ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၁၂)

ယခင္က ဘုရင့္နန္းေတာ္မ်ားကို သစ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ၾကတဲ့အတြက္ ယခုအခါမွာ နန္းေတာ္အေဆာက္အဦးမ်ား မျမင္ရေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႕ အတြင္းပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ မိုးနတ္မင္း ေက်ာင္းတစ္ခုရွိပါတယ္၊ အဲဒါက ေက်ာက္နဲ႔ထုလုပ္ထားတဲ့အတြက္ ယခုတိုင္ ထင္ရွားရွိေနဆဲ ျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ နန္းေတာ္အတြင္းဆက္ေလ့လာတဲ့အခါမွာ ေရကန္ႀကီးႏွစ္ကန္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကန္ႀကီးကိုလည္း ေက်ာက္သား မ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားတာကို အံ့ဖြယ္ေတြ႕ရၿပီး၊ ဒီေရကန္ႀကီးနွစ္ခုအနက္ ႀကီးတဲ့ ေရကန္က မိဖုရားမ်ား ေရခ်ဳိးတဲ့ ေရကန္ျဖစ္တယ္။ ေရကန္ရဲ႕ အတြင္းနံရံမ်ားမွာ မင္းသမီးပံုမ်ား ထြင္းထုထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒုတိယ ေရကန္ကေတာ့ နန္းေတာ္အတြင္းက ကေလးမ်ားခ်ဳိးတဲ့ ေရကန္လို႔ သိရပါတယ္။ သို႔ႏွင့္ ၁၀း၃၀နာရီခန္႔တြင္ အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းမွ ျပန္ထြက္လာၾကၿပီး၊ ေန႔လည္စာအတြက္ siemreap ၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ ကားျဖင့္ ျပန္္လာၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕တြင္းမွ ခမာစားေသာက္ဆိုင္(Khmeri Resturant) တစ္ဆိုင္မွာ ရပ္နားပါတယ္။ ထိုစဥ္ ဆြမ္းအစ္မ မျမင့္ျမင့္သန္းဟာ စာေရးသူတို႔ နားေနတဲ့ ဆိုင္သို႔ ေရာက္လာကာ သူမရဲ႕သူေဌးက လွဴခ်င္လို႔ပါ ဆိုၿပီး၊ အဲဒီဆိုင္မွာ ေန႔ဆြမ္း ကပ္ပါတယ္။ siemreap ၿမိဳ႕က ခမာလူမ်ဳိးေတြ ခ်က္တဲ့ဟင္းဟာ ထုိင္းက ဟင္းလိုပါပဲ ၊ အခ်ဳိ ႏွင့္ အစပ္မ်ားတဲ့ ဟင္းေတြပါ။

KILLING FIELDS MEMORIAL IN SIEM REAP
သည္လိုနဲ႔ ဆြမ္းစားၿပီးတဲ့အခါ siem reap ၿမိဳ႕ထဲ မွ ထင္ရွားတဲ့ေနရာ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Killing fields Memorial ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
Killing fields memorial ေရာက္ေတာ့ အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းတစ္ခု ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ဲ ခမာနီစစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ “ပိုေပါ့” ဟာ သူ႔ကုိ အန္တုပံုကန္မည္လို႔ ထင္ေနတဲ့တိုင္းျပည္အတြင္းက ထူးခၽြန္သူ ပညာတတ္သူ ခမာလူဦးေရ ၂ သန္းေက်ာ္ကို သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ယခုအခ်ိန္တိုင္ေအာင္ ပိုေပါ့ ရက္စက္ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ားအရ ျမင္ခဲ့ရံုမက အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ခမာတို႔ရဲ႕ အရိုးစုမ်ားစြာကိုလည္း ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ထုိျပသထားတဲ့ေနရာကို killing fields memorial လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားကို ဆြဲေဆာင္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။
သို႔ႏွင့္ Angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲသုိ႔ စာေရးသူတို႔ တဖန္ ျပန္၀င္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။
ေန႔ခင္းဖက္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ Angkor wat ေက်ာင္းကို ေလ့လာၾကရာ အခ်ိန္အားျဖင့္ ၂ နာရီခန္႔ ၾကာျမင့္ ပါတယ္။
ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါ ညေနပိုင္း အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္း တစ္ေနရာတြင္ ေတာင္ေပၚသုိိ႔ ဆင္စီးၿပီးတက္ရတဲ့ ေနရာတစ္ေနခု ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ Mandalay inn ေဟာ္တယ္ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္ေမာင္က လာေရာက္ေစာင့္ေနကာ “အရွင္ဘုရား… ေတာင္ေပၚကို ဆင္စီးၿပီးတက္ပါဘုရား၊ ဆင္စီးရင္ ဘုန္းႀကီးတယ္လို႔ အဆိုရွိတယ္ေလဘုရား” လို႔ဆိုကာ ဦးေမာင္ေမာင္က သံုးေယာက္စာအတြက္ ေဒၚလာ ၆၀ ေပး၀ယ္ကာ စာေရးသူတို႔အား ဆင္စီးလက္မွတ္ ၃ ေစာင္ေပးပါတယ္။ ေတာင္ေပၚတြင္ အန္ေကာ၀ပ္ပံုစံျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို ေတြ႕ရတယ္။
ရာသီဥတုေကာင္းေနရင္ ေတာင္ေပၚကေန ေန၀င္ဆည္းဆာ (sun set) အလွကား ေျပာမျပတတ္ေအာင္ လွပလြန္းလွတယ္ လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားဟာ ဆည္းဆာအလွကို ၾကည့္ဖို႔အတြက္ ညေန ၅ နာရီခန္႔ အခ်ိန္ကိုက္ၿပီး ကားႀကီးကားငယ္မ်ား ျဖင့္ လာေရာက္ၾကၿပီး၊ ေတာင္ေပၚသို႔ ဆင္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ေျခလ်င္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တက္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေတာင္ေျခရင္းမွာ ညေနဆည္းဆာအခ်ိန္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား ပ်ားပန္းခတ္မွ် လာၾကတဲ့အတြက္ ပြဲေတာ္တမွ် စည္ကားလွပါတယ္။
စာေရးသူတို႔ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကံဆိုးခ်င္လို႔ပဲလား မေျပာတတ္၊ မိုးတိမ္မ်ား ေမွာင္လာကာ မိုးဖြဲေလးမ်ား က်ေနတဲ့ အတြက္ မိုးရႊဲကုန္ေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ေတာင္ေပၚေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေခ်လ်င္နဲ႔ အျမန္ျပန္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။
သို႔ႏွင့္ ညေနေစာင္းမွာ ဦးေမာင္ေမာင္ကားျဖင့္ စာေရးသူတို႔ သံုးဦး တည္းခိုရာ ေဟာ္တယ္သို႔ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ညဖက္တြင္ ဦးေမာင္ေမာင္နဲ႔ တည္းခုိရာ အခန္းအတြင္း စကားလက္ဆံု ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ မနက္ဖန္ Border ျဖတ္ကာ ဘန္ေကာက္သုိ႔ သြားရမွျဖစ္တဲ့အတြက္ သံုးဦးသား အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။
ကေမၻာဒီးယားေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း
ကေမၻာဒီးယားနိုင္ငံဟာ အေရွ႕ေတာင္ အာရွတြင္ ပါ၀င္ပါတယ္။ လူဦးေရ ၁၃ သန္းခန္႔ ရွိၿပီး၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ကေတာ့ ဖႏြမ္းပင္ ျဖစ္တယ္။ နိုင္ငံရဲ႕ အေနာက္ဘက္ႏွင့္ အေနာက္ေျမာက္ဘက္တြင္ ထိုင္းနိုင္ငံ၊ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္တြင္ လာအို အေရွ႕ႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္ဘက္တြင္ ထိုင္းနိုင္ငံ တို႔ ျဖင့္ ထိစပ္လွ်က္ ရွိပါတယ္။
ကေမၻာဒီးယားနိင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ ဖႏြမ္းပင္ဟာ siem reap ၿမိဳ႕ေလာက္ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာမက်ပါ။ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆို ရင္ siem reap ၿမိဳ႕မွာ The world heri tage လို႔ တင္စားေျပာရေလာက္ေအာင္ ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ အထင္ကရ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Angkok wat အန္ေကာ၀ပ္ ဘုရားေက်ာင္းႀကီး ရွိလို႔ပါပဲ။ ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕လက္ရာမ်ားဟာ တကယ္လည္းရွားပါးတဲ့ အေရွ႕တိုင္း အႏုပညာလက္ရာမ်ားျဖစ္တယ္။
ထင္ရွားတဲ့ အန္ေကာ၀ပ္ေၾကာင့္ ကမၻာ့လွည့္ခရီးသည္မ်ား မ်က္စိက်ခဲ့တဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သလို ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ထဲမွာလည္း ပါ၀င္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ “ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ရဲ႕ ဘယ္ႏွစ္ခုေျမာက္မွာဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဘာသာေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အံ့ဖြယ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ျခားျခားေသာ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ေတြနဲ႔ နိုင္းယွဥ္လို႔ကို မရနိင္ပါဘူး” လို႔ ကေမၻာဒီးယားသားျဖစ္သူ ‘ပင့္’ရဲ႕ ေျပာခ်က္အရ သိရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္း ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေပါင္း ၄ သန္းေက်ာ္ ဆြဲေဆာင္နိုင္ခဲ့တယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားေၾကာင့္ siem reap ၿမိဳ႕ဟာ ေဟာ္တယ္နဲ႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ ယခုအခါမွာ ကမၻာ့စီးပြားေရးက်ဆင္းေနတဲ့အတြက္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား သြားလာမႈ နည္းပါးလာကာ တစ္ခ်ဳိ႕ေဟာ္တယ္ေတြဆိုရင္ ပိတ္ထားရတဲ့ အဆင့္အထိ ေရာက္ခဲ့ တယ္လို႔ Mandalay inn ေဟာ္တယ္ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္ေမာင္က ေျပာျပပါတယ္။
အန္ေကာ ဆိုတဲ့ ခမာတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္ေလးဟာ တစ္ခ်ိန္က လ်မ္းလ်မ္းေတာက္ တန္ခိုးႀကီးထြားခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နာမ္နိုင္ငံမွသည္ ျမန္မာနုိင္ငံအထိ အာဏာစက္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာနွင့္ ကေမၻာဒီးယားႏွစ္နိုင္ငံဟာ ေ၀းကြာၾကေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း အလြန္နီးစပ္ပါတယ္။ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈဟာ မြန္ခမာမ်ားဆီက ရခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္းက ဆိုပါတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕သမိုင္းဆရာတို႕က ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈဟာ ထုိင္းနိုင္ငံက ဆင္းသက္လာခဲ့တယ္လို႔လည္း ေျပာၾကျပန္တယ္။ ျဖစ္ပံုမွာ အေနာ္ရထာမင္း မတုိင္ခင္က ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ယဥ္ေက်းမႈ အလြန္နိမ့္က်ေနပါတယ္။ ေနာက္ အေနာ္ရထာမင္းေစာက မြန္လူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္ သထံုကို သိမ္းပိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ျမန္မာနိုင္ငံယဥ္ေက်းမႈ ပိုမို အဆင့္အတန္း ျမင့္ကာ ထြန္းကားလာခဲ့ပါတယ္။ ထုိစဥ္က မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ႕ တုိင္းျပည္ဟာ ထိုင္းနိုင္ငံအတြင္းမွာ ရွိတယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဟာ ခမာတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာနဲ႔ ကေမၻာဒီးယားဟာ တနည္းနည္းျဖင့္ ဆက္သြယ္ေနတာအမွန္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။
ထိုဆက္သြယ္မႈကို သက္ေသခံနိုင္တဲ့ အရာတစ္ခု ပုဂံျပည္မွာယခုတိုင္ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုပါပဲ။ ဒီဘုရားေက်ာင္းကို သထံုနန္းက်ဘုရင္ မႏူဟာမင္းက တည္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး၊ယခုအခါ “နန္းဘုရားေက်ာင္း”လုိ႔ ေခၚတြင္ပါတယ္။ အုတ္ေက်ာက္တုိ႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားၿပီး ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာမ်ားကေတာ့ အန္ေကာ၀ပ္ နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း တူညီေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာနဲ႔ ကေမၻာဒီးယားတို႔ ဆက္သြယ္မႈ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။
အဲဒါက ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ဗ်ည္းမွာ ‘က’ မွစကာ ‘အ’ မွာ ဆံုးပါတယ္။ ကေမၻာဒီးယားတို႔ရဲ႕ ဗ်ည္းကေတာ့ ‘အ’ မွစကာ ‘က’မွာဆံုးပါတယ္။ အံ့ၾသစရာတစ္ခုပါပဲ။
အန္ေကာ၀ပ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးဆံုး ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ အျမင့္မွာ ၆၅ မီတာ ရွိပါတယ္။ အန္ေကာ၀ပ္ႀကီးရဲ႕ ပတ္လည္တြင္ က်ဴံးမ်ား ရွိေနပါတယ္။ ယခုအခါ ထိုက်ဳံးမ်ားမွာ ၾကည္လင္တဲ့ ေရမ်ားျဖင့္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းႀကီးကို လွပေအာင္ တန္ဆာဆင္ထားသလို ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အန္ေကာ၀ပ္ ဘုရားေက်ာင္းပတ္လည္ က်ဳံးမ်ားဟာ မႏၱေလးနန္းေတာ္အျပင္က က်ဳံးနဲ႔စာရင္ ငယ္ပါတယ္။
၂၈.၅.၂၀၀၉
ဒီေန႔မနက္ေစာေစာထကာ siem reap မွ Border သို႔ သြားမည့္ ကားျဖင့္ လာခဲ့ၾကပါတယ္။ကားခက တစ္ေယာက္လွ်င္ ၉ ေဒၚလာေပးရပါတယ္။ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီမွာ Border သို႔ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္က အထြက္ immigration မွာ arrival & Departure ၀ိုက္ကပ္မွာ ျဖည့္စရာမ်ား ျဖည့္ကာ ထိုင္းနုိင္ငံဖက္လာခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီထိုင္းနုိင္ငံ ဖက္မွာလည္း arrival & Departure ၀ိုက္ကပ္မ်ားကို ျဖည့္ရျပန္ပါတယ္။ အခ်ိန္က တစ္နာရီကုန္သြားသျဖင့္ ၁၂ နာရီထိုးကာ စာေရးသူတို႔ ေန႔ဆြမ္း ငတ္ခဲ့ရပါတယ္။ နယ္စပ္ဂိတ္ (Border) တြင္ ရဟန္း မစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ ဆိုတာ ေျပာရင္း ခရီးသြားမွတ္တမ္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ရပါတယ္။ ။

