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္ပါသည္။
ဤကမၻာေပၚတြင္ တစ္ေနရာမွာ ယဥ္ေက်းေသာလူ႔အဖြဲ႕အစည္းရွိေနခိုက္ အျခားတစ္ေနရာတြင္ မယဥ္ေက်းေသာ လူရိုင္းမ်ား လဲရွိေနႏိူင္ပါသည္။ ယခုတိုးတက္ပါသည္ဆိုေသာ ေခတ္ထဲမွာပင္ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားမွာ လူရိုင္းမ်ား ရွိေနသည္ကို သတိျပဳရပါ၏။ အာရွေဒသမွာ ယဥ္ေက်းမႈတိုးတက္ေနခ်ိန္တြင္ ဥေရာပ၌ လူတူပရိုင္းမိတ္မ်ား၏သမိုင္းေခတ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမည္။ ဒိုင္ႏုိေဆာေခတ္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမည္။ ယခုသီရိလကၤာႏူိင္ငံသည္ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ယဥ္ေက်းေသာ လူအဖြဲ႕အစည္း မရွိေသးေၾကာင္းသိရေပသည္။ အိမ္နား မွာစိုက္ထားေသာ ငွက္ေပ်ာမ်ဳိးကို ေတာႀကီးမ်က္မည္းတြင္ သြား၍စိုက္ပါက ေတာငွက္ကဲ့သုိ႔ ငွက္ေပ်ာသီးတြင္ အေစ့မ်ားပါရွိလာၿပီး ရိုင္းလာသည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္။ ေတာ္ငွက္ေပ်ာ၏၀တ္မႈံမ်ား ကူးစက္ခံရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပမည္။
လူသည္လည္း မ်ဳိးႏြယ္စဥ္ဆက္ ေတာထဲသို႔ ေရွ႕တိုးသြား၍ေတာသဘာ၀နွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြေသာ ၾကမ္းတမ္းမႈစသည္ ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာစရာရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူသည္လူသာျဖစ္၍ တိရစၦာန္အႏြယ္ ျဖစ္မသြားႏူိင္ဟု ယူဆပါသည္။ လူအႏြယ္မွေန၍ တိရစၦာန္အႏြယ္ မျဖစ္ႏူိင္သလုိ၊ တိရစၦာန္အႏြယ္မွလည္း လူ႔အႏြယ္ျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းမရွိဟုိ ယူဆပါသည္။
ဣသိသိဃၤ ဇာတ္ေတာ္တြင္ ဘုရားအေလာင္းရေသ့ႀကီး၏ က်င္ငယ္ေရကို သမင္မေသာက္ရာမွ က်င္ငယ္ေရတြင္ မ်ဳိးဗီဇပါ၍ သမင္မကိုယ္၀န္တည္ကာ ဣသိသိဃၤရေသ့ငယ္ကို ဖြားျမင္ေၾကာင္း ဆုိပါသည္။ ဤသည္မွာ သမင္မ၀မ္းမွ လူသားစင္စစ္ေမြးလာျခင္းျဖစ္ သည္။ တစ္စတစ္စ မ်ဳီးဗီဇတို႔ ဇာတ္ျခားသည္အထိ ရိုင္းရာမွယဥ္ ယဥ္ရာမွရိုင္းျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဣသိသိဃၤဇာတ္နဲ႔ပတ္သက္၍ မိမိငယ္စဥ္ က ဆရာ၀န္တစ္ဦးေရးေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္ကို သတိရမိသည္။
ယင္းဆရာ၀န္စာေရးဆရာက လူ၏မ်ဳိးဗီဇႏွင့္ တိရစၦာန္သမင္မ၏ မ်ဳိးဗီဇ မတူညီဇာတ္ျခားေသာေၾကာင့္ ေဆးပညာအရ မျဖစ္ႏူိင္ေၾကာင္းဆိုပါသည္။ ထိုအဆိုသည္ သူသိေသာေဆးပညာအရသာ ဆိုျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ သူသိေသာေဆးပညာထက္ ေက်ာ္လြန္ေသာ အေၾကာင္းတို႔အရ ဆိုျခင္းမဟုတ္ဟု နားလည္မိပါသည္။
မက်ည္းပင္၊ၾကာပြင့္တုိ႔၌ သံေသဒဇပဋိသေႏၶျဖစ္သည္ဟူေသာ စာအဆိုကို ရုပ္၀ါဒီသမားမ်ား စဥ္းစားလွ်င္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ ဖြယ္ရာ ရွိပါမည္။ ရုပ္၀ါဒီသမားတို႔ ပို၍ပိုစဥ္းစားမရႏိူင္ျဖစ္ရသည္မွာ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶျဖင့္ ၁၅ ႏွစ္၊ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ ဘြားကနဲကိုယ္ထင္ရွား ျဖစ္သည္ဟူေသာ ဥပပါတ္သတၱ၀ါမ်ားအေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အဘိဓမၼာေဒသနာတြင္ ပဋိသေႏၶသည္ ၀မ္း၌ျဖစ္ေသာ ဂဗၻေသယ်က ပဋိသေႏၶသည္လည္း အဏၰဇ ဥ၌ျဖစ္ေသာ ပဋိသေႏၶႏွင့္ သားအိမ္၌ေပါက္ဖြားေသာ ဇလာဗုဇ ပဋိသေႏၶဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးကြဲျပန္သည္။ ဤပဋိေသႏၶမ်ားအနက္ ၾသပပါတိက (ဥပပါတ္)ပဋိသေႏၶတြင္ ယံုၾကည္နားလည္ရာမွာ သာမန္ရုပ္၀တၳဳမ်ားကိုသာ စူးစမ္းေသာ အသိဥာဏ္ ျဖင့္ မလံုေလာက္ေတာ့ေခ်။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္၊သဗၺညဳတဥာဏ္တို႔ကိုလဲ ယံုၾကည္ႏူိင္ရန္ မလြဲမေသြလိုအပ္ပါ၏။ ယံုၾကည္ဟု အတင္းတိုက္တြန္း၍ ရေကာင္းေသာအရာကား မဟုတ္။ ယံုၾကည္ႏူိင္ေသာအသိဥာဏ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ေလ့လာစူးစမ္းရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာစာေပတို႔တြင္ ျဗဟၼျပည္မွ စုေတ၍ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶျဖင့္ ကမၻာဦးလူသားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶကို နားလည္ယံုၾကည္လွ်င္ ေမ်ာက္ကေန၍ လူျဖစ္လာသည္အထိ ျဖစ္ႏူိင္ေခ်ကို ယုတၱိျပရန္ အပင္ပမ္းခံစားေဖြျခင္းသည္ သာမာန္လူတစ္ဦ၏ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚအပိုင္းအျခား (သာမညယုတၱိ)ေပၚတြင္သာ ရပ္တည္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ႏိူင္ေပ သည္။ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶသည္ ေလာကတြင္ မရွိဟု ခံယူလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၏ အျပင္ဖက္သို႔ ေရာက္သြားဖြယ္ရာရွိပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားကို ခံ၍ျငင္းရာလဲေရာက္ပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း…..ဥပပါတ္သတၱ၀ါမ်ားရွိေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္တို႔တြင္ အတိအလင္း ေဟာထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
(၃)
ဒါ၀င္၏ Evolution သီအိုရီအရဆိုလွ်င္ ယခုေခတ္လူသားတို႔သည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာအခါ ေျခလက္အဂၤါမ်ား ယခုထက္ပိုၿပီး ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာစရာရွိပါသည္။ လက္ရံုးႏွစ္ဖက္မွ လက္ရံုးေလးငါးဖက္ ျဖစ္လာမလားလို႔ ေတြးရန္ရွိေပ၏။ အဘယ္ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဒါ၀င္၏ Evolution သိအိုရိအရ နိမ့္ရာမွ ျမင္ရာသို႔ အကန္႔အသတ္မရွိ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တည္း။ ဒါ၀င္၏အဆိုကို ဘာထရန္ရပ္ဆယ္ ကလည္း ျငင္းဆို ကပ္ကြက္ခဲ့ေၾကာင့္ သိရေပသည္။ အစ၏အစ ဆိုရာမွ သတၱ၀ါ၏အစကို အသာထား၍ ေရေျမေလမီးဟူေသာ ပရမတၳဓါတ္ႀကီးေလးပါး၏အစကို ရွာၾကည့္လွ်င္လည္း အသိဥာဏ္တုန္းၿပီး ေမ်ာသြားဖြယ္ရာရွိပါ၏။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ နာမ္ကုိယ္သာပိုင္းျခားသိေတာ္မူသည္ကားမဟုတ္၊ ရုပ္တရားမ်ားကိုလဲ ပုိင္းျခားသိေတာ္မူပါေပ၏ ေလာက၀ိဒူ ဂုဏ္ေတာ္ ဆိုသည္မွာ သတၱေလာက သတၱ၀ါတုိ႔အေၾကာင္း၊ သခၤရေလာကတြင္ သခၤါရတရားတို႔၏အေၾကာင္း၊ ၾသကာသေလာ ေနလကမၻာ အနႏၱစၾကာ၀ဠာ ဘံုတို႔အေၾကာင္းကို ၿပိဳင္ဖက္မရွိ အႀကြင္းမဲ့သိျမင္ေတာ္မူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ျဖစ္ပါသည္။
ဤသတၱ၀ါအေပါင္းတို႔သည္ ဆန္းၾကယ္သကဲ့သုိ႔ ဤအတူဆန္းၾကယ္ေသာ အျခားျဖစ္သည့္ တစ္ခုေသာအေပါင္း (ဧကနိကယ) ကို္မွ်လဲ ငါဘုရားျမင္ေတာ္မမူ ဟူ၍ အဂၤုတၳိဳရ္၌ ေဒသနာရွိေပသည္။ ကိုယ္ထင္ရွားျဖစ္ေသာ ဥပါပတ္ပဋိသေႏၶသည္ ဆန္းၾကယ္ေသာ အရာတို႔တြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶကို မယံုၾကည္ႏူိင္သူအဖုိ႔ (ဣႆရနိမၼာန) ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒကိုလွ်င္လဲ ယံုၾကည္ယူဆမိမည္။ သို႔မဟုတ္ဒါ၀င္၏ Evolution သီအုိရီကိုလွ်င္လဲ ယံုၾကည္ယူဆမိေပမည္။ Evolution သီအိုရီသည္လဲ သာမညယုတၱိ ေနာက္ လုိက္လြန္းေသာ အစြန္းတစ္ခုဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ ယခုေခတ္တြင္ ျဖစ္ထြန္းေနေသာ နည္းပညာပစၥည္းမ်ား အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀၀)ေလာက္ကာလမွာ သြားေျပာလွ်င္ ဥဏ္မီရာ ယုတၱိရွာမရ၍ မယံုၾကည္ႏူိင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ကို ေတြးၾကည့္ႏူိင္ပါေသည္။
နိဂုံးခ်ဴပ္အေနျဖင့္ တစ္ခုေျပာလုိေသးသည္ အဇၥ်တၱသႏၱာန္ရွိ ရုပ္ကလာပ္တုိ႔သည္ ကံ -စိတ္-ဥတု-အာဟာရ ဟူေသာ အေၾကာင္းတရားေလးပါးတို႔ေၾကာင့္ အသီးသီးျဖစ္ေပၚရေပသည္။ ဗဟိဒၶ၌ျဖစ္ေသာ ရုပ္တရားတုိ႔ကိုကား သီတဥတု၊ ဥဏွဥတုတို႔က ျဖစ္ေစပါသည္။ ဗဟိဒၶရုပ္ျဖစ္ေသာ သုဒၶ႒ကလာပ္ (ေရ-ေျမ-ေလ-မီး-အဆင္း-အသံ-အနံ႔-အရသာ-ၾသဇာ) သဒၵန၀ကကလာပ္ (သုဒၶ႒ကလာပ္တြင္ သဒၵထည့္) တုိ႔သည္ ဥတုအေၾကာင္းတစ္ပါးသာ ရွိသည္ကား မွန္၏။ အ၀ိဇၨာ တဏွာ ကံ သခၤါရတို႔ႏွင့္ လံုးလံုးအဆက္ အသြယ္ျပတ္ေတာက္သည္ေတာ့ မဟုတ္ေသး။ ေ၀းေသာအေၾကာင္း အျဖစ္ျဖင့္ကား ရွိေနေသးသည္သာ။
“စိတ္သည္ ေလာကကို ေဆာင္အပ္၏” ဟူေသာျမတ္ဗုဒၶ၏အဆိုအမိန္႔ကို ဤအရာ၌ပညာရွင္တို႔ ထုတ္ေဆာင္ၾကေပသည္။ အက်ယ္သိလိုမူ ေသကၡ်ေတာင္ဆရာေတာ္၏ ပ႑ိတေ၀ဒနိယက်မ္းတြင္ ၾကည့္ရႈႏိူင္ၾကပါသည္။
ဤေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္သည့္အတြက္ ဆရာေအာင္မိႈင္း ၊ ဆရာေစာေနလတ္တို႔ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။

Wednesday, September 30, 2009

ဖတ္မိသမွ်စာမ်ား(၄)

သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္း၊ တည္တံ့ ၊ ျပန္႔ပြားရန္
ဖတ္မိသမွ်စာမ်ားမွ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္း၊ တည္တံ့ ျပန္႔ပြားနိုင္ရန္အတြက္ မေကြးဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သာရဏီရကထာကို ေဖၚျပေပး လိုက္ပါတယ္။
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာနုိင္ငံေတာ္ ဆ႒မအႀကိမ္ နိုင္ငံေတာ္သံဃနာယကအဖြဲ႕(၄၇)ပါးစံုညီ သတၱမ အစည္းအေ၀းတြင္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူအပ္ေသာ သဘာပတိဥကၠဌ အဘဓဇမဟာရ႒ဂုရု၊ အဘိဓဇမဟာသဒၶမၼေဇာတိက၊ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ မေကြးၿမိဳ႕ မဟာ၀ိသုတာရာမတိုက္သစ္ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱကုမာရ မဟာေထရ၏ သာရဏီယ ၾသ၀ါဒကထာမွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖၚျပပါသည္။
နုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္တုိိ႔ဘုရား…
ဆရာေတာ္အရွင္သူျမတ္တို႔ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းတည္တံ့ ျပန္႔ပြားေရးဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္ျဖင့္ စံုစံုညီညီ ၾကြေရာက္ေတာ္မူလာၾကသည့္ အတြက္ “ယာ၀ကီ၀ဥၥ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဳ သမဂၢါ သႏၷိပတိႆႏၱိ၊ သမဂၢါ ၀ု႒ဟိႆႏၱိ၊ သမဂၢါ သံဃကရဏီယာနိ ကရိႆႏၱိ၊ ၀ုဒၶိေယ၀ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဴနံ ပါဋိကခၤါ ေနာပရိဟာနိ(ဒီ၊ ၂၊ ၆၅) ဟူေသာ ဘိကၡဳ အပရိဟာနိယ ေဒသနာေတာ္နဲ႔ ညီညြတ္သည့္အတြက္ ႏွစ္သစ္ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္ရပါသည္ ဘုရား။

ဆရာေတာ္အရွင္ျမတ္တုိ႔ဘုရား…
ဘုရားတပည့္ေတာ္တို႔၏ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအဆင့္ဆင့္ ဖြဲ႕စည္းမႈ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ (၇)ခ်က္တုိ႔တြင္ (က)တြင္ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္း တည္တံ့ျပန္႔ပြားရန္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုထားရာ ဘုရားတပည့္ေတာ္တို႔ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ သာသနာေတာ္ကိစၥမ်ားမွာ-
သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းရန္၊
သာသနာေတာ္တည္တံ့ရန္၊
သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားရန္တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
ထုိရည္ရြယ္ခ်က္ (၃)ရပ္တို႔တြင္ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္းရန္အတြက္ ဂုိဏ္းေပါင္းစံု သံဃအဖြဲ႕အစည္း ဖြဲ႕စည္းၿပီး၊ ပထမငါးႏွစ္အတြင္းတြင္ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္မ်ားကို ဖယ္ရွားျခင္း၊
ပိဋကတ္ေတာ္ႏွင့္မညီေသာ ေရးသားျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္း၊ ျပသျခင္း၊ ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားကို နိုင္ငံေတာ္ သိျခား၀ိနည္းဓိုရ္အဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ ဓမၼ-အဓမၼ ဆံုးျဖတ္ ေစျခင္းစသည္ျဖင့္ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းရန္ကိစၥမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္ဘုရား။
သို႔ရာတြင္ ႏွစ္ကာလ ၾကာျမင့္လာေသာအခါ ထိုရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္မ်ား အဓမၼ၀ါဒမ်ား တစ္စတစ္စ ေခါင္းေထာင္လာသည္ကို ဆရာေတာ္မ်ား ၾကားသိေတာ္မူၾကၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္ဘုရား..
ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႔ဘုရား..
နုိင္ငံေတာ္သံဃနာယကအဖြဲ႕၀င္ ဆရာေတာ္အရွင္သူျမတ္တုိ႔သည္-
(၁)ခမာ-အရာရာ၌ သည္းခံျခင္းဂုဏ္၊
(၂) ဇာဂရိယ- ႏိုးၾကားျခင္းဂုဏ္၊
(၃)ဥ႒ာန- ထၾကြလံု႔လ၀ီရိယ ရွိျခင္းဂုဏ္၊
(၄) သံ၀ိဘာက- ခြဲျခားေ၀ဖန္ျခင္းဂုဏ္၊
(၅) ဒယာ- သနားငဲ့ညွာျခင္းဂုဏ္၊
(၆)ဣကၡဏ- ေစ့ေစ့ငုငုွ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္းဂုဏ္ ဟူေသာ နာယကဂုဏ္အဂၤါေျခာက္ပါးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူၾကသည့္ အရွင္ျမတ္မ်ားခ်ညး္သာ ျဖစ္ၾကရပါမည္ဘုရား။
ဤနာယကဂုဏ္ ေျခာက္ပါးတို႔တြင္လည္း ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ ေစ့ေစ့ငုငု ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္ျခင္းဟူေသာ “ဣကၡဏ” ဂုဏ္အဂၤါကို ကိစၥႀကီးငယ္ သြယ္သြယ္၀၀ ဟူသမွ်တို႔၌ ေရွ႕ဂုဏ္အဂၤါ ေျခာက္ပါးထက္ အလြန္အႀကဴး အထူးအားျဖင့္ အလိုရွိသင့္၊ အလိုရွိထိုက္၊ ျပည့္စံုေစသင့္ ျပည့္စံုေစထိုက္လွပါသည္ဘုရား။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္းဟူမူ အႀကီးအမွဴး ဦးစီးနာယက ျဖစ္ၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ မိမိတို႔ႀကီးမွဴးရာ နယ္ပယ္အတြင္း၌ အေၾကာင္းအရာ ၀တၳဳအစုစုတို႔ကို တစ္ခုမက်န္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား ျပတ္သားစြာ သိျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္ၿပီး၊ ပဂၢဟ၊ နိဂၢဟ ကိစၥႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔ကို ေဆာင္ ရြက္ျပဳလုပ္မွသာလွ်င္ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္မရွိ တိက်မွန္ကန္ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ျဖစ္သျဖင့္ လိုအပ္ေသာ အက်ဳိးမ်ား ၿပီးစီးေအာင္ျမင္နုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္ဘုရား။
သုိ႔ရာတြင္ နုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက အဖြဲ႕ႀကီးသည္ ေက်ာင္း၊ေက်ာင္းတိုက္ ပို္င္ဆိုင္မႈ အျငင္းပြားျခင္း၊ ေက်ာင္းသစ္ေဆာက္လုပ္မႈ အတည္ျပဳျခင္း အစရွိေသာ အေသးအဖြဲကိစၥမ်ားကိုသာ ေဆာင္ရြက္ေနၾကရသည္က မ်ားပါသည္ဘုရား။
လြန္စြာ အေရးႀကီးသည့္ သာသနာသန္႔ရွင္းေရးကိစၥမ်ားကိုမူ စိတ္ပါ၀င္စားေသာ အရွင္ျမတ္မ်ား အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိပါသည္ဘုရား။
နုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီးသည္ သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္း အဆင့္ဆင့္တြင္ အျမတ္ဆံုး အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ျဖစ္သည့္အတြက္ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္းေရးကိစၥမ်ားသည္ နိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႕ႀကီးမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာေတာ္ႀကီး၌ မည္သည့္ အညစ္အေၾကးမ်ား၊ မည္သည့္ ေဘးရန္မ်ား၊ မည္သည့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ား ျဖစ္ ေပၚေနသည္ဟု တိက်ျပတ္သားစြာ သိျမင္ေအာင္ ဆင္ျခင္ေထာက္လွမ္း စံုစမ္းေလ့လာမႈ အၿမဲျပဳေနၾကဖို႔ လုိပါသည္ဘုရား။
ယခုအခါ ပိဋကတ္ေတာ္ႏွင့္ မညီညြတ္ေသာ ေရးသားျခင္း၊ ျပသျခင္း၊ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္းမ်ား ေပၚေပါက္ေနသည္ကုိ လည္းေကာင္း၊ ယခင္ ကအဓမၼဟု ဆံုးျဖစ္အပ္ခဲ့ၿပီးေသာ အဓမၼ၀ါဒမ်ား ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္ေနသည္ကို လည္းေကာင္း ၾကားသိေတြ႕ျမင္ေနရပါ သည္ဘုရား။
ယင္းကိစၥမ်ားသည္ သာသနာေတာ္အတြက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ လြန္စြာႀကီးမားေသာ အညစ္အေၾကးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္ဘုရား။
ထိုသာသနာ့ေဘးရန္ကို မည္သုိိ႔မည္ပံု တားဆီးကာကြယ္ရမည္၊ သုတ္သင္ပယ္ရွားရမည္ စသည္တို႔ကုိ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစား ႏိႈင္းခ်ိန္၍ မ ိမိတို႔အခ်င္းခ်င္းလည္းေကာင္း၊ နုိင္ငံေတာ္ ဗဟိုသံဃ၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္မ်ားနွင့္လည္းေကာင္း၊ အျခားပညာရွင္မွားနွင့္လည္းေကာင္း၊ တုိင္ပင္ညွိႏိႈင္း၍ အေလးအနက္ထားကာ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူၾကပါရန္ ေလွ်ာက္ထားပါသည္ဘုရား။

ဖတ္မိသမွ်စာမ်ား(၄)

သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္း၊ တည္တံ့ ၊ ျပန္႔ပြားရန္
ဖတ္မိသမွ်စာမ်ားမွ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္း၊ တည္တံ့ ျပန္႔ပြားနိုင္ရန္အတြက္ မေကြးဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သာရဏီရကထာကို ေဖၚျပေပး လိုက္ပါတယ္။
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာနုိင္ငံေတာ္ ဆ႒မအႀကိမ္ နိုင္ငံေတာ္သံဃနာယကအဖြဲ႕(၄၇)ပါးစံုညီ သတၱမ အစည္းအေ၀းတြင္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူအပ္ေသာ သဘာပတိဥကၠဌ အဘဓဇမဟာရ႒ဂုရု၊ အဘိဓဇမဟာသဒၶမၼေဇာတိက၊ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ မေကြးၿမိဳ႕ မဟာ၀ိသုတာရာမတိုက္သစ္ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱကုမာရ မဟာေထရ၏ သာရဏီယ ၾသ၀ါဒကထာမွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖၚျပပါသည္။
နုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္တုိိ႔ဘုရား…
ဆရာေတာ္အရွင္သူျမတ္တို႔ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းတည္တံ့ ျပန္႔ပြားေရးဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္ျဖင့္ စံုစံုညီညီ ၾကြေရာက္ေတာ္မူလာၾကသည့္ အတြက္ “ယာ၀ကီ၀ဥၥ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဳ သမဂၢါ သႏၷိပတိႆႏၱိ၊ သမဂၢါ ၀ု႒ဟိႆႏၱိ၊ သမဂၢါ သံဃကရဏီယာနိ ကရိႆႏၱိ၊ ၀ုဒၶိေယ၀ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဴနံ ပါဋိကခၤါ ေနာပရိဟာနိ(ဒီ၊ ၂၊ ၆၅) ဟူေသာ ဘိကၡဳ အပရိဟာနိယ ေဒသနာေတာ္နဲ႔ ညီညြတ္သည့္အတြက္ ႏွစ္သစ္ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္ရပါသည္ ဘုရား။

ဆရာေတာ္အရွင္ျမတ္တုိ႔ဘုရား…
ဘုရားတပည့္ေတာ္တို႔၏ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအဆင့္ဆင့္ ဖြဲ႕စည္းမႈ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ (၇)ခ်က္တုိ႔တြင္ (က)တြင္ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္း တည္တံ့ျပန္႔ပြားရန္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုထားရာ ဘုရားတပည့္ေတာ္တို႔ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ သာသနာေတာ္ကိစၥမ်ားမွာ-
သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းရန္၊
သာသနာေတာ္တည္တံ့ရန္၊
သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားရန္တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
ထုိရည္ရြယ္ခ်က္ (၃)ရပ္တို႔တြင္ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္းရန္အတြက္ ဂုိဏ္းေပါင္းစံု သံဃအဖြဲ႕အစည္း ဖြဲ႕စည္းၿပီး၊ ပထမငါးႏွစ္အတြင္းတြင္ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္မ်ားကို ဖယ္ရွားျခင္း၊
ပိဋကတ္ေတာ္ႏွင့္မညီေသာ ေရးသားျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္း၊ ျပသျခင္း၊ ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားကို နိုင္ငံေတာ္ သိျခား၀ိနည္းဓိုရ္အဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ ဓမၼ-အဓမၼ ဆံုးျဖတ္ ေစျခင္းစသည္ျဖင့္ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းရန္ကိစၥမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္ဘုရား။
သို႔ရာတြင္ ႏွစ္ကာလ ၾကာျမင့္လာေသာအခါ ထိုရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္မ်ား အဓမၼ၀ါဒမ်ား တစ္စတစ္စ ေခါင္းေထာင္လာသည္ကို ဆရာေတာ္မ်ား ၾကားသိေတာ္မူၾကၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္ဘုရား..
ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႔ဘုရား..
နုိင္ငံေတာ္သံဃနာယကအဖြဲ႕၀င္ ဆရာေတာ္အရွင္သူျမတ္တုိ႔သည္-
(၁)ခမာ-အရာရာ၌ သည္းခံျခင္းဂုဏ္၊
(၂) ဇာဂရိယ- ႏိုးၾကားျခင္းဂုဏ္၊
(၃)ဥ႒ာန- ထၾကြလံု႔လ၀ီရိယ ရွိျခင္းဂုဏ္၊
(၄) သံ၀ိဘာက- ခြဲျခားေ၀ဖန္ျခင္းဂုဏ္၊
(၅) ဒယာ- သနားငဲ့ညွာျခင္းဂုဏ္၊
(၆)ဣကၡဏ- ေစ့ေစ့ငုငုွ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္းဂုဏ္ ဟူေသာ နာယကဂုဏ္အဂၤါေျခာက္ပါးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူၾကသည့္ အရွင္ျမတ္မ်ားခ်ညး္သာ ျဖစ္ၾကရပါမည္ဘုရား။
ဤနာယကဂုဏ္ ေျခာက္ပါးတို႔တြင္လည္း ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ ေစ့ေစ့ငုငု ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္ျခင္းဟူေသာ “ဣကၡဏ” ဂုဏ္အဂၤါကို ကိစၥႀကီးငယ္ သြယ္သြယ္၀၀ ဟူသမွ်တို႔၌ ေရွ႕ဂုဏ္အဂၤါ ေျခာက္ပါးထက္ အလြန္အႀကဴး အထူးအားျဖင့္ အလိုရွိသင့္၊ အလိုရွိထိုက္၊ ျပည့္စံုေစသင့္ ျပည့္စံုေစထိုက္လွပါသည္ဘုရား။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္းဟူမူ အႀကီးအမွဴး ဦးစီးနာယက ျဖစ္ၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ မိမိတို႔ႀကီးမွဴးရာ နယ္ပယ္အတြင္း၌ အေၾကာင္းအရာ ၀တၳဳအစုစုတို႔ကို တစ္ခုမက်န္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား ျပတ္သားစြာ သိျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္ၿပီး၊ ပဂၢဟ၊ နိဂၢဟ ကိစၥႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔ကို ေဆာင္ ရြက္ျပဳလုပ္မွသာလွ်င္ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္မရွိ တိက်မွန္ကန္ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ျဖစ္သျဖင့္ လိုအပ္ေသာ အက်ဳိးမ်ား ၿပီးစီးေအာင္ျမင္နုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္ဘုရား။
သုိ႔ရာတြင္ နုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက အဖြဲ႕ႀကီးသည္ ေက်ာင္း၊ေက်ာင္းတိုက္ ပို္င္ဆိုင္မႈ အျငင္းပြားျခင္း၊ ေက်ာင္းသစ္ေဆာက္လုပ္မႈ အတည္ျပဳျခင္း အစရွိေသာ အေသးအဖြဲကိစၥမ်ားကိုသာ ေဆာင္ရြက္ေနၾကရသည္က မ်ားပါသည္ဘုရား။
လြန္စြာ အေရးႀကီးသည့္ သာသနာသန္႔ရွင္းေရးကိစၥမ်ားကိုမူ စိတ္ပါ၀င္စားေသာ အရွင္ျမတ္မ်ား အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိပါသည္ဘုရား။
နုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီးသည္ သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္း အဆင့္ဆင့္တြင္ အျမတ္ဆံုး အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ျဖစ္သည့္အတြက္ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္းေရးကိစၥမ်ားသည္ နိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႕ႀကီးမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာေတာ္ႀကီး၌ မည္သည့္ အညစ္အေၾကးမ်ား၊ မည္သည့္ ေဘးရန္မ်ား၊ မည္သည့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ား ျဖစ္ ေပၚေနသည္ဟု တိက်ျပတ္သားစြာ သိျမင္ေအာင္ ဆင္ျခင္ေထာက္လွမ္း စံုစမ္းေလ့လာမႈ အၿမဲျပဳေနၾကဖို႔ လုိပါသည္ဘုရား။
ယခုအခါ ပိဋကတ္ေတာ္ႏွင့္ မညီညြတ္ေသာ ေရးသားျခင္း၊ ျပသျခင္း၊ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္းမ်ား ေပၚေပါက္ေနသည္ကုိ လည္းေကာင္း၊ ယခင္ ကအဓမၼဟု ဆံုးျဖစ္အပ္ခဲ့ၿပီးေသာ အဓမၼ၀ါဒမ်ား ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္ေနသည္ကို လည္းေကာင္း ၾကားသိေတြ႕ျမင္ေနရပါ သည္ဘုရား။
ယင္းကိစၥမ်ားသည္ သာသနာေတာ္အတြက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ လြန္စြာႀကီးမားေသာ အညစ္အေၾကးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္ဘုရား။
ထိုသာသနာ့ေဘးရန္ကို မည္သုိိ႔မည္ပံု တားဆီးကာကြယ္ရမည္၊ သုတ္သင္ပယ္ရွားရမည္ စသည္တို႔ကုိ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစား ႏိႈင္းခ်ိန္၍ မ ိမိတို႔အခ်င္းခ်င္းလည္းေကာင္း၊ နုိင္ငံေတာ္ ဗဟိုသံဃ၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္မ်ားနွင့္လည္းေကာင္း၊ အျခားပညာရွင္မွားနွင့္လည္းေကာင္း၊ တုိင္ပင္ညွိႏိႈင္း၍ အေလးအနက္ထားကာ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူၾကပါရန္ ေလွ်ာက္ထားပါသည္ဘုရား။

Tuesday, September 29, 2009

ဖတ္မိသမွ်စာမ်ား(၃)

ယခုအခါ အယူ၀ါဒေရးပိုင္းမွာ ဘုရားရွင္မေဟာထားဘဲ ေဟာသေယာင္၊ သာမာန္လူၿပိန္းမ်ားအား ယံုၾကည္လြယ္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ သိမ္းသြင္းၿပီး တစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိး မရိုးရေအာင္ သာသနာဖ်က္မ်ား ထြက္ေပၚလွ်က္ရွိပါတယ္။ မၾကာေသးမီက ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဆိုတဲ့ အဓမၼ၀ါဒေတြကို သိၿပီးလို႔မွ မၾကာေသး၊ ယခုတခါ ဂိုဏ္းဃဏတစ္ခု ေပၚေပါက္ေနျပန္ပါၿပီ၊စာဖတ္သူမ်ား ႀကိဳတင္ကာကြယ္ သတိထားနိုင္ဖို႔အတြက္ ေဆာင္းပါးရွင္ ဥာဏိႏၵ ရဲ႕ “တစ္မ်ုဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး မရိုးနိုင္ပါကလားေနာ္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါး ကို ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။

(က)
၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ဓမၼရံသီတြင္ ပါေသာ ဆရာ ဦးသတၳိေဇာ္၏ ‘ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ’ ေဆာင္းပါးအေၾကာင္း ေျပာဆိုေဆြးေႏြး၍ ေဇာ္တူးတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ျပန္သြားၾကၿပီးေနာက္ အေမႊးတုိင္ထုတ္ေတြ ကိုင္လာေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကၽြန္ပ္၏ အိမ္အတြင္း ၀င္လာေလ၏။
“ေၾသာ္..ကိုနက္ ဘယ္ကလွည့္လာတာတုံး”
“အေမႊးတိုင္ သြား၀ယ္လာတာပါ”
“မ်ားလွခ်ည္လား၊ ျပန္ေရာင္းဖို႔လား”
“မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ညေနတုိင္း သုသာန္ကို သြားၿပီး အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓုတင္ ေဆာင္ၾကတာေလဗ်ာ”
“ဓုတင္ဆိုတာ ရဟန္းေတြပဲ ေဆာင္ၾကတာေလဗ်ာ”
“မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဂိုဏ္းက ညေနတိုင္း ညရွစ္နာရီ ကိုးနာရီေလာက္အထိ သုသာန္မွာ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓူတင္နဲ႔ တရားသြားက်င့္ရတာဗ်”
“ခင္ဗ်ားတုိ႔ဂိုဏ္းက ဘာဂိုဏ္းတံုး၊ ပေယာဂကုတာလား၊ ထြက္ရပ္ေပါက္ေအာင္ က်င့္တာလား…၊ ဘာဂိုဏ္းလဲဗ်ာ”
“ဘာသာေရးပါပဲ၊ တရားက်င့္ရတာပါ။ ပေယာဂေတြ ထြက္ရပ္ေပါက္ေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ဗုဒၶအလုိေတာ္အတုိင္း နိဗၺာန္မဂ္ဖိုလ္ ရရာရေၾကာင္း က်င့္ တာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သုသာန္မွာ သြားက်င့္ရတာေပါ့ဗ်ာ”
“သုသာန္ဓူတင္လား…..၊ အသုဘကမၼ႒ာန္းလား… ရွင္းေအာင္ ေျပာပါအံုးဗ်ာ”
“ ဟာ…သုသာန္ကို သြားမွေတာ့ အသုဘကမၼ႒ာန္း သုသာန္ဓူတင္ေပါ့ဗ်။ ခင္ဗ်ားလဲ ဘာသာေရး နားလည္သားနဲ႔”
“ဗုေဒၶါ” ကၽြန္ပ္ ဘုရားတ မိေလ၏။
“ ထုိင္ပါအံုး ကိုနက္ရာ…။ မေအႀကီးေရ ေရေႏြးၾကမ္းကေလး လက္ဖက္သုပ္ကေလး လုပ္ပါအံုးေဟ့”
ကိုနက္သည္ စားပြဲေဘးမွ ေခြးေျခခံုတစ္ခုကို ဆြဲ၍ ၀င္ထိုင္၏။
“ ကၽြန္ေတာ့ကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ တရားေလး နဲနဲပါးပါး ေဟာခဲ့ပါဦးဗ်ာ”
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းက အျပင္လူနဲ႔ ဘာသာေရး မေဆြးေႏြးရဘူးဗ်”
“ ေအာင္မေလး…… အက်ဳိးနဲ” ကၽြန္ပ္စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။
“ ကိုနက္ရာ ကၽြန္ေတာ္က ဗဟုသုတ နဲပါတယ္ဗ်ာ။ ကရုဏာထားတဲ့ အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ဂိုဏ္းေတာ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကေလး အရိပ္အျမြက္ ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ေျပာခဲ့ပါဗ်ာေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကိုတို႔ လုပ္ရပ္ေတြ ေလးစားလြန္းလို႔ပါဗ်ာ ေနာ္။ ေၾသာ္..ကိုနက္ ေဆးလိပ္ေသာက္လား”
“ေန ေန မေသာက္ဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ မေအႀကီးေရ ကိုနက္ဖို႔ ေကာ္ဖီမစ္ကေလး ေဖ်ာခဲ့ပါအံုး”
“ဟာ…..ေနပါေစဗ်ာ၊ အားေတာင္နာလာၿပီ”
“အားမနာပါနဲ႔ ကိုနက္ရာ၊ လူရင္းေတြပဲဥစၥာ၊ ဟို ဆက္ေျပာပါဦး၊ ျပင္ဦးလြင္”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းခ်ဴပ္ႀကီးက ျဗဟၼာမင္းႀကီး ဆက္သထားတဲ့ ၾကာသကၤန္းကို ၀တ္တာဗ်”
“ဟုတ္လား…. ဟာ …အရမ္းတန္ခိုးႀကီးမွာေပါ့ေနာ္”
“တစ္ကမၻာလံုး ဘာလူမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သားသမီးေတြခ်ည္းပဲဗ်ာ”
“ ဗုေဒၶါ…..ကၽြန္ပ္အေဖက ဦးလွတင္ပါဗ်ာ” ကၽြန္ပ္စိတ္ထဲမွ ေျပာမိျခင္းျဖစ္၏။
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ေတာ့ ဂိုဏ္းခ်ဴပ္ဆရာႀကီးဆီ ေရာက္ေအာင္ သြားရတယ္။ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကရတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နဲ႔သင့္ေတာ္ရာ တရားကို ေဟာတယ္။ အဓိကက်င့္ရတာကေတာ့ ေစာေစာကေျပာတဲ့ သုသာန္အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ဓူတင္ေပါ့ဗ်ာ”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းထဲ ၀င္ၿပီးရင္ ဘယ္သူမွ ျပန္မထြက္ရဲေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သင့္ေတာ္လို႔ ေဟာထားတဲ့ တရားကို အျပင္လူကို ျပန္မေျပာ ရဘူး”
“ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ ဂုိဏ္းထဲ ၀င္မယ္ဆိုရင္ေကာဗ်ာ”
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားရင္ လိုက္ခဲ့ေပါ့။ လိုင္စင္ဓါတ္ပံုလဲ တစ္ခါထဲ ယူလာခဲ့ေလ။ ပထမဆံုး ဂုိဏ္း၀င္အသစ္ကို ဂိုဏ္းခ်ဴပ္ဆရာႀကီးက တစ္ေယာက္ ခ်င္းေတြ႔ၿပီး တရားေဟာမယ္။ ကဲ..ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဒါထက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာပို္င္ခြင့္ မရွိဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ တရားမေဆြးေႏြးရ ဘူး”
ထိုစဥ္ ေဇာ္တူးတို႔၏ ဦးႀကီး ေတာ္စပ္သူ ဦးခင္ေမာင္သိန္း ေရာက္လာ၏။ ကၽြန္ပ္တို႔ စားပြဲတြင္ ၀င္ထိုင္၏။