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၁၂)

ယခင္က ဘုရင့္နန္းေတာ္မ်ားကို သစ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ၾကတဲ့အတြက္ ယခုအခါမွာ နန္းေတာ္အေဆာက္အဦးမ်ား မျမင္ရေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႕ အတြင္းပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ မိုးနတ္မင္း ေက်ာင္းတစ္ခုရွိပါတယ္၊ အဲဒါက ေက်ာက္နဲ႔ထုလုပ္ထားတဲ့အတြက္ ယခုတိုင္ ထင္ရွားရွိေနဆဲ ျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ နန္းေတာ္အတြင္းဆက္ေလ့လာတဲ့အခါမွာ ေရကန္ႀကီးႏွစ္ကန္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကန္ႀကီးကိုလည္း ေက်ာက္သား မ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားတာကို အံ့ဖြယ္ေတြ႕ရၿပီး၊ ဒီေရကန္ႀကီးနွစ္ခုအနက္ ႀကီးတဲ့ ေရကန္က မိဖုရားမ်ား ေရခ်ဳိးတဲ့ ေရကန္ျဖစ္တယ္။ ေရကန္ရဲ႕ အတြင္းနံရံမ်ားမွာ မင္းသမီးပံုမ်ား ထြင္းထုထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒုတိယ ေရကန္ကေတာ့ နန္းေတာ္အတြင္းက ကေလးမ်ားခ်ဳိးတဲ့ ေရကန္လို႔ သိရပါတယ္။ သို႔ႏွင့္ ၁၀း၃၀နာရီခန္႔တြင္ အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းမွ ျပန္ထြက္လာၾကၿပီး၊ ေန႔လည္စာအတြက္ siemreap ၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ ကားျဖင့္ ျပန္္လာၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕တြင္းမွ ခမာစားေသာက္ဆိုင္(Khmeri Resturant) တစ္ဆိုင္မွာ ရပ္နားပါတယ္။ ထိုစဥ္ ဆြမ္းအစ္မ မျမင့္ျမင့္သန္းဟာ စာေရးသူတို႔ နားေနတဲ့ ဆိုင္သို႔ ေရာက္လာကာ သူမရဲ႕သူေဌးက လွဴခ်င္လို႔ပါ ဆိုၿပီး၊ အဲဒီဆိုင္မွာ ေန႔ဆြမ္း ကပ္ပါတယ္။ siemreap ၿမိဳ႕က ခမာလူမ်ဳိးေတြ ခ်က္တဲ့ဟင္းဟာ ထုိင္းက ဟင္းလိုပါပဲ ၊ အခ်ဳိ ႏွင့္ အစပ္မ်ားတဲ့ ဟင္းေတြပါ။

KILLING FIELDS MEMORIAL IN SIEM REAP
သည္လိုနဲ႔ ဆြမ္းစားၿပီးတဲ့အခါ siem reap ၿမိဳ႕ထဲ မွ ထင္ရွားတဲ့ေနရာ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Killing fields Memorial ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
Killing fields memorial ေရာက္ေတာ့ အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းတစ္ခု ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ဲ ခမာနီစစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ “ပိုေပါ့” ဟာ သူ႔ကုိ အန္တုပံုကန္မည္လို႔ ထင္ေနတဲ့တိုင္းျပည္အတြင္းက ထူးခၽြန္သူ ပညာတတ္သူ ခမာလူဦးေရ ၂ သန္းေက်ာ္ကို သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ယခုအခ်ိန္တိုင္ေအာင္ ပိုေပါ့ ရက္စက္ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ားအရ ျမင္ခဲ့ရံုမက အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ခမာတို႔ရဲ႕ အရိုးစုမ်ားစြာကိုလည္း ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ထုိျပသထားတဲ့ေနရာကို killing fields memorial လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားကို ဆြဲေဆာင္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။
သို႔ႏွင့္ Angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲသုိ႔ စာေရးသူတို႔ တဖန္ ျပန္၀င္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။
ေန႔ခင္းဖက္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ Angkor wat ေက်ာင္းကို ေလ့လာၾကရာ အခ်ိန္အားျဖင့္ ၂ နာရီခန္႔ ၾကာျမင့္ ပါတယ္။
ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါ ညေနပိုင္း အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္း တစ္ေနရာတြင္ ေတာင္ေပၚသုိိ႔ ဆင္စီးၿပီးတက္ရတဲ့ ေနရာတစ္ေနခု ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ Mandalay inn ေဟာ္တယ္ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္ေမာင္က လာေရာက္ေစာင့္ေနကာ “အရွင္ဘုရား… ေတာင္ေပၚကို ဆင္စီးၿပီးတက္ပါဘုရား၊ ဆင္စီးရင္ ဘုန္းႀကီးတယ္လို႔ အဆိုရွိတယ္ေလဘုရား” လို႔ဆိုကာ ဦးေမာင္ေမာင္က သံုးေယာက္စာအတြက္ ေဒၚလာ ၆၀ ေပး၀ယ္ကာ စာေရးသူတို႔အား ဆင္စီးလက္မွတ္ ၃ ေစာင္ေပးပါတယ္။ ေတာင္ေပၚတြင္ အန္ေကာ၀ပ္ပံုစံျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို ေတြ႕ရတယ္။
ရာသီဥတုေကာင္းေနရင္ ေတာင္ေပၚကေန ေန၀င္ဆည္းဆာ (sun set) အလွကား ေျပာမျပတတ္ေအာင္ လွပလြန္းလွတယ္ လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားဟာ ဆည္းဆာအလွကို ၾကည့္ဖို႔အတြက္ ညေန ၅ နာရီခန္႔ အခ်ိန္ကိုက္ၿပီး ကားႀကီးကားငယ္မ်ား ျဖင့္ လာေရာက္ၾကၿပီး၊ ေတာင္ေပၚသို႔ ဆင္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ေျခလ်င္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တက္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေတာင္ေျခရင္းမွာ ညေနဆည္းဆာအခ်ိန္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား ပ်ားပန္းခတ္မွ် လာၾကတဲ့အတြက္ ပြဲေတာ္တမွ် စည္ကားလွပါတယ္။
စာေရးသူတို႔ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကံဆိုးခ်င္လို႔ပဲလား မေျပာတတ္၊ မိုးတိမ္မ်ား ေမွာင္လာကာ မိုးဖြဲေလးမ်ား က်ေနတဲ့ အတြက္ မိုးရႊဲကုန္ေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ေတာင္ေပၚေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေခ်လ်င္နဲ႔ အျမန္ျပန္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။
သို႔ႏွင့္ ညေနေစာင္းမွာ ဦးေမာင္ေမာင္ကားျဖင့္ စာေရးသူတို႔ သံုးဦး တည္းခိုရာ ေဟာ္တယ္သို႔ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ညဖက္တြင္ ဦးေမာင္ေမာင္နဲ႔ တည္းခုိရာ အခန္းအတြင္း စကားလက္ဆံု ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ မနက္ဖန္ Border ျဖတ္ကာ ဘန္ေကာက္သုိ႔ သြားရမွျဖစ္တဲ့အတြက္ သံုးဦးသား အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။
ကေမၻာဒီးယားေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း
ကေမၻာဒီးယားနိုင္ငံဟာ အေရွ႕ေတာင္ အာရွတြင္ ပါ၀င္ပါတယ္။ လူဦးေရ ၁၃ သန္းခန္႔ ရွိၿပီး၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ကေတာ့ ဖႏြမ္းပင္ ျဖစ္တယ္။ နိုင္ငံရဲ႕ အေနာက္ဘက္ႏွင့္ အေနာက္ေျမာက္ဘက္တြင္ ထိုင္းနိုင္ငံ၊ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္တြင္ လာအို အေရွ႕ႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္ဘက္တြင္ ထိုင္းနိုင္ငံ တို႔ ျဖင့္ ထိစပ္လွ်က္ ရွိပါတယ္။
ကေမၻာဒီးယားနိင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ ဖႏြမ္းပင္ဟာ siem reap ၿမိဳ႕ေလာက္ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာမက်ပါ။ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆို ရင္ siem reap ၿမိဳ႕မွာ The world heri tage လို႔ တင္စားေျပာရေလာက္ေအာင္ ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ အထင္ကရ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Angkok wat အန္ေကာ၀ပ္ ဘုရားေက်ာင္းႀကီး ရွိလို႔ပါပဲ။ ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕လက္ရာမ်ားဟာ တကယ္လည္းရွားပါးတဲ့ အေရွ႕တိုင္း အႏုပညာလက္ရာမ်ားျဖစ္တယ္။
ထင္ရွားတဲ့ အန္ေကာ၀ပ္ေၾကာင့္ ကမၻာ့လွည့္ခရီးသည္မ်ား မ်က္စိက်ခဲ့တဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သလို ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ထဲမွာလည္း ပါ၀င္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ “ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ရဲ႕ ဘယ္ႏွစ္ခုေျမာက္မွာဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဘာသာေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အံ့ဖြယ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ျခားျခားေသာ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ေတြနဲ႔ နိုင္းယွဥ္လို႔ကို မရနိင္ပါဘူး” လို႔ ကေမၻာဒီးယားသားျဖစ္သူ ‘ပင့္’ရဲ႕ ေျပာခ်က္အရ သိရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္း ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေပါင္း ၄ သန္းေက်ာ္ ဆြဲေဆာင္နိုင္ခဲ့တယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားေၾကာင့္ siem reap ၿမိဳ႕ဟာ ေဟာ္တယ္နဲ႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ ယခုအခါမွာ ကမၻာ့စီးပြားေရးက်ဆင္းေနတဲ့အတြက္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား သြားလာမႈ နည္းပါးလာကာ တစ္ခ်ဳိ႕ေဟာ္တယ္ေတြဆိုရင္ ပိတ္ထားရတဲ့ အဆင့္အထိ ေရာက္ခဲ့ တယ္လို႔ Mandalay inn ေဟာ္တယ္ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္ေမာင္က ေျပာျပပါတယ္။
အန္ေကာ ဆိုတဲ့ ခမာတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္ေလးဟာ တစ္ခ်ိန္က လ်မ္းလ်မ္းေတာက္ တန္ခိုးႀကီးထြားခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နာမ္နိုင္ငံမွသည္ ျမန္မာနုိင္ငံအထိ အာဏာစက္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာနွင့္ ကေမၻာဒီးယားႏွစ္နိုင္ငံဟာ ေ၀းကြာၾကေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း အလြန္နီးစပ္ပါတယ္။ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈဟာ မြန္ခမာမ်ားဆီက ရခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္းက ဆိုပါတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕သမိုင္းဆရာတို႕က ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈဟာ ထုိင္းနိုင္ငံက ဆင္းသက္လာခဲ့တယ္လို႔လည္း ေျပာၾကျပန္တယ္။ ျဖစ္ပံုမွာ အေနာ္ရထာမင္း မတုိင္ခင္က ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ယဥ္ေက်းမႈ အလြန္နိမ့္က်ေနပါတယ္။ ေနာက္ အေနာ္ရထာမင္းေစာက မြန္လူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္ သထံုကို သိမ္းပိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ျမန္မာနိုင္ငံယဥ္ေက်းမႈ ပိုမို အဆင့္အတန္း ျမင့္ကာ ထြန္းကားလာခဲ့ပါတယ္။ ထုိစဥ္က မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ႕ တုိင္းျပည္ဟာ ထိုင္းနိုင္ငံအတြင္းမွာ ရွိတယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဟာ ခမာတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာနဲ႔ ကေမၻာဒီးယားဟာ တနည္းနည္းျဖင့္ ဆက္သြယ္ေနတာအမွန္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။
ထိုဆက္သြယ္မႈကို သက္ေသခံနိုင္တဲ့ အရာတစ္ခု ပုဂံျပည္မွာယခုတိုင္ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုပါပဲ။ ဒီဘုရားေက်ာင္းကို သထံုနန္းက်ဘုရင္ မႏူဟာမင္းက တည္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး၊ယခုအခါ “နန္းဘုရားေက်ာင္း”လုိ႔ ေခၚတြင္ပါတယ္။ အုတ္ေက်ာက္တုိ႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားၿပီး ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာမ်ားကေတာ့ အန္ေကာ၀ပ္ နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း တူညီေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာနဲ႔ ကေမၻာဒီးယားတို႔ ဆက္သြယ္မႈ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။
အဲဒါက ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ဗ်ည္းမွာ ‘က’ မွစကာ ‘အ’ မွာ ဆံုးပါတယ္။ ကေမၻာဒီးယားတို႔ရဲ႕ ဗ်ည္းကေတာ့ ‘အ’ မွစကာ ‘က’မွာဆံုးပါတယ္။ အံ့ၾသစရာတစ္ခုပါပဲ။
အန္ေကာ၀ပ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးဆံုး ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ အျမင့္မွာ ၆၅ မီတာ ရွိပါတယ္။ အန္ေကာ၀ပ္ႀကီးရဲ႕ ပတ္လည္တြင္ က်ဴံးမ်ား ရွိေနပါတယ္။ ယခုအခါ ထိုက်ဳံးမ်ားမွာ ၾကည္လင္တဲ့ ေရမ်ားျဖင့္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းႀကီးကို လွပေအာင္ တန္ဆာဆင္ထားသလို ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အန္ေကာ၀ပ္ ဘုရားေက်ာင္းပတ္လည္ က်ဳံးမ်ားဟာ မႏၱေလးနန္းေတာ္အျပင္က က်ဳံးနဲ႔စာရင္ ငယ္ပါတယ္။
၂၈.၅.၂၀၀၉
ဒီေန႔မနက္ေစာေစာထကာ siem reap မွ Border သို႔ သြားမည့္ ကားျဖင့္ လာခဲ့ၾကပါတယ္။ကားခက တစ္ေယာက္လွ်င္ ၉ ေဒၚလာေပးရပါတယ္။ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီမွာ Border သို႔ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္က အထြက္ immigration မွာ arrival & Departure ၀ိုက္ကပ္မွာ ျဖည့္စရာမ်ား ျဖည့္ကာ ထိုင္းနုိင္ငံဖက္လာခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီထိုင္းနုိင္ငံ ဖက္မွာလည္း arrival & Departure ၀ိုက္ကပ္မ်ားကို ျဖည့္ရျပန္ပါတယ္။ အခ်ိန္က တစ္နာရီကုန္သြားသျဖင့္ ၁၂ နာရီထိုးကာ စာေရးသူတို႔ ေန႔ဆြမ္း ငတ္ခဲ့ရပါတယ္။ နယ္စပ္ဂိတ္ (Border) တြင္ ရဟန္း မစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ ဆိုတာ ေျပာရင္း ခရီးသြားမွတ္တမ္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ရပါတယ္။ ။

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၁၁)

အန္ေကာ၀ပ္ ဓါတ္ပံုမ်ား ဒီေနရာမွာ ကလစ္ၿပီးၾကည့္နုိင္ပါတယ္။
“အခုအခ်ိန္ မွာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အေဖအေမ ႏွစ္ပါးစလံုး မရွိေတာ့ဘူးဘုရား… တပည့္ေတာ္ အခုလို ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ျဖစ္ေနတာ ဟာ တပည့္ေတာ္ ခ်မ္းသာခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ဘ၀ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ အခု အလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး အေဖအေမေတြကို ေကၽြးခ်င္တယ္၊ေမြးခ်င္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေကၽြးေမြးခြင့္မရေတာ့ဘူးဘုရား….ဒါဟာ တပည့္ေတာ္မအတြက္ အစားထိုးမရတဲ့ ဆံုးရံႈးမႈႀကီးပါပဲဘုရား…… တပည့္ေတာ္လည္း ဒီ siemreap မွာ အၿမဲတမ္းေနသြားဖို႔ စိတ္မကူးပါဘူး။ တပည့္ေတာ္အသက္က အခုဆို ေလးဆယ္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ ဒီထက္အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္မွာ အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းတစ္ခုုခု လုပ္ခ်င္ပါတယ္ ၊ တပည့္ေတာ္ ရွာေဖြထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ ျမဳပ္ႏွံခ်င္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဒီကေလးေတြကို ေလာကီပညာ သင္ေပးခ်င္ပါတယ္ ဘုရား” လို႔ သူ႔ရဲ႕ေရွ႕ေလွ်ာက္ အေကာင္အထည္ေဖၚမယ့္ ခရီးလမ္းေၾကာင္းကို ေျပာပါတယ္။
သူမစကားၾကားရေသာအခါ စိတ္ထားမြန္ျမတ္လိုက္ေလျခင္း၊ အနာဂါတ္အတြက္ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကို မြန္ျမတ္စြာ ေရြးခ်ယ္တတ္ေလျခင္း ဆိုၿပီး သူမအား စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း သူမအတြက္ ပစၥည္းသံုးစြဲနည္းကို ဘုရားေဟာေတာ္မူထားတဲ့အတုိင္း ေျပာေပးခ်င္တဲ့အတြက္ ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။
ရွာေဖြလို႔ ရတဲ့ပစၥည္းကို ေလးပံုပံုရမယ္၊ တစ္ပံုက အေရးေပၚရင္သံုးဖို႔ စုထားရမယ္၊ တစ္ပံုက လွဴဒါန္းတာနဲ႔စား၀တ္ေနေရးမွာ သံုးပါ။ ႏွစ္ပံုက ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံရမယ္ လို႔ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတိုင္း က်င့္သံုးရင္ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္ လို႔ ေစတနာျဖင့္ ေျပာလိုက္ပါရေစ…..။
အနာဂါတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ေထာက္ပံ့ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးက အလြန္ေကာင္းတဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့ အေတြးျဖစ္သလို တကယ္လုပ္နိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း အေကာင္အထည္ေဖၚနိုင္ပါေစလို႔လည္း ေျပာလိုပါတယ္။
မျမင့္ျမင့္သန္း က သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ခံစားခ်က္မ်ားကို စာေရးသူတို႔အား ကားစီးရင္း ေျပာျပပါတယ္။ မိမိဘ၀ေအာင္ျမင္တိုးတက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို လိုလားတဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးေလး မျမင့္ျမင့္သန္း လိုရာဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ပါေစေၾကာင္း စိတ္ထဲက ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းေပး လိုက္ပါေတာ့တယ္။
Siemreap ,Mandalay inn Hotel ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္ေမာင္၏ ေစတနာ
SEIMREAP ၿမိဳ႕တြင္း တစ္ေနရာမွာ အင္တာနက္ကေန ႀကိဳတင္ contact လုပ္ထားတဲ့ Mandalay inn hotel မွာ တည္းခိုၾကပါတယ္။ ညေနခင္းမွာ ၿမိဳ႕တြင္း နာမည္ႀကီး old mark ဆိုတဲ့ ေစ်းႀကီးကို သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကပါတယ္။ လက္ေဆာင္ ေပးဖို႔အတြက္ ေသာ့တြဲေလးေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္၊ တည္းခိုတဲ့ေနရာ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ မိုးရြာခ်ေနတဲ့အတြက္ တုတ္တုတ္ေလးကို ၁ ေဒၚလာေပးၿပီး စီးခဲ့တယ္။
ညဦးအခ်ိန္မွာ Mandalayinn hotel မွ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူ ဦးေမာင္ေမာင္က စာေရးသူတို႔ထံ လာေရာက္ေတြ႕ဆံုကာ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ကေမၻာဒီးယားရဲ႕ ဘာသာေရးအေျခအေနလည္း ေမးျဖစ္တယ္။
စာေရးသူ “ ဒကာေမာင္ေမာင္ အိမ္သားက ျမန္မာပဲလား”
ေမာင္ေမာင္ “တပည့္ေတာ္အိမ္သားက ကေမၻာဒီးယားသူပါဘုရား”
စာေရးသူ “ ကေမၻာဒီးယားမွာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ”
ေမာင္ေမာင္ “ေျပာရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ siem reap ၿမိဳ႕မွာ ဘာသာေရးက အလြန္ (weak)ျဖစ္တယ္ဘုရား”
ဦးေမာင္ေမာင္ ေျပာလို႔သာ ဘာသာေရးအားနည္းတယ္လို႔ သိရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာသာေရး တိုးတက္ေစရန္ ဘယ္ပံု ျပဳလုပ္ရမည္ကို လည္း အႀကံျပဳခဲ့တယ္။ ကေမၻာဒီးယားတြင္ အနာဂါတ္မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ကေလးမ်ားအား ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈမ်ား ျဖန္႔ေ၀ ေပးဖို႔ႏွင့္ ပဋိပတၱိပိုင္းမွာလည္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဆရာေတာ္မ်ားကို ပင့္ေဆာင္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ကိုပါ တိုက္တြန္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဟာ အီရက္ထေရာနစ္ပစၥည္းကို အလြန္ ၀ါသနာပါသူမို႔ စာေရးသူတို႔နဲ႔ ၀ါသနာတူပါ။ ၿပီးေတာ့ သူကလည္း ျမန္မာမ်ားနဲ႔ စကားမေျပာရတာ ၾကာ၍ေလာမသိ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ပါပဲ။ သူ႔မွာအသင့္ပါလာတဲ့ memorystick(4G)တစ္ခုကို “အရွင္ဘုရားအတြက္ လိုအပ္မွာပါ” ဟုဆိုကာ စာေရးသူအား လွဴလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “မနက္ဖန္ အရွင္ဘုရားမ်ား အန္ေကာ၀ပ္သြားတဲ့အခါ သံုးဖုိ႔ ဟု ဆိုကာ စာအိပ္ျဖင့္ အလွဴေငြ (ေဒၚလာ ၁၀၀ )ကို လည္း လွဴဒါန္း တဲ့အျပင္ အရုဏ္ဆြမ္း ကိုလည္း လွဴဒါနး္ပါတယ္ ၊ မနက္ဖန္ အန္ေကာ၀ပ္ သြားလည္တဲ့အခါ ေတာင္ေပၚကေန SUN SET ေန၀င္ဆည္းဆာ အလွကို ျမင္ဖို႔အတြက္ ဆင္စီးၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ရပါတယ္၊ ဆင္ကိစၥကိုလည္း သူပဲ စီစဥ္ပါ့မယ္ ၊ ညေနက်ရင္ ဆင္စီးတဲ့ ေနရာမွ သူ ေစာင့္ေနပါ့မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စကားမ်ား ေဖါင္ဖြဲ႕ ေအာင္ ေျပာဆိုၾကၿပီး ည ၁၁ နာရီခန္႔မွာ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။

Angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းႀကီး
27.5.2009
စာေရးသူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မနက္ ၄း၃၀ နာရီမွာ အိပ္ရာမွထၿပီး ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ကာ လာခဲ့တဲ့ ခရီးလမ္း အေတြ႔အႀကံဳမ်ား ကို အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ေရးရင္း မိုးစင္စင္လင္းပါေတာ့တယ္။
နံနက္ ၇နာရီ ထိုးတယ္ဆိုရင္ပဲ မျမင့္ျမင့္သန္း ေရာက္ရွိလာကာ အန္ေကာ၀ပ္ကို ေလွ်ာက္လည္ဖို႔အတြက္ Guide တစ္ေယာက္နဲ႔ ကားတစ္စီးပါ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာပါတယ္။ သုိ႔ႏွင့္
ေဟာ္တယ္ေအာက္ထပ္ရွိ Restaurant မွာ နံနက္စာ စားၿပီးေနာက္ အန္ေကာ၀ပ္ကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ၾကပါတယ္။
Angkor wat
အန္ေကာ၀ပ္မွာ ေလ့လာဖို႔အတြက္ ပါလာတဲ့ guide ေလးရဲ႕ နာမည္က Pie ‘ပင့္’ လို႔ ေခၚတယ္။ ျမန္မာလိုက စိန္လို႔ အမည္ရပါသတဲ့။ အန္ေကာ၀ပ္တြင္ Gide မရွိလွ်င္ သြားလာ ဖို႔ မလြယ္ပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခ်ိန္ယူၿပီးစာအုပ္ဖတ္ကာ Gide မပါဘဲ သြားၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ကေတာ့ စာဖတ္ခ်ိန္မရတဲ့အတြက္ Gide တစ္ေယာက္လိုတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို siem reap မွ မျမင့္ျမင့္သန္းအား မွာၾကားခဲ့ပါတယ္။
သို႔ႏွင့္ Gide အတြက္ တစ္ေန႔လွ်င္ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္၊ သြားလာဖို႔ ကားကိုေတာ့ တစ္ေန႔လံုးအတြက္ ငွားရန္းခ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္။ Angkor ကိုေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဂိတ္ ၀င္ေၾကး တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ(၂၀)ေပးရပါတယ္။ အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲ သုိ႔ ကားနဲ႔၀င္လာတဲ့အခါ တစ္ခ်ဳိ႔ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ လက္မွတ္စစ္ၾကတဲ့အတြက္ ေဒၚလ (၂၀)တန္လက္မွတ္ ထုတ္ျပရပါတယ္။
Angkor ဆိုတာက ယခင္ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ နာမည္ပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ေဟာင္းအတြင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းႀကီးရွိပါတယ္၊ အဲဒီဘုရားေက်ာင္းႀကီးကိုမွ angkorwat လို႔ ေခၚတာပါ။ angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ ဘုရင့္နန္းေတာ္ေဟာင္းႀကီး ရွိတယ္။ angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ area ဟာ ၉ ကီလိုမီတာရွိတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

Byon နတ္ဘုရားေက်ာင္း
ပထမဦးစြာ Byong ဆိုတဲ့ နတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးကို ေရာက္ရွိပါတယ္။ Byong နတ္ဘုရားေက်ာင္းဟာ အလြန္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္၊ ေက်ာက္တံုးမ်ားကို အဂၤေတလံုး၀မပါဘဲ တစ္တံုးအေပၚ တစ္တုံးဆင့္ၿပီးတင္ထားတယ္၊ ဒီလို ေက်ာက္တုန္းေတြ တစ္တံုးၿပီးတစ္တံုးဆင့္တင္တဲ့ေနရာမွာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုကို အစပ္ျခင္း ေစ့ေနဖို႔လိုတယ္၊ အဲဒီအတြက္ ေက်ာက္တံုး ရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္မ်ားကို ညီေအာင္ လုပ္နိုင္ဖို႔ ဆိုတာ လြယ္ကူတဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အမိုးကိုေတာ့ အေစာင္းတစ္ဖက္ျဖတ္ထားတဲ့ ေက်ာက္တံုးမ်ားျဖင့္ တစ္တံုးေပၚ တစ္တံုးဆင့္ၿပီးတက္ထားတယ္၊ ယခုတုိင္ၿပိဳလဲတာ သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး၊ ထိုအေဆာက္အဦးေပၚမွာ သစ္ပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ အနည္းငယ္ ပ်က္စီးေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ထဲမွာ အန္ေကာ၀ပ္လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ေပါ့။
အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ယိုယြင္းေနတဲ့ အေဆာက္အဦမ်ားကို မျပဳမျပင္ဘဲ၊ မပ်က္စီးေအာင္ ကာကြယ္ထားၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလိုကာကြယ္ရံု ကာကြယ္ထားတာက ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ အစစ္အမွန္မ်ားအျဖစ္ တည္ရွိေနေအာင္လို႔ပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား သန္းခ်ီၿပီး လာေရာက္ၾကတာကို သိခဲ့ရပါတယ္။
Byong နတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးဟာ ဟိႏၵဴ ေတြပဲ ဦးစီးလုပ္ေဆာင္ၾကတယ္ လို႔သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း Byoug နတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးမွာ ဟိႏၵဴ အေငြ႕အသက္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ခဲ့တယ္။ အခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာဆိုရင္ ဟိႏၵဴ သွ်ီ၀နတ္ဘုရားရဲ႕ လိင္ပံုသ႑ာန္မ်ားကို မ်ားစြာေတြ႕ရသလို ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားရုပ္တုမ်ားကိုလည္း ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ေတာ့ ဒီနတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးဟာ ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီး တစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ပံုမ်ားကို ေသသပ္စြာ ထြင္းထုထားပါတယ္။ ဘုရားမ်က္ႏွာေတာ္ပံု ထြင္းထုထားတဲ့ ဗိသုကာလက္ရာမ်ားဟာ အမ်ားအားျဖင့္ 3D ပုံစံမ်ား ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲလားမသိ၊ Siem Reap Angkor Visitors Guide မွာ ဒီ byong ရဲ႕ Religion က Buddhism လို႔ ေရးထားပါတယ္။ patrom ဘုရင္ ဂ်ာယာ၀မန္ (၇) လက္ထက္ (၁၃)ရာစု ေစာေစာပိုင္းေလာက္မွာ byong temple ကို တည္ေဆာက္ၿပီးစီး ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းအတြင္းက သမုတ္သိ္မ္
သုိ႔ႏွင့္ အံ့ၾသဖြယ္ရာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ နတ္ဘုရားေက်ာင္းကို ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါ သမုတ္သိမ္တစ္ခုသို႔ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီသမုတ္သိမ္ရဲ႕ ေက်ာက္ဆစ္ပံုမ်ားဟာ ပုဂံေခတ္က လက္ရာနဲ႔ အဆင္တူေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သိမ္နိမိတ္္တိုင္မ်ားက ေက်ာက္ျပား နိမိတ္္တိုင္မ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ထိုနိမိတ္တို္င္မ်ားအနက္ တစ္ခုမွာ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ ကမၺည္းေက်ာက္တစ္ခ်ပ္ ေတြ႕ခဲ့တယ္၊ စာလံုးေတြက မထင္ရွားေတာ့ပါ၊ ေရးထားတဲ့အထဲက (တေပါင္းလဆန္း ၁၇ ရက္) ဆိုတာေလးကိုေတာ့ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရပါတယ္။ ျမန္မာစာနဲ႕ ေရးထားတဲ့ ကာယကံရွင္ဟာ ဒီသမုတ္သိမ္ကို ျပန္ျပဳျပင္တဲ့သူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒီေနရာကို ေရာက္လို႔ ေရးခဲ့တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္နိုင္တယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုေနရာမ်ဳိးမွာ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာစာနဲ႔ လက္ရာတစ္ခုကို ေတြ႕ရတာဟာ စိတ္ထဲ ပီတိျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
သိမ္သမုတ္အတြင္း ထိုင္ေတာ္မူဘုရားႀကီးဆိုရင္လည္း ဥာဏ္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ အနည္းဆံုး ေပ၃၀ အထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္္။ ဒီသမုတ္သိမ္ႀကီးဟာ ျမန္မာ့တို႔ရ႕ဲ ပုဂံေခတ္ လက္ရာမ်ား ျဖစ္နိင္တယ္လို႔ ယူဆရတဲ့အျပင္ တစ္ခ်ိန္က ဒီေနရာကို ဘုရင့္ေနာင္ ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ ဂိုက္ေလးရဲ႕ေျပာစကားအရ သိခဲ့ရတယ္။ သမုတ္ သိမ္ႀကီးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆၀၀ ခန္႔က တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။
ခမာတို႔ရဲ႕ ဘုရင့္နန္းေတာ္
ဒီလိုနဲ႔ သမုတ္သိမ္ကို ေလ့လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘုရင့္နန္းေတာ္ႀကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႕မ်က္ႏွာစာဟာ အလြန္က်ယ္၀န္းၿပီး ရွည္လ်ားလွပါတယ္။ နန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွာ ဗိုလ္ရႈခံ တစ္ခုရွိၿပီး၊ တံတိုင္းရဲ႕ အေရွ႕နံရံေတြမွာ ဆင္ပံုမ်ား ကို ထြင္းထုထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
ယခင္က ထုိဗိုလ္ရႈခံေနရာမွာ ကိစၥမ်ဳိးစံုေၾကာင့္ တိုင္းတစ္ပါးက ေရာက္လာတဲ့ သူေတြဆိုရင္ ဒီဗိုလ္ရႈခံကေနတဆင့္ ဘုရင္ထံကို အခစား ၀င္ၾကရတယ္၊ မ်က္ႏွာစာရဲ႕ ညာဖက္မွာေတာ့ ၾကာပြင့္ပုံသ႑ာန္ႀကီးတစ္ခုရွိုၿပီး၊ ၄င္းေနရာဟာ ဘုရင္မ်ား နတ္ရြာစံရင္ မီးသၿဂိဳလ္တဲ့ ေနရာ ျဖစ္ပါသတဲ့။ တဖက္မွာလည္း ဒူးေထာက္ထိုင္ေနပံု ထုလုပ္ထားတဲ့ ယာမမင္းနတ္ရုပ္တု တစ္ခုရွိၿပီး ယခုတိုင္ အေမႊးတိုင္တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ထားဆဲ ပါ။ ဒါတင္မက Siemreap ၿမိဳ႕ထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာလည္း ယာမမင္းရုပ္တုကို အေဆာက္အဦႏွင့္က်က်နနထားၿပီး ယခုတိုင္ ပူေဇာ္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဟိႏၵဴတို႔ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ (ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၁၁)