(ခ)
“ေၾသာ္..ကိုနက္ ေရာက္ေနပါ့ေကာ။ ေက်ာ္စိန္…ေဇာ္တူးတို႔ေကာကြ”
“ျပန္ကုန္ၾကၿပီ ကိုသိန္း၊ ကိုနက္တို႔ ဂုိဏ္းေတာ္ႀကီးအေၾကာင္း သိခ်င္လို႔ ေမးၾကည့္ေနတာ။ အဲဒါ တရားေဆြးေႏြးခြင့္ ဂုိဏ္းအေၾကာင္း ေျပာခြင့္ မရွိဘူးတဲ့ ဗ်”
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သုသာန္မွာ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓူတင္က်င့္ေနၾကတာဗ်”
“ဟ…ကိုနက္ရ သုသာန္ဓူတင္လား…အသုဘကမၼ႒ာန္းလား…… ရွင္းရွင္းေျပာပါဗ်”
“ဟ..ကိုခင္ေမာင္သိန္းရ၊ ခင္ဗ်ားက ရႈပ္ေအာင္ လုပ္ျပန္ၿပီ”
“ဟား…ဟား…ဟား ေက်ာ္စိန္ရ၊ ငါကပဲ ရႈပ္သတဲ့ကြ၊ လုပ္ပါအံုး”
ကိုခင္ေမာင္သိန္းမွာ ဘုက်က် ေျပာတတ္သူ ျဖစ္၍ အေရွ႕၌ အခ်ဳိးမက်သည္ကို ေတြ႕လွ်င္ ပိႆာေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလို ေျပာတတ္သူျဖစ္၏။
“ေၾသာ္..ကိုနက္၊ ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္ မွားရင္လဲ ခြင့္လြတ္ေပါ့ဗ်ာ”
ကၽြန္ပ္မမွား၊ သူသာမွားေၾကာင္း သိေသာ္လည္း အဆံုးအထိ နားမေထာင္ဘဲ ထသြာမည္ စုိးေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို ေခတၱေျမွာက္ထားရျခင္းျဖစ္၏။
“သုသာန္ဓူတင္ဆိုတာ သုသာန္မွာ သြားၿပီး ဘာ၀နာတစ္ခုခု ပြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ညလူေျခတိတ္မွာ သုသာန္ကို သြားေနတာလို႔ လြယ္လြယ္ေျပာၾကပါစို႔”
“အသုဘကမၼ႒ာန္းဆိုတာ မတင့္တယ္တဲ့ ရုပ္ခႏၶာႀကီးရဲ႕ ပ်က္စီးယုိယြင္းေနပံု။ ႏွစ္သက္ဖြယ္မရွိပံု။ စက္ဆုပ္စရာအတိ ျဖစ္ေနပံုေတြကို ထင္ရွား ေအာင္ လူေသအေလာင္းကို ၾကည့္ရႈ ဆင္ျခင္တာေပါ့ဗ်ာ။ အသုဘ (၁၀)ပါးလို႔ ပါဠိေတာ္မွာ လာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။
ဥဒၶဳမာတကံ ၀ိနီလကံ ၀ိပုပၸကံ ၀ိစၦိဒၵကံ ၀ိကၡာယိတကံ ၀ိကၡိတၱကံ ဟတ၀ိကၡတၱကံ ေလာဟိတကံ ပုဠဳ၀ကံ အ႒ိကေဥၥတိ ဣေမ ဒသ အသုဘာ နာမ တဲ့ဗ်ာ”
“ ဟိတ္ေကာင္ ေက်ာ္စိန္၊ အနက္ျပန္ပါအံုးကြာ။ ငါနားလည္ေအာင္”
“(၁) ဥဒၶဳမာတက- ဆိုတာ ေသၿပီး ဖူးဖူးေရာင္ထ ပြေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၂) ၀ိနီလက -က ပုပ္ပြၿပီး အျဖဴကြက္၊ အနီကြက္ အမဲကြက္ေတြနဲ႔ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၃) ၀ိပုဗၺက-ဆိုတာက ပုပ္ပြၿပီး ျဖဴနီညိဳမဲေနရာက အပုပ္ရည္ေတြ ယုိစီးက်ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၄)၀ိစၦိဒၵက- ကေတာ့ ႏွစ္ပိုင္းျပတ္ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကုိ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၅) ၀ိကၡာယိက-ကေတာ့ ေခြးေတြ တိရစၦာန္ေတြ ကိုက္ဆြဲစားထားလို႔ ပဲ့ရြဲ႕ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၆) ၀ိကၡိတၱက- ကေတာ့ ေခြးတိရစၱာန္ေတြ ကိုက္ဆြဲစားၿပီး အေလာင္းႀကီး ဖရိုဖရဲနဲ႔ ျပတ္သတ္ၿပီး ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ရႈ ဆင္ျခင္တာ။
(၇) ဟတ၀ိကၡိတၱက-ဆိုတာကေတာ့ လူသတ္ခံထားရတဲ့ အေလာင္း။ ရိုးရိုးသတ္ရံု မဟုတ္ဘူး။ ဓားနဲ႔ မႊန္း ခုတ္ထစ္ခံထားရတဲ့ အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၈) ေလာဟိတက-က ေသြးစိမ္း ယိုစီးထြက္က်ေနတဲ့ အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၉) ပုဠဳ၀က-ဆိုတာ ေလာက္ေတြ တဖြားဖြားနဲ႔ ပုပ္ပြေနတဲ့ အေလာင္ကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၁၀) အ႒ိက- ဆိုတာကေတာ့ အေရေတြ အသားေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အရိုးခ်ညး္က်န္ေတာ့တဲ့ အခ်ိိန္မွာ ရႈၾကည့္ဆင္ျခင္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဆယ္ပါးပါတဲ့ဗ်ာ။ ကိုနက္ေျပာတဲ သုသာန္ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓူတင္ဆိုတာကေတာ့ အဲ..ကၽြန္ေတာ္လဲ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္စာထဲမွာ မွလဲ မေတြ႔ဖူးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔က စာေလာက္တတ္တာပါဗ်။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းခ်ဴပ္ဆရာေတာ္ႀကီလို ဘုရားအဆင့္ ေရာက္ေနတာမွ မဟုတ္တာ”
“ဗ်ာ…ခင္ဗ်ားတို႔ဂုဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားျဖစ္ေနၿပီ ၊ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျဗဟၼာမင္းႀကီးက ၾကာသကၤန္း ဆက္ရတာေပါ့ဗ်ာ”
ကၽြန္ပ္မွာ စိတ္ထဲမွ “ဘုရား” တမိေလ၏။ သူတို႔ဂုိဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ေလာကႏၱရတ္ငရဲစာေတြပါလား။
“ခင္ဗ်ားတို႔လို စာေတြေတာ့ ရြတ္မျပတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုယ့္ေတြ႕တရားသမားေတြဗ်။ ထားပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဒါ့ထက္ ေျပာခြင့္ မရွိပါဘူး။ ကဲ ..ျပန္လိုက္အံုးမယ္”
ကိုနက္က သူ႔အေမႊးတိုင္ထုပ္မ်ားကုိ ယူၿပီး ထြက္ခြာသြားေလ၏။
(ဂ)
“ကဲ…ေက်ာ္စိန္၊ ဘယ္လို ဂုိဏ္းလဲကြာ။ ဘုရားေတာင္ျဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ဒုကၡပါလား ကြာ ဟင္”
“ဒီဂိုဏ္း၀င္ေတြလဲ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတယ္ဗ်ာ”
“ေအး…ညေနညေန သခ်ဴိင္းကုန္း သြားၾကတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားသကြ”
“ေအးဗ်ာ၊ ေစာေစာကတင္ “ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ” ဆိုတဲ့ အဓမၼ၀ါဒအေၾကာင္း ေျပာဆိုၿပီးတယ္။ အခုလာျပန္ၿပီ ၊ ဂိုဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားျဖစ္ေနတဲ့ဂုိဏ္းတဲ့။
သကၤန္းအျပာ၀တ္တဲ့ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဆိုတာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၦယက ဆံုးျဖတ္ၿပီးသား။ နုိင္ငံေတာ္က အာဏာစက္နဲ႔ တားျမစ္ၿပီးသား၀ါဒကို သကၤန္းအျပာ၀တ္ၿပီး အသစ္တစ္ခါ အသက္သြင္းလာတာပဲဗ်ာ။ အခုဂိုဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားေတာင္ ျဖစ္ေနလို႔ ျဗဟၼာမင္းက ေတာင္ ၾကာသကၤန္းဆက္ရတဲ့ ဂိုဏ္းကေတာ့ သူတို႔တရားဆိုတာကို အျပင္လူကို ေျပာခြင့္မရွိဘူးတဲ့ဗ်ာ။ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ တရားမေဆြးေႏြးရဘူး တဲ့။ တစ္ဦးခ်င္း သီးျခားတရားနဲ႔တဲ့။ ကဲ….သူတို႔တရားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေ၀ဖန္လို႔ မရဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဘာမွန္းမွ မသိဘဲကိုး။
“ဒါေပမဲ့ အဟုတ္ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ထူးတာက ဂိုဏ္းထဲ၀င္ၿပီးရင္ ျပန္မထြက္ရဲေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ထားလဲ ဆိုတာနဲ႔၊ သူတို႔တရားကို လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားတာက ထူးလွတယ္ဗ်”
“ဘာနဲ႔ အနိုင္ကိုင္ထားလဲ မသိဘူးကြေနာ္”
“ဂိုဏ္းနာမည္ကို မသိရတာက ခက္တာဗ်။ ဒီေဆာင္းပါးဖတ္မိတဲ့ စာဖတ္သူထဲက ဒီဂိုဏ္းအေၾကာင္း သိတဲ့သူပါခံရင္ ေဆာင္းပါးကေလး တစ္ေစာင္ ေလာက္ေတာ့ ေရးေစခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ”
“ေအးကြာ….တစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိး မရိုးရေအာင္ သာသနာဖ်က္ေနၾကသူေတြရဲ႕ ရန္ကုိ အၿမဲမျပတ္ သတိနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ ကာကြယ္ၾကရမွာ တို႔တာ၀န္ပဲကြာ။
ခ်မ္းသာၾကပါေစ……
ဥာဏိႏၵ

ဖတ္မိသမွ်စာမ်ား(၃)

ယခုအခါ အယူ၀ါဒေရးပိုင္းမွာ ဘုရားရွင္မေဟာထားဘဲ ေဟာသေယာင္၊ သာမာန္လူၿပိန္းမ်ားအား ယံုၾကည္လြယ္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ သိမ္းသြင္းၿပီး တစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိး မရိုးရေအာင္ သာသနာဖ်က္မ်ား ထြက္ေပၚလွ်က္ရွိပါတယ္။ မၾကာေသးမီက ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဆိုတဲ့ အဓမၼ၀ါဒေတြကို သိၿပီးလို႔မွ မၾကာေသး၊ ယခုတခါ ဂိုဏ္းဃဏတစ္ခု ေပၚေပါက္ေနျပန္ပါၿပီ၊စာဖတ္သူမ်ား ႀကိဳတင္ကာကြယ္ သတိထားနိုင္ဖို႔အတြက္ ေဆာင္းပါးရွင္ ဥာဏိႏၵ ရဲ႕ “တစ္မ်ုဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး မရိုးနိုင္ပါကလားေနာ္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါး ကို ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။

(က)
၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ဓမၼရံသီတြင္ ပါေသာ ဆရာ ဦးသတၳိေဇာ္၏ ‘ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ’ ေဆာင္းပါးအေၾကာင္း ေျပာဆိုေဆြးေႏြး၍ ေဇာ္တူးတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ျပန္သြားၾကၿပီးေနာက္ အေမႊးတုိင္ထုတ္ေတြ ကိုင္လာေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကၽြန္ပ္၏ အိမ္အတြင္း ၀င္လာေလ၏။
“ေၾသာ္..ကိုနက္ ဘယ္ကလွည့္လာတာတုံး”
“အေမႊးတိုင္ သြား၀ယ္လာတာပါ”
“မ်ားလွခ်ည္လား၊ ျပန္ေရာင္းဖို႔လား”
“မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ညေနတုိင္း သုသာန္ကို သြားၿပီး အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓုတင္ ေဆာင္ၾကတာေလဗ်ာ”
“ဓုတင္ဆိုတာ ရဟန္းေတြပဲ ေဆာင္ၾကတာေလဗ်ာ”
“မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဂိုဏ္းက ညေနတိုင္း ညရွစ္နာရီ ကိုးနာရီေလာက္အထိ သုသာန္မွာ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓူတင္နဲ႔ တရားသြားက်င့္ရတာဗ်”
“ခင္ဗ်ားတုိ႔ဂိုဏ္းက ဘာဂိုဏ္းတံုး၊ ပေယာဂကုတာလား၊ ထြက္ရပ္ေပါက္ေအာင္ က်င့္တာလား…၊ ဘာဂိုဏ္းလဲဗ်ာ”
“ဘာသာေရးပါပဲ၊ တရားက်င့္ရတာပါ။ ပေယာဂေတြ ထြက္ရပ္ေပါက္ေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ဗုဒၶအလုိေတာ္အတုိင္း နိဗၺာန္မဂ္ဖိုလ္ ရရာရေၾကာင္း က်င့္ တာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သုသာန္မွာ သြားက်င့္ရတာေပါ့ဗ်ာ”
“သုသာန္ဓူတင္လား…..၊ အသုဘကမၼ႒ာန္းလား… ရွင္းေအာင္ ေျပာပါအံုးဗ်ာ”
“ ဟာ…သုသာန္ကို သြားမွေတာ့ အသုဘကမၼ႒ာန္း သုသာန္ဓူတင္ေပါ့ဗ်။ ခင္ဗ်ားလဲ ဘာသာေရး နားလည္သားနဲ႔”
“ဗုေဒၶါ” ကၽြန္ပ္ ဘုရားတ မိေလ၏။
“ ထုိင္ပါအံုး ကိုနက္ရာ…။ မေအႀကီးေရ ေရေႏြးၾကမ္းကေလး လက္ဖက္သုပ္ကေလး လုပ္ပါအံုးေဟ့”
ကိုနက္သည္ စားပြဲေဘးမွ ေခြးေျခခံုတစ္ခုကို ဆြဲ၍ ၀င္ထိုင္၏။
“ ကၽြန္ေတာ့ကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ တရားေလး နဲနဲပါးပါး ေဟာခဲ့ပါဦးဗ်ာ”
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းက အျပင္လူနဲ႔ ဘာသာေရး မေဆြးေႏြးရဘူးဗ်”
“ ေအာင္မေလး…… အက်ဳိးနဲ” ကၽြန္ပ္စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။
“ ကိုနက္ရာ ကၽြန္ေတာ္က ဗဟုသုတ နဲပါတယ္ဗ်ာ။ ကရုဏာထားတဲ့ အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ဂိုဏ္းေတာ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကေလး အရိပ္အျမြက္ ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ေျပာခဲ့ပါဗ်ာေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကိုတို႔ လုပ္ရပ္ေတြ ေလးစားလြန္းလို႔ပါဗ်ာ ေနာ္။ ေၾသာ္..ကိုနက္ ေဆးလိပ္ေသာက္လား”
“ေန ေန မေသာက္ဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ မေအႀကီးေရ ကိုနက္ဖို႔ ေကာ္ဖီမစ္ကေလး ေဖ်ာခဲ့ပါအံုး”
“ဟာ…..ေနပါေစဗ်ာ၊ အားေတာင္နာလာၿပီ”
“အားမနာပါနဲ႔ ကိုနက္ရာ၊ လူရင္းေတြပဲဥစၥာ၊ ဟို ဆက္ေျပာပါဦး၊ ျပင္ဦးလြင္”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းခ်ဴပ္ႀကီးက ျဗဟၼာမင္းႀကီး ဆက္သထားတဲ့ ၾကာသကၤန္းကို ၀တ္တာဗ်”
“ဟုတ္လား…. ဟာ …အရမ္းတန္ခိုးႀကီးမွာေပါ့ေနာ္”
“တစ္ကမၻာလံုး ဘာလူမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သားသမီးေတြခ်ည္းပဲဗ်ာ”
“ ဗုေဒၶါ…..ကၽြန္ပ္အေဖက ဦးလွတင္ပါဗ်ာ” ကၽြန္ပ္စိတ္ထဲမွ ေျပာမိျခင္းျဖစ္၏။
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ေတာ့ ဂိုဏ္းခ်ဴပ္ဆရာႀကီးဆီ ေရာက္ေအာင္ သြားရတယ္။ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကရတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နဲ႔သင့္ေတာ္ရာ တရားကို ေဟာတယ္။ အဓိကက်င့္ရတာကေတာ့ ေစာေစာကေျပာတဲ့ သုသာန္အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ဓူတင္ေပါ့ဗ်ာ”
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းထဲ ၀င္ၿပီးရင္ ဘယ္သူမွ ျပန္မထြက္ရဲေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သင့္ေတာ္လို႔ ေဟာထားတဲ့ တရားကို အျပင္လူကို ျပန္မေျပာ ရဘူး”
“ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ ဂုိဏ္းထဲ ၀င္မယ္ဆိုရင္ေကာဗ်ာ”
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားရင္ လိုက္ခဲ့ေပါ့။ လိုင္စင္ဓါတ္ပံုလဲ တစ္ခါထဲ ယူလာခဲ့ေလ။ ပထမဆံုး ဂုိဏ္း၀င္အသစ္ကို ဂိုဏ္းခ်ဴပ္ဆရာႀကီးက တစ္ေယာက္ ခ်င္းေတြ႔ၿပီး တရားေဟာမယ္။ ကဲ..ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဒါထက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာပို္င္ခြင့္ မရွိဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ တရားမေဆြးေႏြးရ ဘူး”
ထိုစဥ္ ေဇာ္တူးတို႔၏ ဦးႀကီး ေတာ္စပ္သူ ဦးခင္ေမာင္သိန္း ေရာက္လာ၏။ ကၽြန္ပ္တို႔ စားပြဲတြင္ ၀င္ထိုင္၏။