အန္ေကာ၀ပ္ ဓါတ္ပံုမ်ား ဒီေနရာမွာ ကလစ္ၿပီးၾကည့္နုိင္ပါတယ္။
“အခုအခ်ိန္ မွာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အေဖအေမ ႏွစ္ပါးစလံုး မရွိေတာ့ဘူးဘုရား… တပည့္ေတာ္ အခုလို ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ျဖစ္ေနတာ ဟာ တပည့္ေတာ္ ခ်မ္းသာခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ဘ၀ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ အခု အလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး အေဖအေမေတြကို ေကၽြးခ်င္တယ္၊ေမြးခ်င္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေကၽြးေမြးခြင့္မရေတာ့ဘူးဘုရား….ဒါဟာ တပည့္ေတာ္မအတြက္ အစားထိုးမရတဲ့ ဆံုးရံႈးမႈႀကီးပါပဲဘုရား…… တပည့္ေတာ္လည္း ဒီ siemreap မွာ အၿမဲတမ္းေနသြားဖို႔ စိတ္မကူးပါဘူး။ တပည့္ေတာ္အသက္က အခုဆို ေလးဆယ္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ ဒီထက္အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္မွာ အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းတစ္ခုုခု လုပ္ခ်င္ပါတယ္ ၊ တပည့္ေတာ္ ရွာေဖြထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ ျမဳပ္ႏွံခ်င္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဒီကေလးေတြကို ေလာကီပညာ သင္ေပးခ်င္ပါတယ္ ဘုရား” လို႔ သူ႔ရဲ႕ေရွ႕ေလွ်ာက္ အေကာင္အထည္ေဖၚမယ့္ ခရီးလမ္းေၾကာင္းကို ေျပာပါတယ္။
သူမစကားၾကားရေသာအခါ စိတ္ထားမြန္ျမတ္လိုက္ေလျခင္း၊ အနာဂါတ္အတြက္ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကို မြန္ျမတ္စြာ ေရြးခ်ယ္တတ္ေလျခင္း ဆိုၿပီး သူမအား စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း သူမအတြက္ ပစၥည္းသံုးစြဲနည္းကို ဘုရားေဟာေတာ္မူထားတဲ့အတုိင္း ေျပာေပးခ်င္တဲ့အတြက္ ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။
ရွာေဖြလို႔ ရတဲ့ပစၥည္းကို ေလးပံုပံုရမယ္၊ တစ္ပံုက အေရးေပၚရင္သံုးဖို႔ စုထားရမယ္၊ တစ္ပံုက လွဴဒါန္းတာနဲ႔စား၀တ္ေနေရးမွာ သံုးပါ။ ႏွစ္ပံုက ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံရမယ္ လို႔ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတိုင္း က်င့္သံုးရင္ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္ လို႔ ေစတနာျဖင့္ ေျပာလိုက္ပါရေစ…..။
အနာဂါတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ေထာက္ပံ့ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးက အလြန္ေကာင္းတဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့ အေတြးျဖစ္သလို တကယ္လုပ္နိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း အေကာင္အထည္ေဖၚနိုင္ပါေစလို႔လည္း ေျပာလိုပါတယ္။
မျမင့္ျမင့္သန္း က သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ခံစားခ်က္မ်ားကို စာေရးသူတို႔အား ကားစီးရင္း ေျပာျပပါတယ္။ မိမိဘ၀ေအာင္ျမင္တိုးတက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို လိုလားတဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးေလး မျမင့္ျမင့္သန္း လိုရာဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ပါေစေၾကာင္း စိတ္ထဲက ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းေပး လိုက္ပါေတာ့တယ္။
Siemreap ,Mandalay inn Hotel ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္ေမာင္၏ ေစတနာ
SEIMREAP ၿမိဳ႕တြင္း တစ္ေနရာမွာ အင္တာနက္ကေန ႀကိဳတင္ contact လုပ္ထားတဲ့ Mandalay inn hotel မွာ တည္းခိုၾကပါတယ္။ ညေနခင္းမွာ ၿမိဳ႕တြင္း နာမည္ႀကီး old mark ဆိုတဲ့ ေစ်းႀကီးကို သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကပါတယ္။ လက္ေဆာင္ ေပးဖို႔အတြက္ ေသာ့တြဲေလးေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္၊ တည္းခိုတဲ့ေနရာ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ မိုးရြာခ်ေနတဲ့အတြက္ တုတ္တုတ္ေလးကို ၁ ေဒၚလာေပးၿပီး စီးခဲ့တယ္။
ညဦးအခ်ိန္မွာ Mandalayinn hotel မွ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူ ဦးေမာင္ေမာင္က စာေရးသူတို႔ထံ လာေရာက္ေတြ႕ဆံုကာ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ကေမၻာဒီးယားရဲ႕ ဘာသာေရးအေျခအေနလည္း ေမးျဖစ္တယ္။
စာေရးသူ “ ဒကာေမာင္ေမာင္ အိမ္သားက ျမန္မာပဲလား”
ေမာင္ေမာင္ “တပည့္ေတာ္အိမ္သားက ကေမၻာဒီးယားသူပါဘုရား”
စာေရးသူ “ ကေမၻာဒီးယားမွာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ”
ေမာင္ေမာင္ “ေျပာရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ siem reap ၿမိဳ႕မွာ ဘာသာေရးက အလြန္ (weak)ျဖစ္တယ္ဘုရား”
ဦးေမာင္ေမာင္ ေျပာလို႔သာ ဘာသာေရးအားနည္းတယ္လို႔ သိရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာသာေရး တိုးတက္ေစရန္ ဘယ္ပံု ျပဳလုပ္ရမည္ကို လည္း အႀကံျပဳခဲ့တယ္။ ကေမၻာဒီးယားတြင္ အနာဂါတ္မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ကေလးမ်ားအား ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈမ်ား ျဖန္႔ေ၀ ေပးဖို႔ႏွင့္ ပဋိပတၱိပိုင္းမွာလည္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဆရာေတာ္မ်ားကို ပင့္ေဆာင္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ကိုပါ တိုက္တြန္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဟာ အီရက္ထေရာနစ္ပစၥည္းကို အလြန္ ၀ါသနာပါသူမို႔ စာေရးသူတို႔နဲ႔ ၀ါသနာတူပါ။ ၿပီးေတာ့ သူကလည္း ျမန္မာမ်ားနဲ႔ စကားမေျပာရတာ ၾကာ၍ေလာမသိ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ပါပဲ။ သူ႔မွာအသင့္ပါလာတဲ့ memorystick(4G)တစ္ခုကို “အရွင္ဘုရားအတြက္ လိုအပ္မွာပါ” ဟုဆိုကာ စာေရးသူအား လွဴလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “မနက္ဖန္ အရွင္ဘုရားမ်ား အန္ေကာ၀ပ္သြားတဲ့အခါ သံုးဖုိ႔ ဟု ဆိုကာ စာအိပ္ျဖင့္ အလွဴေငြ (ေဒၚလာ ၁၀၀ )ကို လည္း လွဴဒါန္း တဲ့အျပင္ အရုဏ္ဆြမ္း ကိုလည္း လွဴဒါနး္ပါတယ္ ၊ မနက္ဖန္ အန္ေကာ၀ပ္ သြားလည္တဲ့အခါ ေတာင္ေပၚကေန SUN SET ေန၀င္ဆည္းဆာ အလွကို ျမင္ဖို႔အတြက္ ဆင္စီးၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ရပါတယ္၊ ဆင္ကိစၥကိုလည္း သူပဲ စီစဥ္ပါ့မယ္ ၊ ညေနက်ရင္ ဆင္စီးတဲ့ ေနရာမွ သူ ေစာင့္ေနပါ့မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စကားမ်ား ေဖါင္ဖြဲ႕ ေအာင္ ေျပာဆိုၾကၿပီး ည ၁၁ နာရီခန္႔မွာ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။

Angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းႀကီး
27.5.2009
စာေရးသူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မနက္ ၄း၃၀ နာရီမွာ အိပ္ရာမွထၿပီး ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ကာ လာခဲ့တဲ့ ခရီးလမ္း အေတြ႔အႀကံဳမ်ား ကို အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ေရးရင္း မိုးစင္စင္လင္းပါေတာ့တယ္။
နံနက္ ၇နာရီ ထိုးတယ္ဆိုရင္ပဲ မျမင့္ျမင့္သန္း ေရာက္ရွိလာကာ အန္ေကာ၀ပ္ကို ေလွ်ာက္လည္ဖို႔အတြက္ Guide တစ္ေယာက္နဲ႔ ကားတစ္စီးပါ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာပါတယ္။ သုိ႔ႏွင့္
ေဟာ္တယ္ေအာက္ထပ္ရွိ Restaurant မွာ နံနက္စာ စားၿပီးေနာက္ အန္ေကာ၀ပ္ကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ၾကပါတယ္။
Angkor wat
အန္ေကာ၀ပ္မွာ ေလ့လာဖို႔အတြက္ ပါလာတဲ့ guide ေလးရဲ႕ နာမည္က Pie ‘ပင့္’ လို႔ ေခၚတယ္။ ျမန္မာလိုက စိန္လို႔ အမည္ရပါသတဲ့။ အန္ေကာ၀ပ္တြင္ Gide မရွိလွ်င္ သြားလာ ဖို႔ မလြယ္ပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခ်ိန္ယူၿပီးစာအုပ္ဖတ္ကာ Gide မပါဘဲ သြားၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ကေတာ့ စာဖတ္ခ်ိန္မရတဲ့အတြက္ Gide တစ္ေယာက္လိုတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို siem reap မွ မျမင့္ျမင့္သန္းအား မွာၾကားခဲ့ပါတယ္။
သို႔ႏွင့္ Gide အတြက္ တစ္ေန႔လွ်င္ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္၊ သြားလာဖို႔ ကားကိုေတာ့ တစ္ေန႔လံုးအတြက္ ငွားရန္းခ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္။ Angkor ကိုေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဂိတ္ ၀င္ေၾကး တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ(၂၀)ေပးရပါတယ္။ အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲ သုိ႔ ကားနဲ႔၀င္လာတဲ့အခါ တစ္ခ်ဳိ႔ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ လက္မွတ္စစ္ၾကတဲ့အတြက္ ေဒၚလ (၂၀)တန္လက္မွတ္ ထုတ္ျပရပါတယ္။
Angkor ဆိုတာက ယခင္ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ နာမည္ပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ေဟာင္းအတြင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းႀကီးရွိပါတယ္၊ အဲဒီဘုရားေက်ာင္းႀကီးကိုမွ angkorwat လို႔ ေခၚတာပါ။ angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ ဘုရင့္နန္းေတာ္ေဟာင္းႀကီး ရွိတယ္။ angkor ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ area ဟာ ၉ ကီလိုမီတာရွိတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

Byon နတ္ဘုရားေက်ာင္း
ပထမဦးစြာ Byong ဆိုတဲ့ နတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးကို ေရာက္ရွိပါတယ္။ Byong နတ္ဘုရားေက်ာင္းဟာ အလြန္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္၊ ေက်ာက္တံုးမ်ားကို အဂၤေတလံုး၀မပါဘဲ တစ္တံုးအေပၚ တစ္တုံးဆင့္ၿပီးတင္ထားတယ္၊ ဒီလို ေက်ာက္တုန္းေတြ တစ္တံုးၿပီးတစ္တံုးဆင့္တင္တဲ့ေနရာမွာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုကို အစပ္ျခင္း ေစ့ေနဖို႔လိုတယ္၊ အဲဒီအတြက္ ေက်ာက္တံုး ရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္မ်ားကို ညီေအာင္ လုပ္နိုင္ဖို႔ ဆိုတာ လြယ္ကူတဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အမိုးကိုေတာ့ အေစာင္းတစ္ဖက္ျဖတ္ထားတဲ့ ေက်ာက္တံုးမ်ားျဖင့္ တစ္တံုးေပၚ တစ္တံုးဆင့္ၿပီးတက္ထားတယ္၊ ယခုတုိင္ၿပိဳလဲတာ သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး၊ ထိုအေဆာက္အဦးေပၚမွာ သစ္ပင္မ်ား ေပါက္ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ အနည္းငယ္ ပ်က္စီးေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္ထဲမွာ အန္ေကာ၀ပ္လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ေပါ့။
အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ယိုယြင္းေနတဲ့ အေဆာက္အဦမ်ားကို မျပဳမျပင္ဘဲ၊ မပ်က္စီးေအာင္ ကာကြယ္ထားၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလိုကာကြယ္ရံု ကာကြယ္ထားတာက ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ အစစ္အမွန္မ်ားအျဖစ္ တည္ရွိေနေအာင္လို႔ပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား သန္းခ်ီၿပီး လာေရာက္ၾကတာကို သိခဲ့ရပါတယ္။
Byong နတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးဟာ ဟိႏၵဴ ေတြပဲ ဦးစီးလုပ္ေဆာင္ၾကတယ္ လို႔သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း Byoug နတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးမွာ ဟိႏၵဴ အေငြ႕အသက္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ခဲ့တယ္။ အခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာဆိုရင္ ဟိႏၵဴ သွ်ီ၀နတ္ဘုရားရဲ႕ လိင္ပံုသ႑ာန္မ်ားကို မ်ားစြာေတြ႕ရသလို ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားရုပ္တုမ်ားကိုလည္း ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ေတာ့ ဒီနတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးဟာ ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီး တစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ပံုမ်ားကို ေသသပ္စြာ ထြင္းထုထားပါတယ္။ ဘုရားမ်က္ႏွာေတာ္ပံု ထြင္းထုထားတဲ့ ဗိသုကာလက္ရာမ်ားဟာ အမ်ားအားျဖင့္ 3D ပုံစံမ်ား ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲလားမသိ၊ Siem Reap Angkor Visitors Guide မွာ ဒီ byong ရဲ႕ Religion က Buddhism လို႔ ေရးထားပါတယ္။ patrom ဘုရင္ ဂ်ာယာ၀မန္ (၇) လက္ထက္ (၁၃)ရာစု ေစာေစာပိုင္းေလာက္မွာ byong temple ကို တည္ေဆာက္ၿပီးစီး ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္းအတြင္းက သမုတ္သိ္မ္
သုိ႔ႏွင့္ အံ့ၾသဖြယ္ရာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ နတ္ဘုရားေက်ာင္းကို ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါ သမုတ္သိမ္တစ္ခုသို႔ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီသမုတ္သိမ္ရဲ႕ ေက်ာက္ဆစ္ပံုမ်ားဟာ ပုဂံေခတ္က လက္ရာနဲ႔ အဆင္တူေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သိမ္နိမိတ္္တိုင္မ်ားက ေက်ာက္ျပား နိမိတ္္တိုင္မ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ထိုနိမိတ္တို္င္မ်ားအနက္ တစ္ခုမွာ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ ကမၺည္းေက်ာက္တစ္ခ်ပ္ ေတြ႕ခဲ့တယ္၊ စာလံုးေတြက မထင္ရွားေတာ့ပါ၊ ေရးထားတဲ့အထဲက (တေပါင္းလဆန္း ၁၇ ရက္) ဆိုတာေလးကိုေတာ့ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရပါတယ္။ ျမန္မာစာနဲ႕ ေရးထားတဲ့ ကာယကံရွင္ဟာ ဒီသမုတ္သိမ္ကို ျပန္ျပဳျပင္တဲ့သူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒီေနရာကို ေရာက္လို႔ ေရးခဲ့တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္နိုင္တယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုေနရာမ်ဳိးမွာ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာစာနဲ႔ လက္ရာတစ္ခုကို ေတြ႕ရတာဟာ စိတ္ထဲ ပီတိျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
သိမ္သမုတ္အတြင္း ထိုင္ေတာ္မူဘုရားႀကီးဆိုရင္လည္း ဥာဏ္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ အနည္းဆံုး ေပ၃၀ အထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္္။ ဒီသမုတ္သိမ္ႀကီးဟာ ျမန္မာ့တို႔ရ႕ဲ ပုဂံေခတ္ လက္ရာမ်ား ျဖစ္နိင္တယ္လို႔ ယူဆရတဲ့အျပင္ တစ္ခ်ိန္က ဒီေနရာကို ဘုရင့္ေနာင္ ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ ဂိုက္ေလးရဲ႕ေျပာစကားအရ သိခဲ့ရတယ္။ သမုတ္ သိမ္ႀကီးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆၀၀ ခန္႔က တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။
ခမာတို႔ရဲ႕ ဘုရင့္နန္းေတာ္
ဒီလိုနဲ႔ သမုတ္သိမ္ကို ေလ့လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘုရင့္နန္းေတာ္ႀကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႕မ်က္ႏွာစာဟာ အလြန္က်ယ္၀န္းၿပီး ရွည္လ်ားလွပါတယ္။ နန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွာ ဗိုလ္ရႈခံ တစ္ခုရွိၿပီး၊ တံတိုင္းရဲ႕ အေရွ႕နံရံေတြမွာ ဆင္ပံုမ်ား ကို ထြင္းထုထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
ယခင္က ထုိဗိုလ္ရႈခံေနရာမွာ ကိစၥမ်ဳိးစံုေၾကာင့္ တိုင္းတစ္ပါးက ေရာက္လာတဲ့ သူေတြဆိုရင္ ဒီဗိုလ္ရႈခံကေနတဆင့္ ဘုရင္ထံကို အခစား ၀င္ၾကရတယ္၊ မ်က္ႏွာစာရဲ႕ ညာဖက္မွာေတာ့ ၾကာပြင့္ပုံသ႑ာန္ႀကီးတစ္ခုရွိုၿပီး၊ ၄င္းေနရာဟာ ဘုရင္မ်ား နတ္ရြာစံရင္ မီးသၿဂိဳလ္တဲ့ ေနရာ ျဖစ္ပါသတဲ့။ တဖက္မွာလည္း ဒူးေထာက္ထိုင္ေနပံု ထုလုပ္ထားတဲ့ ယာမမင္းနတ္ရုပ္တု တစ္ခုရွိၿပီး ယခုတိုင္ အေမႊးတိုင္တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ထားဆဲ ပါ။ ဒါတင္မက Siemreap ၿမိဳ႕ထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာလည္း ယာမမင္းရုပ္တုကို အေဆာက္အဦႏွင့္က်က်နနထားၿပီး ယခုတိုင္ ပူေဇာ္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဟိႏၵဴတို႔ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ (ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၁၀)

ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ဟာ ရန္ကုန္နဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ရင္ သိပ္မကြာလွပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ေမာ္ေတာ္ကား အသစ္စက္စက္ ေတြကို ေတာ္ရံုနဲ႔ မသံုးနိုင္ၾကေပမယ့္ Vientain ၿမိဳ႕မွာေတာ့ ကားအသစ္စက္စက္မ်ားကို အေတာ္မ်ားမ်ား သံုးနိုင္ၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။ဆက္သြယ္ေရးပိုင္းဆိုရင္လည္း ေတာရြာအနံ႔ ဟန္းဖုန္းေလးေတြ ကိုယ္စီရွိတဲ့အျပင္၊ ဟန္း္ဖုန္းမ်ား ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ဆိုင္မ်ားကိုလည္း ေက်းလက္ေဒသမွာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုရင္လည္း ၂၄ နာရီ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ မီးလင္းေနတယ္ေလ။
Vientain ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ဟာ မဲေခါင္ျမစ္ရဲ႕ ျမစ္ကမ္းေပၚမွာတည္ရွိေနတယ္။
မဲေခါင္တဖက္ကမ္း မွာဆိုရင္ေတာ့ ထိုင္းနယ္ထဲေရာက္သြားပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း စာေရးသူတို႔မွာပါလာတဲ့ ထုိင္း GSM ဖုန္းမ်ား conection ရေနပါေတာ့တယ္။ မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာဆိုရင္ေတာ့ ပိုၿပီး conection ရရွိေနၿပီး၊ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္သြားလို႔ကေတာ့ conection မရေတာ့ပါ။ စာေရးသူတုိ႔လည္း အမိျမန္မာျပည္နွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနားကို လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း အလြမ္းေျပ ဖုန္းေျပာၾကရပါတယ္။ ဒါလည္း ျပည္ပကို ေခတၱေရာက္ေနသူတို႔အတြက္ အရသာတစ္မ်ဳိးပဲေပါ့။