(ခ)
“ေၾသာ္..ကိုနက္ ေရာက္ေနပါ့ေကာ။ ေက်ာ္စိန္…ေဇာ္တူးတို႔ေကာကြ”
“ျပန္ကုန္ၾကၿပီ ကိုသိန္း၊ ကိုနက္တို႔ ဂုိဏ္းေတာ္ႀကီးအေၾကာင္း သိခ်င္လို႔ ေမးၾကည့္ေနတာ။ အဲဒါ တရားေဆြးေႏြးခြင့္ ဂုိဏ္းအေၾကာင္း ေျပာခြင့္ မရွိဘူးတဲ့ ဗ်”
“ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သုသာန္မွာ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓူတင္က်င့္ေနၾကတာဗ်”
“ဟ…ကိုနက္ရ သုသာန္ဓူတင္လား…အသုဘကမၼ႒ာန္းလား…… ရွင္းရွင္းေျပာပါဗ်”
“ဟ..ကိုခင္ေမာင္သိန္းရ၊ ခင္ဗ်ားက ရႈပ္ေအာင္ လုပ္ျပန္ၿပီ”
“ဟား…ဟား…ဟား ေက်ာ္စိန္ရ၊ ငါကပဲ ရႈပ္သတဲ့ကြ၊ လုပ္ပါအံုး”
ကိုခင္ေမာင္သိန္းမွာ ဘုက်က် ေျပာတတ္သူ ျဖစ္၍ အေရွ႕၌ အခ်ဳိးမက်သည္ကို ေတြ႕လွ်င္ ပိႆာေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလို ေျပာတတ္သူျဖစ္၏။
“ေၾသာ္..ကိုနက္၊ ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္ မွားရင္လဲ ခြင့္လြတ္ေပါ့ဗ်ာ”
ကၽြန္ပ္မမွား၊ သူသာမွားေၾကာင္း သိေသာ္လည္း အဆံုးအထိ နားမေထာင္ဘဲ ထသြာမည္ စုိးေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို ေခတၱေျမွာက္ထားရျခင္းျဖစ္၏။
“သုသာန္ဓူတင္ဆိုတာ သုသာန္မွာ သြားၿပီး ဘာ၀နာတစ္ခုခု ပြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ညလူေျခတိတ္မွာ သုသာန္ကို သြားေနတာလို႔ လြယ္လြယ္ေျပာၾကပါစို႔”
“အသုဘကမၼ႒ာန္းဆိုတာ မတင့္တယ္တဲ့ ရုပ္ခႏၶာႀကီးရဲ႕ ပ်က္စီးယုိယြင္းေနပံု။ ႏွစ္သက္ဖြယ္မရွိပံု။ စက္ဆုပ္စရာအတိ ျဖစ္ေနပံုေတြကို ထင္ရွား ေအာင္ လူေသအေလာင္းကို ၾကည့္ရႈ ဆင္ျခင္တာေပါ့ဗ်ာ။ အသုဘ (၁၀)ပါးလို႔ ပါဠိေတာ္မွာ လာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။
ဥဒၶဳမာတကံ ၀ိနီလကံ ၀ိပုပၸကံ ၀ိစၦိဒၵကံ ၀ိကၡာယိတကံ ၀ိကၡိတၱကံ ဟတ၀ိကၡတၱကံ ေလာဟိတကံ ပုဠဳ၀ကံ အ႒ိကေဥၥတိ ဣေမ ဒသ အသုဘာ နာမ တဲ့ဗ်ာ”
“ ဟိတ္ေကာင္ ေက်ာ္စိန္၊ အနက္ျပန္ပါအံုးကြာ။ ငါနားလည္ေအာင္”
“(၁) ဥဒၶဳမာတက- ဆိုတာ ေသၿပီး ဖူးဖူးေရာင္ထ ပြေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၂) ၀ိနီလက -က ပုပ္ပြၿပီး အျဖဴကြက္၊ အနီကြက္ အမဲကြက္ေတြနဲ႔ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၃) ၀ိပုဗၺက-ဆိုတာက ပုပ္ပြၿပီး ျဖဴနီညိဳမဲေနရာက အပုပ္ရည္ေတြ ယုိစီးက်ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၄)၀ိစၦိဒၵက- ကေတာ့ ႏွစ္ပိုင္းျပတ္ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကုိ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၅) ၀ိကၡာယိက-ကေတာ့ ေခြးေတြ တိရစၦာန္ေတြ ကိုက္ဆြဲစားထားလို႔ ပဲ့ရြဲ႕ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၆) ၀ိကၡိတၱက- ကေတာ့ ေခြးတိရစၱာန္ေတြ ကိုက္ဆြဲစားၿပီး အေလာင္းႀကီး ဖရိုဖရဲနဲ႔ ျပတ္သတ္ၿပီး ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ရႈ ဆင္ျခင္တာ။
(၇) ဟတ၀ိကၡိတၱက-ဆိုတာကေတာ့ လူသတ္ခံထားရတဲ့ အေလာင္း။ ရိုးရိုးသတ္ရံု မဟုတ္ဘူး။ ဓားနဲ႔ မႊန္း ခုတ္ထစ္ခံထားရတဲ့ အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၈) ေလာဟိတက-က ေသြးစိမ္း ယိုစီးထြက္က်ေနတဲ့ အေလာင္းကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၉) ပုဠဳ၀က-ဆိုတာ ေလာက္ေတြ တဖြားဖြားနဲ႔ ပုပ္ပြေနတဲ့ အေလာင္ကို ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တာ။
(၁၀) အ႒ိက- ဆိုတာကေတာ့ အေရေတြ အသားေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အရိုးခ်ညး္က်န္ေတာ့တဲ့ အခ်ိိန္မွာ ရႈၾကည့္ဆင္ျခင္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဆယ္ပါးပါတဲ့ဗ်ာ။ ကိုနက္ေျပာတဲ သုသာန္ အသုဘကမၼ႒ာန္း ဓူတင္ဆိုတာကေတာ့ အဲ..ကၽြန္ေတာ္လဲ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္စာထဲမွာ မွလဲ မေတြ႔ဖူးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔က စာေလာက္တတ္တာပါဗ်။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုိဏ္းခ်ဴပ္ဆရာေတာ္ႀကီလို ဘုရားအဆင့္ ေရာက္ေနတာမွ မဟုတ္တာ”
“ဗ်ာ…ခင္ဗ်ားတို႔ဂုဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားျဖစ္ေနၿပီ ၊ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျဗဟၼာမင္းႀကီးက ၾကာသကၤန္း ဆက္ရတာေပါ့ဗ်ာ”
ကၽြန္ပ္မွာ စိတ္ထဲမွ “ဘုရား” တမိေလ၏။ သူတို႔ဂုိဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ေလာကႏၱရတ္ငရဲစာေတြပါလား။
“ခင္ဗ်ားတို႔လို စာေတြေတာ့ ရြတ္မျပတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုယ့္ေတြ႕တရားသမားေတြဗ်။ ထားပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဒါ့ထက္ ေျပာခြင့္ မရွိပါဘူး။ ကဲ ..ျပန္လိုက္အံုးမယ္”
ကိုနက္က သူ႔အေမႊးတိုင္ထုပ္မ်ားကုိ ယူၿပီး ထြက္ခြာသြားေလ၏။
(ဂ)
“ကဲ…ေက်ာ္စိန္၊ ဘယ္လို ဂုိဏ္းလဲကြာ။ ဘုရားေတာင္ျဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ဒုကၡပါလား ကြာ ဟင္”
“ဒီဂိုဏ္း၀င္ေတြလဲ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတယ္ဗ်ာ”
“ေအး…ညေနညေန သခ်ဴိင္းကုန္း သြားၾကတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားသကြ”
“ေအးဗ်ာ၊ ေစာေစာကတင္ “ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ” ဆိုတဲ့ အဓမၼ၀ါဒအေၾကာင္း ေျပာဆိုၿပီးတယ္။ အခုလာျပန္ၿပီ ၊ ဂိုဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားျဖစ္ေနတဲ့ဂုိဏ္းတဲ့။
သကၤန္းအျပာ၀တ္တဲ့ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဆိုတာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၦယက ဆံုးျဖတ္ၿပီးသား။ နုိင္ငံေတာ္က အာဏာစက္နဲ႔ တားျမစ္ၿပီးသား၀ါဒကို သကၤန္းအျပာ၀တ္ၿပီး အသစ္တစ္ခါ အသက္သြင္းလာတာပဲဗ်ာ။ အခုဂိုဏ္းခ်ဴပ္က ဘုရားေတာင္ ျဖစ္ေနလို႔ ျဗဟၼာမင္းက ေတာင္ ၾကာသကၤန္းဆက္ရတဲ့ ဂိုဏ္းကေတာ့ သူတို႔တရားဆိုတာကို အျပင္လူကို ေျပာခြင့္မရွိဘူးတဲ့ဗ်ာ။ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ တရားမေဆြးေႏြးရဘူး တဲ့။ တစ္ဦးခ်င္း သီးျခားတရားနဲ႔တဲ့။ ကဲ….သူတို႔တရားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေ၀ဖန္လို႔ မရဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဘာမွန္းမွ မသိဘဲကိုး။
“ဒါေပမဲ့ အဟုတ္ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ထူးတာက ဂိုဏ္းထဲ၀င္ၿပီးရင္ ျပန္မထြက္ရဲေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ထားလဲ ဆိုတာနဲ႔၊ သူတို႔တရားကို လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားတာက ထူးလွတယ္ဗ်”
“ဘာနဲ႔ အနိုင္ကိုင္ထားလဲ မသိဘူးကြေနာ္”
“ဂိုဏ္းနာမည္ကို မသိရတာက ခက္တာဗ်။ ဒီေဆာင္းပါးဖတ္မိတဲ့ စာဖတ္သူထဲက ဒီဂိုဏ္းအေၾကာင္း သိတဲ့သူပါခံရင္ ေဆာင္းပါးကေလး တစ္ေစာင္ ေလာက္ေတာ့ ေရးေစခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ”
“ေအးကြာ….တစ္မ်ဳိးၿပီး တစ္မ်ဳိး မရိုးရေအာင္ သာသနာဖ်က္ေနၾကသူေတြရဲ႕ ရန္ကုိ အၿမဲမျပတ္ သတိနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ ကာကြယ္ၾကရမွာ တို႔တာ၀န္ပဲကြာ။
ခ်မ္းသာၾကပါေစ……
ဥာဏိႏၵ

Wednesday, September 9, 2009

ဖတ္မိသမွ် စာမ်ား (၂)

ဒီတခါ ဖတ္မိသမွ်စာထဲမွာ (ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းမွာ) အေရးႀကီးတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါလာပါတယ္။ စာေရးဆရာ သတၱိေဇာ္ ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေခါင္းစဥ္က “ပစၥဳပၸန္ ကမၼ၀ါဒ” ဆိုလို႔ စိတ္၀င္စားသြားတယ္၊ ယခုတေလာ ဒီအေၾကာင္းေတာ္ေတာ္မ်ား ၾကားရတယ္၊ သူမ်ားေရာေယာင္ ကိုယ္ေရာေယာင္ဆိုတာလို မျဖစ္ရေလေအာင္ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး အတြက္ အမွားအမွန္ ခြဲျခားေ၀ဖန္တတ္ရန္ တဆင့္ ျပန္လည္တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ
စာေရးသူေနထုိင္ရာ ျပည္ၿမိဳ႔ အိမ္သို႔ ဦးပဥၥင္းႏွစ္ပါး ၾကြလာသည္။ တစ္ပါးက ၿမိဳ႕ခံျဖစ္သည္၊ တစ္ပါးမွာ ေရနီမွ ၾကြလာသည္ဟု သိရပါသည္။ ေရနီတြင္ေနေသာ စာေရးသူ၏ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ၾကြေရာက္လာၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေရနီဦးပဥၥင္းႏွင့္ စကားေျပာရင္း တရားဘက္သို႔ ေရာက္သြားပါသည္။ ထိုဦးပဥၥင္းထံမွ ထူဆန္းေထြလာ တရားစကားမ်ားကို ၾကားသိ ရပါသည္။ စာေရးသူမွာ စိတ္ႏွလံုး မသက္မသာျဖင့္ ေအာင့္ကာ နားေထာင္လိုက္ရပါသည္။

ထိုဦးပဥၥင္းမွာ ျပည္ၿမိဳ႕၌ ႏွစ္လခန္႔ သီတင္းသံုးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားေဆြးေႏြးလုိပါက ေက်ာင္းသို႔ လာနိုင္ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံ ဦးပဥၥင္းက ဖိတ္ေခၚၿပီး ျပန္ၾကြ သြားၾကပါသည္။ ေရနီမွာ သူငယ္ခ်င္းက စာတစ္ေစာင္ပါေပးလုိက္သျဖင့္ ဦးပဥၥင္းမ်ား ျပန္ၾကြသြားမွ ဖြင့္ဖတ္ ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၃ ႏွစ္က ကြဲကြာသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ မသိရေသးေသာ သူ၏မိသားစု အေၾကာင္း စီးပြား ေရးအေၾကာင္း၊ မ်ားအျပင္ ဘာသာေရးအေၾကာင္းကိုလည္း ထည့္သြင္း ေရးထားသည္။
သူသည္ အခုမွဘာသာေရးကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ညေနတုိင္းညတုိင္း တရားေဆြးေႏြးၾကေၾကာင္း ေရးထား၍ စာေရးသူ ၀မ္းသာမိပါသည္။ ေရနီကို လာလည္ဖို႔လည္း လိပ္စာ ေပးထားပါသည္။ စာေရးသူသည္ မေတြ႕ရတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ေတြ႕ရန္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ျပည္မွ ရန္ကုန္၊ ရန္ကုန္မွ ေရနီသုိ႔ ရထားျဖင့္ အေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။
စာေရးသူသည္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္သုိ႔ ေရာက္၍ အေမာအပန္းေျဖၿပီးသည္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းက အာ၀ဇၨန္း ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ တရားစတင္ေဟာ ၾကားပါေတာ့သည္။ ပါဠိပါဌ္သား အကိုးအကားျဖင့္ ေဟာပါသည္။ စာေရးသူသည္ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္၍ အထင္ႀကီးမိသည္။
“ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ဟာ ဘုရားေဟာမဟုတ္၊ အ႒ကထာဆရာတို႔၏လက္ရာ၊ ပထမသဂၤါယနာတင္စဥ္က အဘိဓမၼာမပါ” စသည္ျဖင့္ ေဟာေျပာလိုက္ပါသည့္အခါတြင္ကား စာေရးသူ ေက်ာစိမ့္ရပါၿပီ။ အဘိဓမၼာပိဋကကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ပစ္ပယ္လိုၾကသနည္း။ နတ္ ျပည္တြင္ေဟာေသာ တရားျဖစ္၍လား…… ပဋိသေႏၶစိတ္၊စုတိစိတ္တို႔ ပါေသာ တရားျဖစ္၍လား…။
အတန္ၾကာ ေဟာေျပာ၍ စကားလိပ္ပတ္လည္မွ သူတို႔ကိုးကြယ္ေသာ ဘာသာမွာ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ ဆရေတာ္မွာ အသက္ (၈၀)ေက်ာ္ၿပီျဖစ္၍ သကၤန္းအျပာေရာင္၀တ္ေၾကာင္း၊ စာေရးူအိမ္သို႔ ၾကြလာေသာ ေရနီဦးပဥၥင္းမွာလည္း သကၤန္းအျပာ ေရာင္ ၀တ္လုိသူျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္က ခြင့္မျပဳ၍ မ၀တ္ရေၾကာင္း၊ ျပည္ၿမိဳ႕သုိ႔ သာသနာျပဳရန္ ၾကြလာေၾကာင္းစသည့္ သူတုိ႔၀ါဒ၏ အတြင္းသရုပ္ကို အလံုးစံု သိရပါေတာ့သည္။ အဘိဓမၼာပိဋကကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ပစ္ပယ္ရသည္ကို စာေရးသူ ရိပ္စားမိပါၿပီ။
သူတို႔၀ါဒက ပစၥဳပၸန္တစ္ဘ၀ကုိသာ ၾကည့္၏။ အတိတ္ဘ၀၊ အနာဂတ္ဘ၀ရွိသည္ဟု မယံုၾကည္။ အတိတ္ဘ၀၊ အနာဂတ္ဘ၀ ရွိသည္ဟု ဆိုသူမ်ားကို ပါဠိပါဌ္သား အေထာက္အထားမ်ား လိုရာဆြဲယူ ရြတ္ဆိုျပ၍ ဒိ႒ိဟု စြပ္စြဲသည္။ လူ၀င္းစားဆိုသည္မ်ား မဟုတ္နိုင္ဟု အခ်က္က်က် ဇြတ္အတင္း ေျပာသည္။ ပစၥဳပၸန္တစ္ဘ၀တည္းတြင္ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊အနာဂတ္ဟု ကာလသံုးပါးခြဲ၍ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို လွည့္ျပ သည္။
အနိစၥဆိုတုိင္း မေကာင္းသည္ မဟုတ္။ အနိစၥေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တိုးတက္သည္။ အနိစၥသာမရွိလွ်င္ မင္းလည္း ကေလးဘ၀က တက္မည္မဟုတ္။ သရက္ေစ့လည္း စားေကာင္းေသာ သရက္သီး ျဖစ္လာမည္မဟုတ္ဟု ယုတၱိေဗဒနည္းျဖင့္ မ်က္စိလည္သြားေအာင္ကို အနိစၥ ခ်ီးမြန္းခန္းဖြင့္သည္။
လက္ရွိ ခႏၶာကိုယ္ကို ဒုကၡဟုထင္ေနလွ်င္ နိုက္ထရစ္အက္ဆစ္ တစ္ရာရာခုိင္ႏႈန္း အျပည့္ထည့္ထားေသာ ကန္ႀကီးထဲသုိ႔ ခုန္သာခ် ေပေရာ့ဟု ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေျပာသည္။ အရွိခႏၶာကို ဒုကၡဟု ေဟာတာမဟုတ္၊ အစြဲခႏၶာကို ဒုကၡဟု ေဟာတာ။ “ပဥၥဳပါ ဒါနကၡႏၶာပိ ဒုကၡာ” ပါဠိ မ်ား ရြတ္လိုက္ေသးသည္။
ကာေမသုမိစၦာစာရကို အနက္ဖြင့္ရာ၌မူ လက္ဖ်ားခါယူရသည္။ “ ကာေမသုမိစၦာစာရ” ဆိုတာသူတစ္ပါး သားမယားကို ျပစ္မွားတာ ခ်ညး္မဟုတ္ဘူး။ ကာေမသုဆိုတာ ကာမဂုဏ္အာရံုတုိ႔၌၊ မိစၦာစာရ - လြဲမွားစြာက်င့္တာပဲ။ တို႔ကေတာ့ သူတစ္ပါးသားမယား ျပစ္မွားဖို႔ ေနေနသာသာ မီးရထားေပၚမွာ ကိုယ့္ေဘးကခံု ေနရာလြတ္သြားရင္ေတာင္ ေျခဆင္းမထိုင္ဘူး။ ေျခဆင္းထိုင္လိုက္ရင္ ကာေမသုမိစၦာစာရ ပဲ ဟူေလသည္။
၃၁ ဘံုရွိသည္ ဆိုသည္ကို မယံုၾကည္။ တိရစၦာန္ဘံုကို ျမင္ေနရသားပဲ ဟု ဆင္ေျခတက္သူကို ၃၁ ဘံုမွာ ၂ဘံုပဲျမင္ရတာကို ေရးႀကီး ခြင္က်ယ္ေျပာေန၊ ၂၉ဘံုက ေပ်ာက္ေနပါေပါ့လားဟု ပညာရွင္ေလသံမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာသည္။ ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႕တို႔ ၊ငါးရာငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္တို႔ ကို လူအမ်ား စိတ္၀င္စားေအာင္ ေျပာျပသည့္ ပံုျပင္ေတြ ဟု ဆိုသည္။
လူအတြက္ အက်ဳိးရွိမည္ဆိုပါက တိရစၦာန္ေတြကို သတ္သင့္က သတ္ရမည္။အျပစ္မရွိ။ အက်ဳိးမရွိဘဲနွင့္ေတာ့ မသတ္ႏွင့္ လူသတ္လွ်င္ေတာ့ အျပစ္ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။
ရဟန္းေတာ္မ်ားပင္ လူသတ္မွ ပါရာဇိက အျပစ္ႀကီးႀကီးသင့္သည္။ တိရစၦာန္ကို သတ္လွ်င္ ပါစိတ္ ဆိုသည့္ အာပတ္ ေသးေသး ကေလးသာ သင့္သည္။ လူေတြ တိရစၦာန္ကို သတ္မႈက်မွ အျပစ္ႀကီး မျဖစ္နိုင္။ အျပစ္ျဖစ္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ဆရာ၀န္ေပးသည့္ ပဋိဇီ၀ေဆး (antibiotic)ကိုပင္ မေသာက္ႏွင့္၊ အသက္ရွိသည့္ ဗက္တီးရီးယားေတြ ေသကုန္မည္ဟု ဆိုသည္။
သူငယ္ခ်င္းအိမ္သုိ႔ လာလည္ေသာ သူ႔မိတ္ေဆြ အမ်ားစုမွာ အသားတိုးၾကက္ ေမြးျမဴသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းက စာေရးသူ အေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါ “ ဒီေကာင္က ၾကက္ေမြးတာကို အကုသိုလ္လုိ႔ ထင္ေနတာ” ဟု မွတ္ခ်က္ေပး ေျပာပါေသးသည္။ စာေရးသူမွာ ၀ိုင္း အရိုက္မခံရသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရပါေသးသည္။ လူကိုရိုက္လွ်င္ အျပစ္ရွိသည္ဟု ယူဆ၍ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
တန္ခိုးမႀကီးသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ သြားေလရာသုိ႔ ကပၸိယကို စရိတ္အကုန္ခံ၍ မေခၚနုိင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ေငြကိုင္ခြင့္ျပဳသင့္သည္။ အမ်ားဆံုးကိုင္ရမည့္ ေငြပမာဏကို သတ္မွတ္ေပးသင့္သည္။ (ဥပမာ။ ။ေငြတစ္ေသာင္းက်ပ္ထက္ မမ်ားေစရ) ဟု ဆိုပါသည္။
အႏွစ္ခ်ဴပ္ၾကည့္ေသာ္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာသည္ မ်က္ျမင္ဒိ႒ကို အားျပဳ၍ လူၿပိန္းမ်ား လက္ခံသေဘာက်ေအာင္ ေခတ္ႏွင့္ အညီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲထားေသာ (modified) ၀ါဒမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။
သူငယ္ခ်င္းမွာ စီးပြားေရး ေျပလည္သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူေဆာက္ထားေသာ တုိက္တြင္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ လံုး၀မထည့္။ နံရံကပ္ရုပ္ပံုေတာ္မ်ား၊ ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားလည္း လံုး၀မထား။
“ဘုရားက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀)ေက်ာ္ကတဲက ဘ၀ဆံုးသြားၿပီကြ။ မင္းဆြမ္းေတာ္ကပ္လဲ မသိေတာ့ဘူး။ ဘာမွ အက်ဳိးမရွိ ေတာ့ပါဘူး” ဟု ဆိုပါသည္။
သကၤန္းအျပာေရာင္၀တ္ေသာ သူတို႔ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဧရာမဓါတ္ပံုႀကီးကိုကား သက္ရွိ ထင္ရွားမို႔လို႕လားမသိ ၊ ေခါင္းရင္းဖက္တြင္ တေလးတစား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ဓါတ္ပံု၏ ေအာက္ေျခတြင္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ဆရာေတာ္ႀကီးပံု ဟု ကမၸည္း ေရးထိုးထားပါသည္။ “ဒါကေတာ့ respect ေပးတာေပါ့ကြ”ဟု ျမန္မာစကားထဲတြင္ အဂၤလိပ္စကားညွပ္၍ ေျပာပါသည္။
သူငယ္ခ်င္း၏ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ အနတၱလကၡဏာသုတ္ စေသာ တရားကက္ဆက္ေခြမ်ားကုိလည္း ေတြ႕ရပါသည္။ ထိုဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေဟာတရားမ်ားဟု သိရပါသည္။ မည္ကဲ့သုိ႔ ေဟာထားသည္ကို မနာခဲ့ရပါ။ ထို႔ျပင္ ထိုပစၥဳပၸန္အဖြဲ႕မွ ထုတ္ေ၀ထားေသာ စာေပစိစစ္ေရးမဲ့ တရားစာအုပ္မ်ားကိုလည္း အေျမာက္အျမား ေတြ႕ခဲ့ရပါသည္။
သူတို႔သည္ အိမ္မွာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ မထားေသာ္လည္း ဘုရား ဟူေသာ စကားအေခၚအေ၀ၚကိုေတာ့ မပစ္ပယ္ၾကပါ။ သူတို႔ ၀ါဒသည္ ဘုရားေဟာပါဠိႏွင့္အညီ အစစ္အမွန္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိပါသည္။ သူတို႔၀ါဒႏွင့္ မကိုက္ညီသည္မ်ားကို အ႒ကထာဆရာတို႔၏ တီထြင္ခ်က္ဟူ၍ စြဲခ်က္တင္ ပါသည္။
ထုိ၀ါဒကို သက္၀င္ယံုၾကည္ၾကသူမ်ားမွာ စာေရးသူ၏ သူငယ္ခ်င္းမွ်သာ မဟုတ္ပါ။ သူ႔ဇနီးႏွင့္တကြ သူ႔မိတ္ေဆြ လင္စံု မယားဖက္ အားလံုး သက္၀င္ယံုၾကည္ေနၾကသည္ကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႕ရပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ ပညာတတ္ဘြဲ႕ရ ေက်ာင္းဆရာမမ်ား၊ ရံုးအရာရွိမ်ား ပါ၀င္ပါ သည္။
ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္က စာေရးသူကို ရုးိရာဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္သူျဖစ္သျဖင့္ ကမၻာျပားသမား ဟု တစ္ဖက္သတ္ စြပ္စြဲ ပါသည္။ “ေက်ာင္းတြင္ ကမၻာသည္ လံုး၍ အိမ္တြင္ ကမၻာသည္ ျပားသည္ေပါ့ဟုတ္လား”ဟု ေလွာင္လြတ္လိုက္ပါေသးသည္။
သူတို႔ကအမ်ား စာေရးသူက တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္၍ သူတို႔ ၀ို္င္း၀န္းတရာခ်သည္ကို နားပူေအာင္ ခံခဲ့ရပါသည္။
သူတို႔ဘာသာ၀င္ ျဖစ္လိုလွ်င္ အနည္းဆံုး ေငြ (၂၀၀၀)က်ပ္ထည့္၀င္ လွဴဒါန္း၍ ၀င္နုိင္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ သူတို႔၀ါဒေရးရာ စာေပး စာယူသင္တန္း ရွိသည္ဟုလည္း သိရပါသည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္မႏၱေလးတြင္ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ သူတို႔၀ါဒဆိုင္ရာ ကြန္ဖရင့္ႀကီး ရွိသည္ဟုပင္ ဆိုပါ သည္။
သူတို႔၀ါဒကို အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္၍ နိုင္ငံျခားသို႔ပို႔ရာ လက္ခံေၾကာင္း(စာကိုလက္ခံတာလား၊ ၀ါဒကို လက္ခံတာလား မကြဲျပားပါ၊ ပို႔သည့္ဌာနကို ေျပာျပရာ မမွတ္မိေတာ့ပါ)။ ၿမိဳ႕နယ္သံဃာမဟာနာယက အဖြဲ၀င္ဆရာေတာ္တစ္ပါးကပင္ လက္ခံေၾကာင္း၊ သူတို႔ကို တာ၀န္ခံ ေၾကာင္း ေျပာျပၾကပါသည္။
နုိင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးတစ္ဦး၏ ဟိိႏၵီဘာသာျပန္တြင္ မာရ္နတ္ဆိုတာ မရွိ။ မေကာင္းေသာစိတ္ကိုပင္ မာရ္နတ္ဟု တင္စား ေျပာသည္ စသည္ျဖင့္ပါရာ ထုိစာေရးဆရာႀကီးကို မဆိုးဟု သေဘာက်ေနၾကသည္။
သူငယ္ခ်င္းက ျပည္သို႔ သာသနာျပဳေရာက္ေနသည္ဆိုေသာ ေရနီဦးပဥၥင္းထံ သြားေရာက္ဆည္းကပ္ရန္လည္း မွာၾကားလိုက္ပါေသး သည္။ စာေရးသူမွာ အဘိဓမၼာ မေတာက္တေခါက္ တတ္သူျဖစ္၍ ေရနီဦးပဥၥင္းက အဘိဓမၼာႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ေဟာေျပာေခ်ခၽြတ္ေပးလိမ့္မည္ ဟူသ တတ္။
ဤသို႔ စာေရးသူ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရပံုမ်ားကို တင္ျပရသည္မွာ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမွာ အႏၱရာယ္ မေသးလွေၾကာင္း စာရႈသူတို႔ ဆင္ျခင္မိေစရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားစစ္တရားမွန္ ျပန္႔ပြားေရးကို ေရွးရႈေသာ ဗုဒၶ၀ါဒအစစ္အမွန္ ကိုးကြယ္ေသာနုိင္ငံတြင္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာဟူ၍ အကာတူ အႏွစ္ကြဲ၀ါဒတစ္ခုသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္ဘြဲ႕ရမ်ားအထိ စနစ္တက် ျပန္႔ပြား လာၿပီ ျဖစ္ပါသျဖင့္ အခ်ိန္မီ ကာကြယ္တားဆီးနုိင္ၾကပါေစ…………..
သတၱိေဇာ္

ဖတ္မိသမွ် စာမ်ား (၂)

ဒီတခါ ဖတ္မိသမွ်စာထဲမွာ (ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းမွာ) အေရးႀကီးတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါလာပါတယ္။ စာေရးဆရာ သတၱိေဇာ္ ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေခါင္းစဥ္က “ပစၥဳပၸန္ ကမၼ၀ါဒ” ဆိုလို႔ စိတ္၀င္စားသြားတယ္၊ ယခုတေလာ ဒီအေၾကာင္းေတာ္ေတာ္မ်ား ၾကားရတယ္၊ သူမ်ားေရာေယာင္ ကိုယ္ေရာေယာင္ဆိုတာလို မျဖစ္ရေလေအာင္ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး အတြက္ အမွားအမွန္ ခြဲျခားေ၀ဖန္တတ္ရန္ တဆင့္ ျပန္လည္တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ
စာေရးသူေနထုိင္ရာ ျပည္ၿမိဳ႔ အိမ္သို႔ ဦးပဥၥင္းႏွစ္ပါး ၾကြလာသည္။ တစ္ပါးက ၿမိဳ႕ခံျဖစ္သည္၊ တစ္ပါးမွာ ေရနီမွ ၾကြလာသည္ဟု သိရပါသည္။ ေရနီတြင္ေနေသာ စာေရးသူ၏ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ၾကြေရာက္လာၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေရနီဦးပဥၥင္းႏွင့္ စကားေျပာရင္း တရားဘက္သို႔ ေရာက္သြားပါသည္။ ထိုဦးပဥၥင္းထံမွ ထူဆန္းေထြလာ တရားစကားမ်ားကို ၾကားသိ ရပါသည္။ စာေရးသူမွာ စိတ္ႏွလံုး မသက္မသာျဖင့္ ေအာင့္ကာ နားေထာင္လိုက္ရပါသည္။