SISAKET MUSEUM
(Vientain)ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွာ သတိထားမိတာကေတာ့ ေက်ာင္းတိုက္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရွးေဟာင္းလက္ရာမ်ား ေရွးမူမပ်က္ရွိတဲ့အျပင္ Museum ျပတိုက္အျဖစ္ ထားရွိတာ ေတြ႕ရတယ္။ စာေရးသူတို႔ တည္းခိုတဲ့ SISAKET ေက်ာင္းမွာလည္း (SISAKET MUSEUM) စီစကက္ျပတိုက္အျဖစ္ အသံုးျပဳထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ထိုစိစကက္ေက်ာင္းကို (Anouvong) အန္ႏိုယူေဘာ္ဘုရင္ရ႕ဲ တစ္ဦးတည္းအုပ္ခ်ဴပ္သည့္ကာလ၊ ၁၈၁၈ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္အထိ SISAKET ဟာ ႏွစ္ေပါင္း (၁၉၂)ႏွစ္ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္တယ္။ ယခင္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္အေနျဖင့္ တည္ရွိခဲ့ရာက ယခုမွာ နုိင္ငံျခား၀င္ေငြရေအာင္ ေရွးျပတိုက္အျဖစ္ အသံုးျပဳထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
SISAKET MUSEUM ထဲမွာ ျမန္မာလက္ရာနဲ႔ ဆင္တူတဲ့ ဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူကို ေမးျမန္းၾကည့္ရာ ျမန္မာနိုင္ငံမွ ဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း လာအို ဦးဇင္းေလးတစ္ပါး ေျပာျပခ်က္အရ သိရပါတယ္၊ ဒီအထဲမွာ ထိုင္းကယူေဆာင္လာတဲ့ ေရွးေဟာင္း ဆင္းတုေတာ္ အေရအတြက္ ေလးရာေက်ာ္အထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ သိရတယ္။
ဒါဟာ နိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ မ်က္စိက်စရာ တစ္ခုပါ။ ထို႔အတူပဲ ျမန္မာနုိင္ငံမွာလည္း သမို္င္းအေထာက္အထားျပည့္စံုတဲ့ ေရွးလက္ရာေတြကို ေရွးမူ မပ်က္ေစဘဲ ဒီအတိုင္းထားနိုင္မယ္ဆိုပါက လာအိုနိင္ငံမွာလိုပဲ The world heri tage city တစ္ခု ျဖစ္လာနိုင္တယ္ဆိုတာ ေတြးမိပါတယ္။
ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွ ဘာသာေရးအေျခအေန
လာအိုနိုင္ငံမွာ လူဦးေရ ၆ သန္းရွိၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားက ၅၀၀၀ ခန္႔ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာနိုင္ငံျဖစ္တ့ဲ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ သံဃာဂုိဏ္းႀကီး ကိုးဂိုဏ္းထက္မနည္း ရွိေနေပမယ့္ လာအိုနိင္ငံမွာေတာ့ သံဃာဂိုဏ္းႀကီးတစ္ဂိုဏ္းထဲသာရွိၿပီး သံဃာ့အစည္းအေ၀းဆိုရင္လည္း လာအိုသံဃာအားလံုး တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း စည္းေ၀းၾကတယ္လို႔ SISAKET စိစကက္ အမည္ရွိ လာအိုဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရသိရပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ား ပညာသင္ဖုိ႔အတြက္ တကၠသိုလ္အဆင့္မရွိေသး၊ ေကာ့လိပ္အဆင့္သာရွိေသးတယ္လိုိ႔ သိရပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ရဟန္းေတာ္မ်ားက အိႏၵိယ ပညာသင္သြားၾကၿပီး B A , M A (Buddhism)ဘြဲ႕ရရွိၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ရွိၾကပါတယ္။

SIEMREAP,CAMBODIA
၂၆.၅.၂၀၀၉
နံနက္ မွာ ေလယာဥ္ကြင္းထြက္ရမွာမို႔ အေစာႀကီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေသာ္လည္း တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အလြန္ေရာက္ခ်င္ေနတဲ့ Angkor wat ကို မနက္ဖန္မွာ ေရာက္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။
သို႔ႏွင့္နံနက္ ၅း၃၀ နာရီမွာ တုတ္တုတ္ေလးျဖစ္ Vientain Airpaort သို႔ ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္။ နံနက္ဆြမ္း ကိုေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းမွာပဲ သံုးေဆာင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔စာေရးသူတို႔ Lao Air line ေဖာ္ကာေလယာဥ္နဲ႔ နံနက္ ၆း၃၀နာရီမွာ စတင္ပ်ံသန္းပါတယ္။ တစ္နာရီခန္႔ၾကာေသာအခါ PAKSE ပါ့ခ္စီ ဆိုတဲ႔ၿမိဳ႕ကို ဆင္းသက္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔က ထရန္စစ္နဲ႔ လာတာဆိုေတာ့ ပါခ့္စီၿမိဳ႕ ေလဆိပ္အေဆာက္အဦထဲ အရင္၀င္ၿပီး ထရန္စစ္အတြက္ Check in လုပ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပါ့စ္ပို႔မွာ လာအိုနိုင္ငံမွ အထြက္ျပကာ QV 512 လာအို ေလယာဥ္ျဖင့္ပင္ ကေမၻာဒီးယား သို႔ ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ မၾကာမီ စာေရးသူတို႔ စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ့ QV 512 ေလယာဥ္ႀကီးဟာ SIEMREAP သို႔ ဆင္းသက္ပါ ေတာ့တယ္။

ေလဆိပ္အေရာက္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု
၂၆.၅.၂၀၀၉
ေလဆိပ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ထံုးစံအတုိင္း၊ Departure Card / Arrival Card မ်ားကို ျဖည့္ၿပီး၊ Arrival visa အတြက္ တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္။ Travelers မ်ား တစ္ျခားနိုင္ငံမွ SIEMRAPE ကို သြားၾကမယ္ဆိုပါက SIEMRAPE ေလဆိပ္မွာပဲ Arrival visa ကိုယူလုိ႔ရတယ္ဆိုတာ အသိေပးလိုက္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္စိတ္ခ်ရေအာင္ဟုဆိုကာ (Health Declaration of Travelers Form မွာလည္း ျဖည့္ရပါေသးတယ္။ (ယခုေခတ္ေပၚျဖစ္တဲ့ H1 N1 ေရာဂါေၾကာင့္ က်န္းမာေရး ဖြန္ကို ျဖည့္ရတာထင္ပါတယ္)
ဲတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ Bangkok မွ Siem reap ကို သြားမယ္ဆိုပါရင္္ ေလေၾကာင္းလိုင္းသာမက ကားျဖင့္လည္း သြားလာနိုင္တယ္ ဆုိတာကိုလည္း သတင္းေကာင္းပါးပါရေစ၊ ဘန္ေကာက္မွ ကားျဖင့္သြားလွ်င္ ထိုင္းႏွင့္ ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္ (Boder)ကို ျဖတ္ရပါမည္။ Boder ေရာက္တဲ့အခါ ထုိင္းနယ္စပ္ဘက္မွ အထြက္ျပၿပီး ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္ဘက္မွာ arrival visa ယူၿပီး တစ္ဖန္ကားျဖင့္ Siem Reap သို႔ သြားနိုင္ပါတယ္။ အထက္ကစကားျပန္ဆက္ပါ့မယ္။
Siem Reap ေလဆိပ္တြင္Formျဖည့္ကာ Immigration countoarကို ျဖတ္ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္လို ေလယာဥ္အ၀င္အထြက္မမ်ားတဲ့အတြက္ Baggage ေရြးရမယ့္ေနရာက တစ္ခု ႏွစ္ခုေလာက္ပဲ ရွိတယ္၊ Immigration countor က ေလးခုေလာက္ ရွိပါတယ္။
မွားစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ စာေရးသူလည္း ကေမၻာဒီးယား အန္ေကာ၀ပ္ကို ေရာက္ၿပီိဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ အားခဲထားတာ ေရာက္ပီေပါ့ ဆိုၿပီး ၀မ္းသာအားရျဖစ္မိတယ္ ၊ အဲဒီမွာ အတူပါလာတဲ့ ဦးကုမာရက စာေရးသူတို႔အား ဓါတ္ပံု ရိုက္ေပးပါတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ Mandalay inn ေဟာ္တယ္မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက စာေရးသူတို႔အား လာေရာက္ႀကိဳေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စာေရးသူလည္း သတိရ၍ ရုတ္တရက္ ကိုယ့္လက္ထဲၾကည့္လိုက္ရာ အျပန္ေလယာဥ္လက္မွတ္ထည့္ထားတဲ့ အိတ္တစ္အိတ္လံုး ဘယ္နားက်ခဲ့မွန္းလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။ သြားၿပီဆိုၿပီး စိတ္ထဲ ထူပူသြားေတာ့တာပါပဲ။
ဒီအခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။ သူမနာမည္က မျမင့္ျမင့္သန္း ပါ။ Siem Reap ၿမိဳ႕မွာ Tour oprition Manager အလုပ္ျဖင့္ Siem Reap ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္တယ္။ သို႔ႏွင့္ ေပ်ာက္သြားတဲ့ အိတ္အတြက္ သူမကိုပဲ အကူအညီ ေတာင္းရပါေတာ့တယ္။ သူမက….
“ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို မပူပါနဲ႔ ျပန္ယူလို႔ ရပါတယ္၊ ခရီးသြားသူေတြမွာ ဒီလိုမ်ဳိးခဏခဏ ျဖစ္တတ္ပါတယ္” ဆိုၿပီး သူမက အားေပးရွာပါတယ္။ သူမက စာေရးသူနဲ႔ ေလဆိပ္တာ၀န္ခံတစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးကာ အထဲျပန္၀င္ၿပီး က်က်န္ခဲ့တဲ့ လက္မွတ္အိပ္ကို ရွာေဖြပါတယ္။ မေတြ႔ပါဘူး။ သုိ႔နွင့္ စာေရးသူလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ ေလဆိပ္အျပင္ဖက္သို႔ ္ျပန္ထြက္လာလိုက္တယ္ Baggage အနားေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စာေရးသူရွာေနတဲ့ အျပန္လက္မွတ္အိတ္ အ၀ါေရာင္ေလးက Baggage မ်ားၾကားမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ၊ အဲဒီအခါက်မွ စာေရးသူလည္း ဟင္း ခ်နိုင္ေတာ့တယ္။
ဒီလို ျပည္ပခရီးထြက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ပါ့စ္ပို႔စတာေတြကို ေမ့က်န္ခဲ့တာတို႔ က်ေပ်ာက္တာတို႔ မျဖစ္ေအာင္ အထူးသတိထားရပါ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္ပခရီးသြားလာသူမ်ား ပါ့စ္ပို႔နွင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ စတာေတြကို ေပ်ာက္မသြားေအာင္ အထူးသတိထားဖို႔ ေျပာပါရေစ။