ထိုဦးပဥၥင္းမွာ ျပည္ၿမိဳ႕၌ ႏွစ္လခန္႔ သီတင္းသံုးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားေဆြးေႏြးလုိပါက ေက်ာင္းသို႔ လာနိုင္ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံ ဦးပဥၥင္းက ဖိတ္ေခၚၿပီး ျပန္ၾကြ သြားၾကပါသည္။ ေရနီမွာ သူငယ္ခ်င္းက စာတစ္ေစာင္ပါေပးလုိက္သျဖင့္ ဦးပဥၥင္းမ်ား ျပန္ၾကြသြားမွ ဖြင့္ဖတ္ ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၃ ႏွစ္က ကြဲကြာသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ မသိရေသးေသာ သူ၏မိသားစု အေၾကာင္း စီးပြား ေရးအေၾကာင္း၊ မ်ားအျပင္ ဘာသာေရးအေၾကာင္းကိုလည္း ထည့္သြင္း ေရးထားသည္။
သူသည္ အခုမွဘာသာေရးကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ညေနတုိင္းညတုိင္း တရားေဆြးေႏြးၾကေၾကာင္း ေရးထား၍ စာေရးသူ ၀မ္းသာမိပါသည္။ ေရနီကို လာလည္ဖို႔လည္း လိပ္စာ ေပးထားပါသည္။ စာေရးသူသည္ မေတြ႕ရတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ေတြ႕ရန္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ျပည္မွ ရန္ကုန္၊ ရန္ကုန္မွ ေရနီသုိ႔ ရထားျဖင့္ အေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။
စာေရးသူသည္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္သုိ႔ ေရာက္၍ အေမာအပန္းေျဖၿပီးသည္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းက အာ၀ဇၨန္း ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ တရားစတင္ေဟာ ၾကားပါေတာ့သည္။ ပါဠိပါဌ္သား အကိုးအကားျဖင့္ ေဟာပါသည္။ စာေရးသူသည္ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္၍ အထင္ႀကီးမိသည္။
“ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ဟာ ဘုရားေဟာမဟုတ္၊ အ႒ကထာဆရာတို႔၏လက္ရာ၊ ပထမသဂၤါယနာတင္စဥ္က အဘိဓမၼာမပါ” စသည္ျဖင့္ ေဟာေျပာလိုက္ပါသည့္အခါတြင္ကား စာေရးသူ ေက်ာစိမ့္ရပါၿပီ။ အဘိဓမၼာပိဋကကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ပစ္ပယ္လိုၾကသနည္း။ နတ္ ျပည္တြင္ေဟာေသာ တရားျဖစ္၍လား…… ပဋိသေႏၶစိတ္၊စုတိစိတ္တို႔ ပါေသာ တရားျဖစ္၍လား…။
အတန္ၾကာ ေဟာေျပာ၍ စကားလိပ္ပတ္လည္မွ သူတို႔ကိုးကြယ္ေသာ ဘာသာမွာ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ ဆရေတာ္မွာ အသက္ (၈၀)ေက်ာ္ၿပီျဖစ္၍ သကၤန္းအျပာေရာင္၀တ္ေၾကာင္း၊ စာေရးူအိမ္သို႔ ၾကြလာေသာ ေရနီဦးပဥၥင္းမွာလည္း သကၤန္းအျပာ ေရာင္ ၀တ္လုိသူျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္က ခြင့္မျပဳ၍ မ၀တ္ရေၾကာင္း၊ ျပည္ၿမိဳ႕သုိ႔ သာသနာျပဳရန္ ၾကြလာေၾကာင္းစသည့္ သူတုိ႔၀ါဒ၏ အတြင္းသရုပ္ကို အလံုးစံု သိရပါေတာ့သည္။ အဘိဓမၼာပိဋကကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ပစ္ပယ္ရသည္ကို စာေရးသူ ရိပ္စားမိပါၿပီ။
သူတို႔၀ါဒက ပစၥဳပၸန္တစ္ဘ၀ကုိသာ ၾကည့္၏။ အတိတ္ဘ၀၊ အနာဂတ္ဘ၀ရွိသည္ဟု မယံုၾကည္။ အတိတ္ဘ၀၊ အနာဂတ္ဘ၀ ရွိသည္ဟု ဆိုသူမ်ားကို ပါဠိပါဌ္သား အေထာက္အထားမ်ား လိုရာဆြဲယူ ရြတ္ဆိုျပ၍ ဒိ႒ိဟု စြပ္စြဲသည္။ လူ၀င္းစားဆိုသည္မ်ား မဟုတ္နိုင္ဟု အခ်က္က်က် ဇြတ္အတင္း ေျပာသည္။ ပစၥဳပၸန္တစ္ဘ၀တည္းတြင္ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊အနာဂတ္ဟု ကာလသံုးပါးခြဲ၍ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို လွည့္ျပ သည္။
အနိစၥဆိုတုိင္း မေကာင္းသည္ မဟုတ္။ အနိစၥေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တိုးတက္သည္။ အနိစၥသာမရွိလွ်င္ မင္းလည္း ကေလးဘ၀က တက္မည္မဟုတ္။ သရက္ေစ့လည္း စားေကာင္းေသာ သရက္သီး ျဖစ္လာမည္မဟုတ္ဟု ယုတၱိေဗဒနည္းျဖင့္ မ်က္စိလည္သြားေအာင္ကို အနိစၥ ခ်ီးမြန္းခန္းဖြင့္သည္။
လက္ရွိ ခႏၶာကိုယ္ကို ဒုကၡဟုထင္ေနလွ်င္ နိုက္ထရစ္အက္ဆစ္ တစ္ရာရာခုိင္ႏႈန္း အျပည့္ထည့္ထားေသာ ကန္ႀကီးထဲသုိ႔ ခုန္သာခ် ေပေရာ့ဟု ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေျပာသည္။ အရွိခႏၶာကို ဒုကၡဟု ေဟာတာမဟုတ္၊ အစြဲခႏၶာကို ဒုကၡဟု ေဟာတာ။ “ပဥၥဳပါ ဒါနကၡႏၶာပိ ဒုကၡာ” ပါဠိ မ်ား ရြတ္လိုက္ေသးသည္။
ကာေမသုမိစၦာစာရကို အနက္ဖြင့္ရာ၌မူ လက္ဖ်ားခါယူရသည္။ “ ကာေမသုမိစၦာစာရ” ဆိုတာသူတစ္ပါး သားမယားကို ျပစ္မွားတာ ခ်ညး္မဟုတ္ဘူး။ ကာေမသုဆိုတာ ကာမဂုဏ္အာရံုတုိ႔၌၊ မိစၦာစာရ - လြဲမွားစြာက်င့္တာပဲ။ တို႔ကေတာ့ သူတစ္ပါးသားမယား ျပစ္မွားဖို႔ ေနေနသာသာ မီးရထားေပၚမွာ ကိုယ့္ေဘးကခံု ေနရာလြတ္သြားရင္ေတာင္ ေျခဆင္းမထိုင္ဘူး။ ေျခဆင္းထိုင္လိုက္ရင္ ကာေမသုမိစၦာစာရ ပဲ ဟူေလသည္။
၃၁ ဘံုရွိသည္ ဆိုသည္ကို မယံုၾကည္။ တိရစၦာန္ဘံုကို ျမင္ေနရသားပဲ ဟု ဆင္ေျခတက္သူကို ၃၁ ဘံုမွာ ၂ဘံုပဲျမင္ရတာကို ေရးႀကီး ခြင္က်ယ္ေျပာေန၊ ၂၉ဘံုက ေပ်ာက္ေနပါေပါ့လားဟု ပညာရွင္ေလသံမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာသည္။ ဇာတ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႕တို႔ ၊ငါးရာငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္တို႔ ကို လူအမ်ား စိတ္၀င္စားေအာင္ ေျပာျပသည့္ ပံုျပင္ေတြ ဟု ဆိုသည္။
လူအတြက္ အက်ဳိးရွိမည္ဆိုပါက တိရစၦာန္ေတြကို သတ္သင့္က သတ္ရမည္။အျပစ္မရွိ။ အက်ဳိးမရွိဘဲနွင့္ေတာ့ မသတ္ႏွင့္ လူသတ္လွ်င္ေတာ့ အျပစ္ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။
ရဟန္းေတာ္မ်ားပင္ လူသတ္မွ ပါရာဇိက အျပစ္ႀကီးႀကီးသင့္သည္။ တိရစၦာန္ကို သတ္လွ်င္ ပါစိတ္ ဆိုသည့္ အာပတ္ ေသးေသး ကေလးသာ သင့္သည္။ လူေတြ တိရစၦာန္ကို သတ္မႈက်မွ အျပစ္ႀကီး မျဖစ္နိုင္။ အျပစ္ျဖစ္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ဆရာ၀န္ေပးသည့္ ပဋိဇီ၀ေဆး (antibiotic)ကိုပင္ မေသာက္ႏွင့္၊ အသက္ရွိသည့္ ဗက္တီးရီးယားေတြ ေသကုန္မည္ဟု ဆိုသည္။
သူငယ္ခ်င္းအိမ္သုိ႔ လာလည္ေသာ သူ႔မိတ္ေဆြ အမ်ားစုမွာ အသားတိုးၾကက္ ေမြးျမဴသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းက စာေရးသူ အေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါ “ ဒီေကာင္က ၾကက္ေမြးတာကို အကုသိုလ္လုိ႔ ထင္ေနတာ” ဟု မွတ္ခ်က္ေပး ေျပာပါေသးသည္။ စာေရးသူမွာ ၀ိုင္း အရိုက္မခံရသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရပါေသးသည္။ လူကိုရိုက္လွ်င္ အျပစ္ရွိသည္ဟု ယူဆ၍ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
တန္ခိုးမႀကီးသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ သြားေလရာသုိ႔ ကပၸိယကို စရိတ္အကုန္ခံ၍ မေခၚနုိင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ေငြကိုင္ခြင့္ျပဳသင့္သည္။ အမ်ားဆံုးကိုင္ရမည့္ ေငြပမာဏကို သတ္မွတ္ေပးသင့္သည္။ (ဥပမာ။ ။ေငြတစ္ေသာင္းက်ပ္ထက္ မမ်ားေစရ) ဟု ဆိုပါသည္။
အႏွစ္ခ်ဴပ္ၾကည့္ေသာ္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာသည္ မ်က္ျမင္ဒိ႒ကို အားျပဳ၍ လူၿပိန္းမ်ား လက္ခံသေဘာက်ေအာင္ ေခတ္ႏွင့္ အညီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲထားေသာ (modified) ၀ါဒမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။
သူငယ္ခ်င္းမွာ စီးပြားေရး ေျပလည္သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူေဆာက္ထားေသာ တုိက္တြင္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ လံုး၀မထည့္။ နံရံကပ္ရုပ္ပံုေတာ္မ်ား၊ ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားလည္း လံုး၀မထား။
“ဘုရားက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀)ေက်ာ္ကတဲက ဘ၀ဆံုးသြားၿပီကြ။ မင္းဆြမ္းေတာ္ကပ္လဲ မသိေတာ့ဘူး။ ဘာမွ အက်ဳိးမရွိ ေတာ့ပါဘူး” ဟု ဆိုပါသည္။
သကၤန္းအျပာေရာင္၀တ္ေသာ သူတို႔ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဧရာမဓါတ္ပံုႀကီးကိုကား သက္ရွိ ထင္ရွားမို႔လို႕လားမသိ ၊ ေခါင္းရင္းဖက္တြင္ တေလးတစား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ဓါတ္ပံု၏ ေအာက္ေျခတြင္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ဆရာေတာ္ႀကီးပံု ဟု ကမၸည္း ေရးထိုးထားပါသည္။ “ဒါကေတာ့ respect ေပးတာေပါ့ကြ”ဟု ျမန္မာစကားထဲတြင္ အဂၤလိပ္စကားညွပ္၍ ေျပာပါသည္။
သူငယ္ခ်င္း၏ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ အနတၱလကၡဏာသုတ္ စေသာ တရားကက္ဆက္ေခြမ်ားကုိလည္း ေတြ႕ရပါသည္။ ထိုဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေဟာတရားမ်ားဟု သိရပါသည္။ မည္ကဲ့သုိ႔ ေဟာထားသည္ကို မနာခဲ့ရပါ။ ထို႔ျပင္ ထိုပစၥဳပၸန္အဖြဲ႕မွ ထုတ္ေ၀ထားေသာ စာေပစိစစ္ေရးမဲ့ တရားစာအုပ္မ်ားကိုလည္း အေျမာက္အျမား ေတြ႕ခဲ့ရပါသည္။
သူတို႔သည္ အိမ္မွာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ မထားေသာ္လည္း ဘုရား ဟူေသာ စကားအေခၚအေ၀ၚကိုေတာ့ မပစ္ပယ္ၾကပါ။ သူတို႔ ၀ါဒသည္ ဘုရားေဟာပါဠိႏွင့္အညီ အစစ္အမွန္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိပါသည္။ သူတို႔၀ါဒႏွင့္ မကိုက္ညီသည္မ်ားကို အ႒ကထာဆရာတို႔၏ တီထြင္ခ်က္ဟူ၍ စြဲခ်က္တင္ ပါသည္။
ထုိ၀ါဒကို သက္၀င္ယံုၾကည္ၾကသူမ်ားမွာ စာေရးသူ၏ သူငယ္ခ်င္းမွ်သာ မဟုတ္ပါ။ သူ႔ဇနီးႏွင့္တကြ သူ႔မိတ္ေဆြ လင္စံု မယားဖက္ အားလံုး သက္၀င္ယံုၾကည္ေနၾကသည္ကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႕ရပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ ပညာတတ္ဘြဲ႕ရ ေက်ာင္းဆရာမမ်ား၊ ရံုးအရာရွိမ်ား ပါ၀င္ပါ သည္။
ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္က စာေရးသူကို ရုးိရာဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္သူျဖစ္သျဖင့္ ကမၻာျပားသမား ဟု တစ္ဖက္သတ္ စြပ္စြဲ ပါသည္။ “ေက်ာင္းတြင္ ကမၻာသည္ လံုး၍ အိမ္တြင္ ကမၻာသည္ ျပားသည္ေပါ့ဟုတ္လား”ဟု ေလွာင္လြတ္လိုက္ပါေသးသည္။
သူတို႔ကအမ်ား စာေရးသူက တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္၍ သူတို႔ ၀ို္င္း၀န္းတရာခ်သည္ကို နားပူေအာင္ ခံခဲ့ရပါသည္။
သူတို႔ဘာသာ၀င္ ျဖစ္လိုလွ်င္ အနည္းဆံုး ေငြ (၂၀၀၀)က်ပ္ထည့္၀င္ လွဴဒါန္း၍ ၀င္နုိင္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ သူတို႔၀ါဒေရးရာ စာေပး စာယူသင္တန္း ရွိသည္ဟုလည္း သိရပါသည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္မႏၱေလးတြင္ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ သူတို႔၀ါဒဆိုင္ရာ ကြန္ဖရင့္ႀကီး ရွိသည္ဟုပင္ ဆိုပါ သည္။
သူတို႔၀ါဒကို အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္၍ နိုင္ငံျခားသို႔ပို႔ရာ လက္ခံေၾကာင္း(စာကိုလက္ခံတာလား၊ ၀ါဒကို လက္ခံတာလား မကြဲျပားပါ၊ ပို႔သည့္ဌာနကို ေျပာျပရာ မမွတ္မိေတာ့ပါ)။ ၿမိဳ႕နယ္သံဃာမဟာနာယက အဖြဲ၀င္ဆရာေတာ္တစ္ပါးကပင္ လက္ခံေၾကာင္း၊ သူတို႔ကို တာ၀န္ခံ ေၾကာင္း ေျပာျပၾကပါသည္။
နုိင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးတစ္ဦး၏ ဟိိႏၵီဘာသာျပန္တြင္ မာရ္နတ္ဆိုတာ မရွိ။ မေကာင္းေသာစိတ္ကိုပင္ မာရ္နတ္ဟု တင္စား ေျပာသည္ စသည္ျဖင့္ပါရာ ထုိစာေရးဆရာႀကီးကို မဆိုးဟု သေဘာက်ေနၾကသည္။
သူငယ္ခ်င္းက ျပည္သို႔ သာသနာျပဳေရာက္ေနသည္ဆိုေသာ ေရနီဦးပဥၥင္းထံ သြားေရာက္ဆည္းကပ္ရန္လည္း မွာၾကားလိုက္ပါေသး သည္။ စာေရးသူမွာ အဘိဓမၼာ မေတာက္တေခါက္ တတ္သူျဖစ္၍ ေရနီဦးပဥၥင္းက အဘိဓမၼာႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ေဟာေျပာေခ်ခၽြတ္ေပးလိမ့္မည္ ဟူသ တတ္။
ဤသို႔ စာေရးသူ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရပံုမ်ားကို တင္ျပရသည္မွာ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာမွာ အႏၱရာယ္ မေသးလွေၾကာင္း စာရႈသူတို႔ ဆင္ျခင္မိေစရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားစစ္တရားမွန္ ျပန္႔ပြားေရးကို ေရွးရႈေသာ ဗုဒၶ၀ါဒအစစ္အမွန္ ကိုးကြယ္ေသာနုိင္ငံတြင္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာဟူ၍ အကာတူ အႏွစ္ကြဲ၀ါဒတစ္ခုသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္ဘြဲ႕ရမ်ားအထိ စနစ္တက် ျပန္႔ပြား လာၿပီ ျဖစ္ပါသျဖင့္ အခ်ိန္မီ ကာကြယ္တားဆီးနုိင္ၾကပါေစ…………..
သတၱိေဇာ္

Tuesday, September 1, 2009

လူႏွင့္ ၂၂၇

သာသနာအတြက္ သတိထားစရာမို႔လို႔ ေအာက္ပါ ဆရာေတာ္ပညာဏကာရီရဲ႕ “လူနဲ႔ ၂၂၇” ေဆာင္းပါး တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ဒါယိကာမႀကီး ေဒၚေအးေအးမူက ၁၃၇၀ ခုႏွစ္၊တပို႔တြဲလဆန္း (၅-၁၁)ထုတ္ နာမည္ေက်ာ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၂၀)အမွတ္(၃၉၉) ကိုလာေရာက္ ၿပီး ျပသပါတယ္။
ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းက႑ စာမ်က္ႏွာ(၄)ကို ၾကည့္လိုက္ရာ “ သာသနာေတာ္ကို ပံ့ပိုးေနတဲ့…..သာသနာျပဳအဖြဲ႕” အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးကို ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရပါသည္။ စိတ္၀င္တစားရွိလွစြာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။
၄င္းေဆာင္းပါးေရးသားသူ၏ လက္ရာတခ်ဳိ႕ကုိ တိုက္ရိုက္ကူးယူ၍ ေဖၚျပလိုက္ပါဦးမည္။
၁။…………..သာသနာျပဳအဖြဲ႕ တည္ေထာင္သူ ဆရာႀကီးဟာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ကစၿပီး လူပုဂၢိဳလ္သာသနာျပဳ လုပ္ငန္းကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။ တရားေဟာျခင္း၊ တရားရႈမွတ္ရန္ သင္ၾကားေပးျခင္းတုိ႔ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့သလုိ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ေနရာမ်ားမွာလဲ လိုက္လံပို႔ ခ် ေပးခဲ့ပါတယ္။

၂။ ဆရာႀကီးဟာ အသက္ ၂၅ ႏွစ္၀န္းက်င္က စလို႔ သာသနာေတာ္ကို ျမတ္ႏုိးၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ ခဲ့ပါတယ္။ “ ၀ိပႆနာအားထုတ္မယ္၊ သာသနာျပဳရမယ္” လို႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်ခဲ့ပါတယ္။
၃။ မိသားစု၀င္ေတြ ရန္ကုန္ေျပာင္းသြားတဲ့အခါ………….ၿမိဳ႕က ေနအိမ္မွာ ၂၄ နာရီ တရားစခန္း စဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ပ။ “ဒီလို……ၿမိဳ႕မွာ တရားအလုပ္ေတြ လုပ္ေနရင္းက တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္နုိင္ေအာင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္” လို႔ ဆရာႀကီးက ဆိုပါတယ္။
၄။ “ဆရာေတာ္ေတြေနာက္ကို လိုက္၀တ္ျဖည့္ရင္း သာသနာေတာ္ကို လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ျဖစ္ေစခ်င္လာတယ္။ အလႊာစံုကို ထုိးေဖါက္ခ်င္လာတယ္။ ဒိလိုနဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကို စခဲ့ပါတယ္” လုိ႔ ဆရာႀကီးက ဆိုပါ တယ္။
၅။ “တရားဓမၼကို ပို႔ခ်တာဟာ ၁၅ ႏွစ္၊၁၆ႏွစ္ေလာက္ စုေဆာင္းထားတဲ့ တရားအဆီအႏွစ္ေတြကို နာယူသူေတြ တစ္ခဏအတြင္း နားလည္ေစခ်င္လုိ႔ မိမိၿငိမ္းေအးသလို အမ်ားကုိလဲ ၿငိမ္းေအးေစခ်င္လို႔” လို႔ ေျပာပါတယ္။
၆။ က်မ္းဘယ္ေလာက္တတ္လို႔ တရားေဟာလဲလို႔ ေမးရင္ မတတ္ပါဘူးလို႔ ေျဖရပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶစာေပက်မ္းဂန္ေတြ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြ ေရးသားျပဳစုထားတဲ့ စာေပက်မ္းဂန္ေတြ၊ ဆံုးမစကားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္မွတ္သိရွိထားတယ္။
၇။ ဆရာႀကီးနဲ႕…….သာသနာျပဳအဖြဲ႕ အထူးေယာဂီေတြဟာ အ၀တ္ျဖဳ၀တ္ၿပီး ဆံပယ္ၾကပါတယ္။ ၂၂၇ ပါးေသာ သိကၡာပုဒ္ကို ေစာင့္ထိန္းၾကပါတယ္။
“ဆံပယ္တာ၊ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္တာဟာ ေထရ၀ါဒ ဗုုဒၶသာသနာမွာ ဘုရားရွင္ခြင့္ျပဳထားတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း၀တ္စံု ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေမွာ္ဘီ ေရႊက်င္ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ႀကီးက ခြင့္ျပဳထားတယ္” လို႔ ဆရာႀကီးကဆိုပါတယ္။
သာသနာျပဳခြင့္ဆိုတာ လူတုိင္းမရနိုင္ပါဘူး။ ပ ။ ဆရာႀကီးက “ သူ႕အေနနဲ႔ ရဟန္း၀တ္ဖို႔ ထိုက္တန္ၿပီလို႔ ယံုၾကည္လာတဲ့အခါ ရဟန္း၀တ္နဲ႔ ဆက္လက္သာသနာျပဳသြားမယ္” လို႔ဆိုပါတယ္။
ဓါတ္ပံု။ ။ဓါတ္ပံုမွာ ပိတ္ျဖဴကို သကၤန္းပံုႏွင့္ လံုး၀ ပုံတူ ၀တ္ဆင္ထားပါသည္။
(ခ)
အထက္ပါစာမ်ားႏွင့္ ဓါတ္ပံုႀကီးတြကို ဖူးေတြ႕လိုက္ရစဥ္ ကဗ်ာကေလးတစ္ပုဒ္ ေပၚထြက္လာပါသည္။ မဟာသုတကာရီ မဃေဒ၀လကၤာသစ္ထဲက ျဖစ္ဟန္ရွိပါတယ္။
စာေရးသူသည္ ကဗ်ာေရးနည္း၊ကဗ်ာအမ်ဳိးအစား၊ ကဗ်ာအလွ စသည္တုိ႔ကို ေလ့လာထားသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကဗ်ာအရအမိ ေတာ္ေတာ္နည္းပါးသူ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တိတိက်က် မသိပါေသာ္လည္း စိတ္ထဲေပၚလာသည့္အတုိင္း ေအာက္မွာ ေရးသားေဖၚျပ လိုက္ပါသည္။
လူေသာ္ လူက်င့္၊ လူသာသင့္၏။
ရွင္ႏွင့္မေလ်ာ္၊
ရွင္ေသာ ရွင္က်င့္၊ ရွင္သာ သင့္၏။
လူႏွင့္ မရာ၊ မအပ္စြာတည္း။
အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ လူျဖစ္ျငားအံ့။ ဤသို႔ လူျဖစ္သည္ရွိေသာ္ လူတို႔က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သုစရိုက္၁၀ပါး၊ (ကုသလကမၼပထ ၁၀ပါး) ယင္း ၁၀ပါးထဲက သမထဘာ၀နာ၏ အက်ဳိးတရားျဖစ္ေသာ စ်န္တရား၊ယင္း ၁၀ပါးထဲက ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ၏ အက်ဳိးတရားျဖစ္ ေသာ မဂ္တရားတို႔ကို အဆင့္ဆင့္ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္သင့္၏
လူက်င့္တရား(၁၀)ပါးတို႔တြင္ ပါ၀င္ေသာ တရားတို႔ကုိ ရဟန္းတို႔သည္လည္း က်င့္သင့္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ရဟန္းအသြင္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ေအာင္ ျပဳမူ၍ က်င့္ေသာ္ကား မက်င့္ေကာင္းပါ။ မေလ်ာ္ပါ။
ဥပမာအားျဖင့္ ရဟန္းက လူအား လွဴဖြယ္ပစၥည္း ဆက္ကပ္မႈျပဳျခင္း၊ လူတို႔ကဲ့သုိ႔ အျခားရဟန္းစသည္ထံမွ ငါးပါးသီလ ခံယူမႈျပဳျခင္း စသည္တို႔ပင္တည္း။
အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ ရွင္ရဟန္း ျဖစ္ျငားအံ့၊ ဤသို႔ ရွင္ရဟန္းျဖစ္သည္ရွိေသာ္ ရွင္တုိ႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ ဆယ္ပါးသီလ၊ လိင္ဆယ္ပါး၊ ဒဏ္ဆယ္ပါး၊ ေသခိယ ခုႏွစ္ဆယ့္ငါးပါး၊ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္တစ္ဆယ့္ေလးပါး၊ပစၥေ၀ကၡဏာေလးပါးတို႔ကို ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္သင့္၏။ ရဟန္းတို႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ ၂၂၇ ပါးကုန္ေသာ သိကၡပုဒ္တုိ႔ကုိ ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္သင့္၏။
ထိုသို႔က်င့္သင့္ရာတြင္ ရွင္သာမေဏတို႔သည္လည္း ရဟန္းက်င့္၀တ္ ၂၂၇ ပါးတို႔ကို တတ္နုိင္သမွ် လိုက္နာက်င့္ေကာင္း၏။
သုိ႔ေသာ္ ရဟန္းက်င့္၀တ္တို႔ကို သိကၡာပုဒ္ေတာ္အတိုင္း လုိက္နာ၍ က်င့္ေနပါ၏ ဟူ၍ေတာ့ ရွင္သာမေဏတုိ႔က ထုတ္ေဖာ္၍ ၀န္မခံေကာင္းပါ။ မေၾကညာေကာင္းပါ။ မသင့္ေလ်ာ္ပါ။
ရဟန္းတို႔သည္လည္း ရွင္က်င့္၀တ္တုိ႔ကုိ လိုက္နာ၍ က်င့္ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္ ရွင္က်င့္၀တ္(လိင္ဆယ္ပါး)တုိ႔ကို သိကၡာပုဒ္ေတာ္ အတိုင္း လုိက္နာ၍ က်င့္ေနပါ၏ ဟူ၍ေတာ့ ရဟန္းတို႔ကို ထုတ္ေဖာ္ ၀န္ခံ၍ မေၾကညာေကာင္းပါ၊မေလ်ာ္ပါ။
ဤသို႔လွ်င္ ရွင္ရဟန္းတို႔သည္ပင္ ရဟန္းက ရွင္က်င့္၀တ္၊ ရွင္က ရဟန္းက်င့္၀တ္တို႔ကုိ က်င့္ေနပါ၏ ဟု ၀န္မခံေကာင္းဟု ဆိုေခ်ေသာ္…….
သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း၀င္ သံဃာ့ကံေဆာင္ သံဃာဇာတ္ရွိသူ ရဟန္းတို႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ ၂၂၇ ပါးကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တို႔ကုိ လူပုဂၢိဳလ္တို႔က သိကၡာပုဒ္ေတာ္အတိုင္း လိုက္နာ၍ က်င့္ေနပါ၏ ဟု ထုတ္ေဖၚေၾကညာ၍ ၀န္ခံျခင္းသည္ “ လူႏွင့္မရာ မအပ္စြာတည္း” ဟူ၍သာ ဆိုရမည္မုခ်။
မွန္လွပါ၏။ သာသနာေတာ္ျမတ္ကို ခ်မွတ္တည္ေထာင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဟာကရုဏာဥာဏ္ေတာ္၊ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္တို႔ျဖင့္ ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ေတာ္မူ၍..
၁။ လူတို႔အား လူတို႔က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကို သီးသန္႔ ပညတ္ေတာ္မူ၏။
၂။ ရွင္သာမေဏတို႔အား ရွင္သာမေဏတုိ႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကုိ သီးသန္႔ ပည္တ္ေတာ္မူ၏။
၃။ ရဟန္းတို႔အား ရဟန္းတုိ႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တို႔ကို သီးသန္႔ ပညတ္ေတာ္မူ၏။
သုိ႔ျဖစ္ပါလွ်က္ အသာဓာရဏဥာဏ္ရွင္ ဘုရားသခင္က ပညတ္ေတာ္မူသည္ကို ေက်ာ္၍ က်င့္လွ်င္ ဓမၼ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ၊ အဓမၼထဲသုိ႔ ၀င္ရပါလိမ့္မည္။
ဤသည္ကား အထက္ပါ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္အမွတ္(၇)ထဲက “ဆရာႀကီးနဲ႔…….သာသနာျပဳအဖြဲ႕ အထူးေယာဂီေတြဟာ ၂၂၇ ပါးေသာ သိကၡာပုဒ္တို႔ကုိ ေစာင့္ထိန္းၾကပါတယ္” ဟူေသာ တစ္ခ်က္အတြက္ သံုးသပ္တင္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။
(ဂ)
ယခုအခါတြင္ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ (၁)မွ စ၍ အနည္းငယ္မွ် သံုးသပ္၍ ေဖၚျပပါဦးမယ္။
အမွတ္(၁)အရ သာသနာျပဳမႈတို႔ကို ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ေကာင္းပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ သာသနာျပဳမႈ လုပ္လိုေသာ္ သာသနာျပဳနုိင္ေသာ သီလအစြမ္း၊ သမာဓိအစြမ္း၊ ပညာအစြမ္း၊သိကၡာအစြမ္း ရွိေနဖို႔ေတာ့ လိုပါသည္။ အစြမ္းမရွိဘဲလုပ္လွ်င္ သြားစြမ္းနိုင္ ျခင္း မရွိေသာ ေျခေထာက္(ေျခက်ဳိး)ျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္သူႏွင့္သာ တူရာေပလိမ့္မည္။
ေက်ာက္တံုးႀကီးကုိ မ- နုိင္စြမ္း မရွိေသာ ေမြးကင္းစ သူငယ္ကေလးသည္ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို မလွ်င္(ေက်ာက္တံုးႀကီးနွင့္အဖိခံရ လွ်င္) အဘယ္သို႔ ရွိေပလိမ့္မည္နည္း။
အထက္တြင္ ေဖၚျပခဲ့သည့္(ခ) ထဲပါ ၂၂၇ ပါးကိစၥသည္ ပညာအစြမ္းမရွိသျဖင့္ မသိ၍ မွားေနမႈျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါသည္။ သာသနျဗဟၼစရိယ ခ်ဳိ႕တဲ့ပံုပင္တည္း။
အမွတ္(၂)အရ သိႏၷ႒ာန္ခ်မႈမ်ားသည္ ေကာင္းပါသည္။ ခ်ီးက်ဴးထိုက္ပါသည္။
အမွတ္(၃)အရ “တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္နုိင္ေအာင္” ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္လည္း ေကာင္းလွပါသည္။
သို႔ေသာ္ သာသနျဗဟၼစရိယ မရွိဘဲ တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သာသနာျပဳလုိက္လွ်င္ စဥ္းစား၀ံ့စရာပင္ မရွိေတာ့။
သာသနာျဗဟၼစရိယ ဆိုသည္မွာ သီလကို က်င့္အပ္၏ဟု ေဟာသည့္အရာ၊သမာဓိကို က်င့္အပ္၏ ဟု ေဟာသည့္ေနရာ၊ ပညာကို က်င့္အပ္၏ဟု ေဟာသည့္ေနရာ (ပါဠိေတာ္)တို႔အားေလ်ာ္စြာ လိုက္နာ၍ က်င့္သံုးေနထိုင္သူမွာမွ သာသနာျဗဟၼစရိယ ရွိသည္ဟု ဆိုရပါသည္။ ထိုသာသနျဗဟၼစရိယ ျပည့္စံုလွ်က္ အဆံုးသတ္အားျဖင့္ မဂၢျဗဟၼစရိယျဖစ္လွ်င္ သာသနာမႈအားလံုး ၿပီးျပည့္စံုမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာျပဳကစၥ ၿပီးျပည့္စံုပါသည္။
အမွတ္(၄)အရ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုသည္လည္း ႀကီးက်ယ္ခံ့ညားလွပါေပသည္။
အမွတ္(၅)၌ နာယူသူေတြ တစ္ခဏအတြင္း နားလည္ေစခ်င္ေသာ္လည္း နားလည္နိုင္ေလာက္ေသာ အစြမ္းအစပါရွိသူသာ နား လည္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာျပေတာ္မူသည္ကိုပင္ နာမလည္နိုင္သူမ်ား ရွိတတ္ၾကပါေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မဇၥ်ိမပဋိပဒါေစတနာ ရွိေနဖို႔လိုအပ္လွပါသည္။ ေစတနာအတုိင္း ပညာက မမီလွ်င္ ဓမၼမွ အဓမၼသုိ႔ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားနိုင္ပါသည္။
ကာယကံရွင္တစ္ဦးတည္းသာ ထိုသို႔လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားလွ်င္ အထူး မေျပာလိုပါ။ အျခားသူမ်ားပါ ေျပာင္းသြားၾကပါမူကား သာသနာေတာ္သည္လည္း မသန္႔ရွင္းေတာ့ဘဲ အညစ္အေၾကးစြဲ ပရိသတ္မ်ား တိုးပြားလာရေပလိမ့္မည္။
သာသနာေတာ္ မတည္တံ့ဘဲ ၿပိဳပ်က္ကြယ္ပသြားဖြယ္ရာ ျဖစ္လာရေပလိမ့္မည္။ သာသနာ(သာသနျဗဟၼစရိယ) မျပန္႔ပြားေတာ့ဘဲ ဆုတ္ယုတ္သြားရေပလိမ့္မည္။ ေစတနာျပစကားလံုးမ်ားသည္ ေစတနာဟန္ျပစကားလံုး (အၾကြားအ၀ါသက္သက္)မ်ား မျဖစ္ထိုက္ၾကေပ။
အမွတ္(၅)စကားစုထဲတြင္ “မိမိၿငိမ္းေအးသလို” ဟုပါရွိရာ၌ ၿငိမ္းေအးျခင္းသေဘာသည္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္ သည္ျဖစ္၍ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါသည္။ သာသနာ့ျဗဟၼစရိယတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ၿငိမ္းေအးမွသာ သာသနာေတာ္အေရးမွာ ခ်ီးက်ဴးထိုက္ပါသည္။ ဤကိစၥႏွင့္ဆက္၍ ဆရာႀကီးေျပာထားသည့္စကားမွာ..
“ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာကို နားမလည္ေသးသူေတြက ၿပီးျပည့္စံုျခင္းေတြကို မိမိခံယူခ်က္ႏွင့္ တုိင္းတာၿပီး ေလာကီခ်မ္းသာေတြကို ခ်မ္းသာအစစ္လို႔ မွတ္ယူၾကပါတယ္” ဟူ၍ ျဖစ္၏။ “ဆရာႀကီးသည္ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာ(မဂၢျဗဟၼစရိယ)ကို နားလည္သူျဖစ္၏” ဟု ၀န္ခံ ရာေရာက္ပါသည္။
(အမွတန္ ၆၊ အမွတ္ ၇၊တို႔အတြက္ သံုးသပ္ခ်က္ ေရးျပဖြယ္ မလိုေတာ့ပါၿပီ)
ထို႔ေၾကာင့္ လကၤာတိုကေလးျဖင့္ ဤေဆာင္းပါးကို နိဂံုးခ်ဴပ္လုိက္ပါသည္။
သာသနျဗဟၼ၊ စရိယကို
က်န ထင္ထင္၊ မသိျမင္ဘဲ၊
“တိုင္းခြင္ ျပည္လံုး၊ ပ်ံ႕ႏွံ႔ဖုံးေအာင္
အားလံုး လူျမတ္၊ ျဖစ္ေစအပ္” ဟု
ျမင့္ျမတ္တရား၊ ေဟာ -က်င့္ျငား
အမွားျဖစ္၍ ယုတ္တတ္သည္။
ပညာဏကာရီ

လူႏွင့္ ၂၂၇

သာသနာအတြက္ သတိထားစရာမို႔လို႔ ေအာက္ပါ ဆရာေတာ္ပညာဏကာရီရဲ႕ “လူနဲ႔ ၂၂၇” ေဆာင္းပါး တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ဒါယိကာမႀကီး ေဒၚေအးေအးမူက ၁၃၇၀ ခုႏွစ္၊တပို႔တြဲလဆန္း (၅-၁၁)ထုတ္ နာမည္ေက်ာ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၂၀)အမွတ္(၃၉၉) ကိုလာေရာက္ ၿပီး ျပသပါတယ္။
ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းက႑ စာမ်က္ႏွာ(၄)ကို ၾကည့္လိုက္ရာ “ သာသနာေတာ္ကို ပံ့ပိုးေနတဲ့…..သာသနာျပဳအဖြဲ႕” အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးကို ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရပါသည္။ စိတ္၀င္တစားရွိလွစြာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။
၄င္းေဆာင္းပါးေရးသားသူ၏ လက္ရာတခ်ဳိ႕ကုိ တိုက္ရိုက္ကူးယူ၍ ေဖၚျပလိုက္ပါဦးမည္။
၁။…………..သာသနာျပဳအဖြဲ႕ တည္ေထာင္သူ ဆရာႀကီးဟာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ကစၿပီး လူပုဂၢိဳလ္သာသနာျပဳ လုပ္ငန္းကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။ တရားေဟာျခင္း၊ တရားရႈမွတ္ရန္ သင္ၾကားေပးျခင္းတုိ႔ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့သလုိ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ေနရာမ်ားမွာလဲ လိုက္လံပို႔ ခ် ေပးခဲ့ပါတယ္။

၂။ ဆရာႀကီးဟာ အသက္ ၂၅ ႏွစ္၀န္းက်င္က စလို႔ သာသနာေတာ္ကို ျမတ္ႏုိးၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ ခဲ့ပါတယ္။ “ ၀ိပႆနာအားထုတ္မယ္၊ သာသနာျပဳရမယ္” လို႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်ခဲ့ပါတယ္။
၃။ မိသားစု၀င္ေတြ ရန္ကုန္ေျပာင္းသြားတဲ့အခါ………….ၿမိဳ႕က ေနအိမ္မွာ ၂၄ နာရီ တရားစခန္း စဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ပ။ “ဒီလို……ၿမိဳ႕မွာ တရားအလုပ္ေတြ လုပ္ေနရင္းက တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္နုိင္ေအာင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္” လို႔ ဆရာႀကီးက ဆိုပါတယ္။
၄။ “ဆရာေတာ္ေတြေနာက္ကို လိုက္၀တ္ျဖည့္ရင္း သာသနာေတာ္ကို လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ျဖစ္ေစခ်င္လာတယ္။ အလႊာစံုကို ထုိးေဖါက္ခ်င္လာတယ္။ ဒိလိုနဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကို စခဲ့ပါတယ္” လုိ႔ ဆရာႀကီးက ဆိုပါ တယ္။
၅။ “တရားဓမၼကို ပို႔ခ်တာဟာ ၁၅ ႏွစ္၊၁၆ႏွစ္ေလာက္ စုေဆာင္းထားတဲ့ တရားအဆီအႏွစ္ေတြကို နာယူသူေတြ တစ္ခဏအတြင္း နားလည္ေစခ်င္လုိ႔ မိမိၿငိမ္းေအးသလို အမ်ားကုိလဲ ၿငိမ္းေအးေစခ်င္လို႔” လို႔ ေျပာပါတယ္။
၆။ က်မ္းဘယ္ေလာက္တတ္လို႔ တရားေဟာလဲလို႔ ေမးရင္ မတတ္ပါဘူးလို႔ ေျဖရပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶစာေပက်မ္းဂန္ေတြ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတြ ေရးသားျပဳစုထားတဲ့ စာေပက်မ္းဂန္ေတြ၊ ဆံုးမစကားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္မွတ္သိရွိထားတယ္။
၇။ ဆရာႀကီးနဲ႕…….သာသနာျပဳအဖြဲ႕ အထူးေယာဂီေတြဟာ အ၀တ္ျဖဳ၀တ္ၿပီး ဆံပယ္ၾကပါတယ္။ ၂၂၇ ပါးေသာ သိကၡာပုဒ္ကို ေစာင့္ထိန္းၾကပါတယ္။
“ဆံပယ္တာ၊ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္တာဟာ ေထရ၀ါဒ ဗုုဒၶသာသနာမွာ ဘုရားရွင္ခြင့္ျပဳထားတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း၀တ္စံု ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေမွာ္ဘီ ေရႊက်င္ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ႀကီးက ခြင့္ျပဳထားတယ္” လို႔ ဆရာႀကီးကဆိုပါတယ္။
သာသနာျပဳခြင့္ဆိုတာ လူတုိင္းမရနိုင္ပါဘူး။ ပ ။ ဆရာႀကီးက “ သူ႕အေနနဲ႔ ရဟန္း၀တ္ဖို႔ ထိုက္တန္ၿပီလို႔ ယံုၾကည္လာတဲ့အခါ ရဟန္း၀တ္နဲ႔ ဆက္လက္သာသနာျပဳသြားမယ္” လို႔ဆိုပါတယ္။
ဓါတ္ပံု။ ။ဓါတ္ပံုမွာ ပိတ္ျဖဴကို သကၤန္းပံုႏွင့္ လံုး၀ ပုံတူ ၀တ္ဆင္ထားပါသည္။
(ခ)
အထက္ပါစာမ်ားႏွင့္ ဓါတ္ပံုႀကီးတြကို ဖူးေတြ႕လိုက္ရစဥ္ ကဗ်ာကေလးတစ္ပုဒ္ ေပၚထြက္လာပါသည္။ မဟာသုတကာရီ မဃေဒ၀လကၤာသစ္ထဲက ျဖစ္ဟန္ရွိပါတယ္။
စာေရးသူသည္ ကဗ်ာေရးနည္း၊ကဗ်ာအမ်ဳိးအစား၊ ကဗ်ာအလွ စသည္တုိ႔ကို ေလ့လာထားသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကဗ်ာအရအမိ ေတာ္ေတာ္နည္းပါးသူ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တိတိက်က် မသိပါေသာ္လည္း စိတ္ထဲေပၚလာသည့္အတုိင္း ေအာက္မွာ ေရးသားေဖၚျပ လိုက္ပါသည္။
လူေသာ္ လူက်င့္၊ လူသာသင့္၏။
ရွင္ႏွင့္မေလ်ာ္၊
ရွင္ေသာ ရွင္က်င့္၊ ရွင္သာ သင့္၏။
လူႏွင့္ မရာ၊ မအပ္စြာတည္း။
အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ လူျဖစ္ျငားအံ့။ ဤသို႔ လူျဖစ္သည္ရွိေသာ္ လူတို႔က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သုစရိုက္၁၀ပါး၊ (ကုသလကမၼပထ ၁၀ပါး) ယင္း ၁၀ပါးထဲက သမထဘာ၀နာ၏ အက်ဳိးတရားျဖစ္ေသာ စ်န္တရား၊ယင္း ၁၀ပါးထဲက ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ၏ အက်ဳိးတရားျဖစ္ ေသာ မဂ္တရားတို႔ကို အဆင့္ဆင့္ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္သင့္၏
လူက်င့္တရား(၁၀)ပါးတို႔တြင္ ပါ၀င္ေသာ တရားတို႔ကုိ ရဟန္းတို႔သည္လည္း က်င့္သင့္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ရဟန္းအသြင္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ေအာင္ ျပဳမူ၍ က်င့္ေသာ္ကား မက်င့္ေကာင္းပါ။ မေလ်ာ္ပါ။
ဥပမာအားျဖင့္ ရဟန္းက လူအား လွဴဖြယ္ပစၥည္း ဆက္ကပ္မႈျပဳျခင္း၊ လူတို႔ကဲ့သုိ႔ အျခားရဟန္းစသည္ထံမွ ငါးပါးသီလ ခံယူမႈျပဳျခင္း စသည္တို႔ပင္တည္း။
အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ ရွင္ရဟန္း ျဖစ္ျငားအံ့၊ ဤသို႔ ရွင္ရဟန္းျဖစ္သည္ရွိေသာ္ ရွင္တုိ႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ ဆယ္ပါးသီလ၊ လိင္ဆယ္ပါး၊ ဒဏ္ဆယ္ပါး၊ ေသခိယ ခုႏွစ္ဆယ့္ငါးပါး၊ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္တစ္ဆယ့္ေလးပါး၊ပစၥေ၀ကၡဏာေလးပါးတို႔ကို ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္သင့္၏။ ရဟန္းတို႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ ၂၂၇ ပါးကုန္ေသာ သိကၡပုဒ္တုိ႔ကုိ ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္သင့္၏။
ထိုသို႔က်င့္သင့္ရာတြင္ ရွင္သာမေဏတို႔သည္လည္း ရဟန္းက်င့္၀တ္ ၂၂၇ ပါးတို႔ကို တတ္နုိင္သမွ် လိုက္နာက်င့္ေကာင္း၏။
သုိ႔ေသာ္ ရဟန္းက်င့္၀တ္တို႔ကို သိကၡာပုဒ္ေတာ္အတိုင္း လုိက္နာ၍ က်င့္ေနပါ၏ ဟူ၍ေတာ့ ရွင္သာမေဏတုိ႔က ထုတ္ေဖာ္၍ ၀န္မခံေကာင္းပါ။ မေၾကညာေကာင္းပါ။ မသင့္ေလ်ာ္ပါ။
ရဟန္းတို႔သည္လည္း ရွင္က်င့္၀တ္တုိ႔ကုိ လိုက္နာ၍ က်င့္ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္ ရွင္က်င့္၀တ္(လိင္ဆယ္ပါး)တုိ႔ကို သိကၡာပုဒ္ေတာ္ အတိုင္း လုိက္နာ၍ က်င့္ေနပါ၏ ဟူ၍ေတာ့ ရဟန္းတို႔ကို ထုတ္ေဖာ္ ၀န္ခံ၍ မေၾကညာေကာင္းပါ၊မေလ်ာ္ပါ။
ဤသို႔လွ်င္ ရွင္ရဟန္းတို႔သည္ပင္ ရဟန္းက ရွင္က်င့္၀တ္၊ ရွင္က ရဟန္းက်င့္၀တ္တို႔ကုိ က်င့္ေနပါ၏ ဟု ၀န္မခံေကာင္းဟု ဆိုေခ်ေသာ္…….
သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း၀င္ သံဃာ့ကံေဆာင္ သံဃာဇာတ္ရွိသူ ရဟန္းတို႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ ၂၂၇ ပါးကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တို႔ကုိ လူပုဂၢိဳလ္တို႔က သိကၡာပုဒ္ေတာ္အတိုင္း လိုက္နာ၍ က်င့္ေနပါ၏ ဟု ထုတ္ေဖၚေၾကညာ၍ ၀န္ခံျခင္းသည္ “ လူႏွင့္မရာ မအပ္စြာတည္း” ဟူ၍သာ ဆိုရမည္မုခ်။
မွန္လွပါ၏။ သာသနာေတာ္ျမတ္ကို ခ်မွတ္တည္ေထာင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဟာကရုဏာဥာဏ္ေတာ္၊ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္တို႔ျဖင့္ ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ေတာ္မူ၍..
၁။ လူတို႔အား လူတို႔က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကို သီးသန္႔ ပညတ္ေတာ္မူ၏။
၂။ ရွင္သာမေဏတို႔အား ရွင္သာမေဏတုိ႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကုိ သီးသန္႔ ပည္တ္ေတာ္မူ၏။
၃။ ရဟန္းတို႔အား ရဟန္းတုိ႔ က်င့္အပ္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္တို႔ကို သီးသန္႔ ပညတ္ေတာ္မူ၏။
သုိ႔ျဖစ္ပါလွ်က္ အသာဓာရဏဥာဏ္ရွင္ ဘုရားသခင္က ပညတ္ေတာ္မူသည္ကို ေက်ာ္၍ က်င့္လွ်င္ ဓမၼ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ၊ အဓမၼထဲသုိ႔ ၀င္ရပါလိမ့္မည္။
ဤသည္ကား အထက္ပါ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္အမွတ္(၇)ထဲက “ဆရာႀကီးနဲ႔…….သာသနာျပဳအဖြဲ႕ အထူးေယာဂီေတြဟာ ၂၂၇ ပါးေသာ သိကၡာပုဒ္တို႔ကုိ ေစာင့္ထိန္းၾကပါတယ္” ဟူေသာ တစ္ခ်က္အတြက္ သံုးသပ္တင္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။
(ဂ)
ယခုအခါတြင္ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ (၁)မွ စ၍ အနည္းငယ္မွ် သံုးသပ္၍ ေဖၚျပပါဦးမယ္။
အမွတ္(၁)အရ သာသနာျပဳမႈတို႔ကို ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ေကာင္းပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ သာသနာျပဳမႈ လုပ္လိုေသာ္ သာသနာျပဳနုိင္ေသာ သီလအစြမ္း၊ သမာဓိအစြမ္း၊ ပညာအစြမ္း၊သိကၡာအစြမ္း ရွိေနဖို႔ေတာ့ လိုပါသည္။ အစြမ္းမရွိဘဲလုပ္လွ်င္ သြားစြမ္းနိုင္ ျခင္း မရွိေသာ ေျခေထာက္(ေျခက်ဳိး)ျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္သူႏွင့္သာ တူရာေပလိမ့္မည္။
ေက်ာက္တံုးႀကီးကုိ မ- နုိင္စြမ္း မရွိေသာ ေမြးကင္းစ သူငယ္ကေလးသည္ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို မလွ်င္(ေက်ာက္တံုးႀကီးနွင့္အဖိခံရ လွ်င္) အဘယ္သို႔ ရွိေပလိမ့္မည္နည္း။
အထက္တြင္ ေဖၚျပခဲ့သည့္(ခ) ထဲပါ ၂၂၇ ပါးကိစၥသည္ ပညာအစြမ္းမရွိသျဖင့္ မသိ၍ မွားေနမႈျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါသည္။ သာသနျဗဟၼစရိယ ခ်ဳိ႕တဲ့ပံုပင္တည္း။
အမွတ္(၂)အရ သိႏၷ႒ာန္ခ်မႈမ်ားသည္ ေကာင္းပါသည္။ ခ်ီးက်ဴးထိုက္ပါသည္။
အမွတ္(၃)အရ “တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္နုိင္ေအာင္” ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္လည္း ေကာင္းလွပါသည္။
သို႔ေသာ္ သာသနျဗဟၼစရိယ မရွိဘဲ တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သာသနာျပဳလုိက္လွ်င္ စဥ္းစား၀ံ့စရာပင္ မရွိေတာ့။
သာသနာျဗဟၼစရိယ ဆိုသည္မွာ သီလကို က်င့္အပ္၏ဟု ေဟာသည့္အရာ၊သမာဓိကို က်င့္အပ္၏ ဟု ေဟာသည့္ေနရာ၊ ပညာကို က်င့္အပ္၏ဟု ေဟာသည့္ေနရာ (ပါဠိေတာ္)တို႔အားေလ်ာ္စြာ လိုက္နာ၍ က်င့္သံုးေနထိုင္သူမွာမွ သာသနာျဗဟၼစရိယ ရွိသည္ဟု ဆိုရပါသည္။ ထိုသာသနျဗဟၼစရိယ ျပည့္စံုလွ်က္ အဆံုးသတ္အားျဖင့္ မဂၢျဗဟၼစရိယျဖစ္လွ်င္ သာသနာမႈအားလံုး ၿပီးျပည့္စံုမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာျပဳကစၥ ၿပီးျပည့္စံုပါသည္။
အမွတ္(၄)အရ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုသည္လည္း ႀကီးက်ယ္ခံ့ညားလွပါေပသည္။
အမွတ္(၅)၌ နာယူသူေတြ တစ္ခဏအတြင္း နားလည္ေစခ်င္ေသာ္လည္း နားလည္နိုင္ေလာက္ေသာ အစြမ္းအစပါရွိသူသာ နား လည္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာျပေတာ္မူသည္ကိုပင္ နာမလည္နိုင္သူမ်ား ရွိတတ္ၾကပါေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မဇၥ်ိမပဋိပဒါေစတနာ ရွိေနဖို႔လိုအပ္လွပါသည္။ ေစတနာအတုိင္း ပညာက မမီလွ်င္ ဓမၼမွ အဓမၼသုိ႔ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားနိုင္ပါသည္။
ကာယကံရွင္တစ္ဦးတည္းသာ ထိုသို႔လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားလွ်င္ အထူး မေျပာလိုပါ။ အျခားသူမ်ားပါ ေျပာင္းသြားၾကပါမူကား သာသနာေတာ္သည္လည္း မသန္႔ရွင္းေတာ့ဘဲ အညစ္အေၾကးစြဲ ပရိသတ္မ်ား တိုးပြားလာရေပလိမ့္မည္။
သာသနာေတာ္ မတည္တံ့ဘဲ ၿပိဳပ်က္ကြယ္ပသြားဖြယ္ရာ ျဖစ္လာရေပလိမ့္မည္။ သာသနာ(သာသနျဗဟၼစရိယ) မျပန္႔ပြားေတာ့ဘဲ ဆုတ္ယုတ္သြားရေပလိမ့္မည္။ ေစတနာျပစကားလံုးမ်ားသည္ ေစတနာဟန္ျပစကားလံုး (အၾကြားအ၀ါသက္သက္)မ်ား မျဖစ္ထိုက္ၾကေပ။
အမွတ္(၅)စကားစုထဲတြင္ “မိမိၿငိမ္းေအးသလို” ဟုပါရွိရာ၌ ၿငိမ္းေအးျခင္းသေဘာသည္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္ သည္ျဖစ္၍ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါသည္။ သာသနာ့ျဗဟၼစရိယတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ၿငိမ္းေအးမွသာ သာသနာေတာ္အေရးမွာ ခ်ီးက်ဴးထိုက္ပါသည္။ ဤကိစၥႏွင့္ဆက္၍ ဆရာႀကီးေျပာထားသည့္စကားမွာ..
“ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာကို နားမလည္ေသးသူေတြက ၿပီးျပည့္စံုျခင္းေတြကို မိမိခံယူခ်က္ႏွင့္ တုိင္းတာၿပီး ေလာကီခ်မ္းသာေတြကို ခ်မ္းသာအစစ္လို႔ မွတ္ယူၾကပါတယ္” ဟူ၍ ျဖစ္၏။ “ဆရာႀကီးသည္ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာ(မဂၢျဗဟၼစရိယ)ကို နားလည္သူျဖစ္၏” ဟု ၀န္ခံ ရာေရာက္ပါသည္။
(အမွတန္ ၆၊ အမွတ္ ၇၊တို႔အတြက္ သံုးသပ္ခ်က္ ေရးျပဖြယ္ မလိုေတာ့ပါၿပီ)
ထို႔ေၾကာင့္ လကၤာတိုကေလးျဖင့္ ဤေဆာင္းပါးကို နိဂံုးခ်ဴပ္လုိက္ပါသည္။
သာသနျဗဟၼ၊ စရိယကို
က်န ထင္ထင္၊ မသိျမင္ဘဲ၊
“တိုင္းခြင္ ျပည္လံုး၊ ပ်ံ႕ႏွံ႔ဖုံးေအာင္
အားလံုး လူျမတ္၊ ျဖစ္ေစအပ္” ဟု
ျမင့္ျမတ္တရား၊ ေဟာ -က်င့္ျငား
အမွားျဖစ္၍ ယုတ္တတ္သည္။
ပညာဏကာရီ

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More