SIEMREAP မွ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး မျမင့္ျမင့္သန္းရဲ႕ ေစတနာ (ဓါတ္ပံုမ်ား ဒီေနရာမွာ ၾကည့္နုိင္ပါတယ္)
ကိစၥတစ္ခုရွင္းသြားတာနဲ႔ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးျဖစ္သူ မျမင့္ျမင့္သန္းက ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ဆြမ္းမကပ္ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ စာေရးသူတို႔အား “ဆြမ္းကပ္ပါရေစ၊ တပည့္ေတာ္ မၾကာမီ mandalayinn hotel ကို လိုက္လာခဲ့ပါ့မယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။ စာေရးသူတို႔လည္း Mandalayinn hotel ကို ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာ မျမင့္ျမင့္သန္း ေရာက္ရွိလာကာ ဆြမ္း ကပ္ရန္အတြက္ ၿမိဳ႕ထဲ ၾကြဖို႔ အေၾကာင္း လာေရာက္ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။
စာေရးသူတို႔လည္း သူမႏွင့္အတူ ပါလာတဲ့ ကားျဖင့္ူ လိုက္ပါခဲ့တယ္။ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ သြားၿပီးတဲ့အခါ Restaurant တစ္ခုရဲ႕ေရွ႕မွာ ကားရပ္ၿပီး ဆိုင္ထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ဆိုင္နာမည္က TONLE CHAK TO MUK ျဖစ္ပါတယ္။ ဗီယက္နာမ္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆုိင္လို႔ သိရပါတယ္။
ဒီဆုိင္က ဘူေဖးစနစ္ ယူစားစနစ္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း အတူပါလာသူ ဆြမ္းအစ္မ မျမင့္ျမင့္သန္း ေျပာျပခ်က္အရ သိရပါတယ္။ သူမက “တပည့္ေတာ္မွာ ဆြမ္းကပ္ခြင့္မရတာ ၾကာပါပီဘုရား၊ ကပ္ခြင့္ျပဳပါဘုရား” လို႔ဆိုကာ သူမကိုယ္တိုင္ ေကာင္းႏိုးရာရာ ဟင္းေတြကို ယူေပးၿပီး ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။ ဒီ Restaurant မွာ ႀကိဳက္သေလာက္ယူစား တစ္ဦးအတြက္က်သင့္ေငြက ၁၂ ေဒၚလာ ျဖစ္တယ္လို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ တစ္ဖန္ သူမက……
“တပည့္ေတာ္ အရွင္ဘုရားတို႔ကို ဆြမ္းကပ္ခြင့္ရတာ ၀မ္းသာလွပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္အေဖက ရဟန္းေတာ္ မ်ားကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါ ပုဂၢိဳလ္မေရြးဘဲ သံဃာအမွတ္နဲ႔သာ ကိုးကြယ္ဖုိ႔ ဆံုးမထားတဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ သံဃာအမွတ္နဲ႔ပဲ လွဴပါတယ္ဘုရား” လု႔ိ ေျပာပါတယ္။ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္ စားေသာက္ဆိုင္ အျပင္ျပန္ထြက္လာတဲ့အခါ ဆြမ္းဒကာမ မျမင့္ျမင့္သန္း ႏွင့္အတူ စာေရးသူတုိ႔ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္။ ၿပီးလွ်င္….
ၿမိဳ႕ထဲသို႔ သူမကားနဲ႔ ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းတိုက္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းရွိ အသုဘအေလာင္းမ်ားအား မီးသၿဂိဳလ္တဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ျပပါတယ္။ မီးသၿဂိဳလ္တာကေတာ့ လွ်ပ္စစ္နဲ႕မဟုတ္ပါဘူး၊ ရိုးရိုးထင္းမီးထိုးၿပီး မီးသၿဂိဳလ္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သြားရင္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ မျမင့္ျမင့္သန္းက သူမဘ၀ခံယူခ်က္နဲ႔ ခံစားခ်က္မ်ား အေတြ႕ အႀကံဳမ်ားကို ေျပာျပပါတယ္။
“တပည့္ေတာ္ဟာ အိမ္ေထာင္မရွိပါဘူးဘုရား……တစ္ကိုယ္တည္းေနရျခင္းအေၾကာင္းက တကယ္လို႔မ်ား attachment ေတြ ရွိလာၿပီဆိုရင္ ဒါေတြအတြက္ တပည့္ေတာ္ ေၾကာင့္က်စိုက္ရပါေတာ့မယ္၊ အခ်ိန္ေပးရပါေတာ့မယ္။ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္လည္း ကုန္သြားပါလိမ့္မယ္ဘုရား…….အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ မယူျဖစ္ပဲ တကိုယ္တည္းပဲ ေနလာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ အသက္ ၄၀ ထဲ၀င္လာပါၿပီဘုရား။
တပည့္ေတာ္က အလွဴျပဳခြင့္ရရင္ ျပဳေတာ့တာပဲဘုရား၊ အလွဴလုပ္ရတာကိုလည္း ၀ါသနာပါလွပါတယ္ဘုရား၊ ဒါဟာ ငယ္ငယ္ေလးထဲက တပည့္ေတာ္ကို အေဖအေမမ်ား ေျပာဆို ဆံုးမခဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါပဲဘုရား၊ တပည့္ေတာ္က ကိုယ္လွဴနိုင္တာဆိုရင္ ႀကံဳလို႔ အခြင့္ရလို႔ လွဴရတာပဲဆိုၿပီး လွဴလုိက္ေတာ့တာပဲ၊ ကုိယ့္အနာဂတ္အေရး မေတြးေနေတာ့ပါဘူးဘုရား။ ဒါေၾကာင့္လည္း….
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေမးပါတယ္.. အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ဒီေလာက္ေပးကမ္းေနတာ ေရွ႕ေရးမေတြးဘူးလား……တဲ့၊ ဒါက ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေစ်းပါ၊ ေသျခင္းတရားဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး အရြယ္မေရြးဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိအခ်ိန္ကို တန္ဖိုးရွိစြာ အသံုးခ်ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္ဘုရား….. (ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၁၀)

ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ဟာ ရန္ကုန္နဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ရင္ သိပ္မကြာလွပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ေမာ္ေတာ္ကား အသစ္စက္စက္ ေတြကို ေတာ္ရံုနဲ႔ မသံုးနိုင္ၾကေပမယ့္ Vientain ၿမိဳ႕မွာေတာ့ ကားအသစ္စက္စက္မ်ားကို အေတာ္မ်ားမ်ား သံုးနိုင္ၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။ဆက္သြယ္ေရးပိုင္းဆိုရင္လည္း ေတာရြာအနံ႔ ဟန္းဖုန္းေလးေတြ ကိုယ္စီရွိတဲ့အျပင္၊ ဟန္း္ဖုန္းမ်ား ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ဆိုင္မ်ားကိုလည္း ေက်းလက္ေဒသမွာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုရင္လည္း ၂၄ နာရီ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ မီးလင္းေနတယ္ေလ။
Vientain ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ဟာ မဲေခါင္ျမစ္ရဲ႕ ျမစ္ကမ္းေပၚမွာတည္ရွိေနတယ္။
မဲေခါင္တဖက္ကမ္း မွာဆိုရင္ေတာ့ ထိုင္းနယ္ထဲေရာက္သြားပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း စာေရးသူတို႔မွာပါလာတဲ့ ထုိင္း GSM ဖုန္းမ်ား conection ရေနပါေတာ့တယ္။ မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာဆိုရင္ေတာ့ ပိုၿပီး conection ရရွိေနၿပီး၊ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္သြားလို႔ကေတာ့ conection မရေတာ့ပါ။ စာေရးသူတုိ႔လည္း အမိျမန္မာျပည္နွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနားကို လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း အလြမ္းေျပ ဖုန္းေျပာၾကရပါတယ္။ ဒါလည္း ျပည္ပကို ေခတၱေရာက္ေနသူတို႔အတြက္ အရသာတစ္မ်ဳိးပဲေပါ့။

SISAKET MUSEUM
(Vientain)ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွာ သတိထားမိတာကေတာ့ ေက်ာင္းတိုက္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရွးေဟာင္းလက္ရာမ်ား ေရွးမူမပ်က္ရွိတဲ့အျပင္ Museum ျပတိုက္အျဖစ္ ထားရွိတာ ေတြ႕ရတယ္။ စာေရးသူတို႔ တည္းခိုတဲ့ SISAKET ေက်ာင္းမွာလည္း (SISAKET MUSEUM) စီစကက္ျပတိုက္အျဖစ္ အသံုးျပဳထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ထိုစိစကက္ေက်ာင္းကို (Anouvong) အန္ႏိုယူေဘာ္ဘုရင္ရ႕ဲ တစ္ဦးတည္းအုပ္ခ်ဴပ္သည့္ကာလ၊ ၁၈၁၈ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္အထိ SISAKET ဟာ ႏွစ္ေပါင္း (၁၉၂)ႏွစ္ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္တယ္။ ယခင္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္အေနျဖင့္ တည္ရွိခဲ့ရာက ယခုမွာ နုိင္ငံျခား၀င္ေငြရေအာင္ ေရွးျပတိုက္အျဖစ္ အသံုးျပဳထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
SISAKET MUSEUM ထဲမွာ ျမန္မာလက္ရာနဲ႔ ဆင္တူတဲ့ ဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူကို ေမးျမန္းၾကည့္ရာ ျမန္မာနိုင္ငံမွ ဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း လာအို ဦးဇင္းေလးတစ္ပါး ေျပာျပခ်က္အရ သိရပါတယ္၊ ဒီအထဲမွာ ထိုင္းကယူေဆာင္လာတဲ့ ေရွးေဟာင္း ဆင္းတုေတာ္ အေရအတြက္ ေလးရာေက်ာ္အထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ သိရတယ္။
ဒါဟာ နိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ မ်က္စိက်စရာ တစ္ခုပါ။ ထို႔အတူပဲ ျမန္မာနုိင္ငံမွာလည္း သမို္င္းအေထာက္အထားျပည့္စံုတဲ့ ေရွးလက္ရာေတြကို ေရွးမူ မပ်က္ေစဘဲ ဒီအတိုင္းထားနိုင္မယ္ဆိုပါက လာအိုနိင္ငံမွာလိုပဲ The world heri tage city တစ္ခု ျဖစ္လာနိုင္တယ္ဆိုတာ ေတြးမိပါတယ္။
ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွ ဘာသာေရးအေျခအေန
လာအိုနိုင္ငံမွာ လူဦးေရ ၆ သန္းရွိၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားက ၅၀၀၀ ခန္႔ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာနိုင္ငံျဖစ္တ့ဲ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ သံဃာဂုိဏ္းႀကီး ကိုးဂိုဏ္းထက္မနည္း ရွိေနေပမယ့္ လာအိုနိင္ငံမွာေတာ့ သံဃာဂိုဏ္းႀကီးတစ္ဂိုဏ္းထဲသာရွိၿပီး သံဃာ့အစည္းအေ၀းဆိုရင္လည္း လာအိုသံဃာအားလံုး တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း စည္းေ၀းၾကတယ္လို႔ SISAKET စိစကက္ အမည္ရွိ လာအိုဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရသိရပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ား ပညာသင္ဖုိ႔အတြက္ တကၠသိုလ္အဆင့္မရွိေသး၊ ေကာ့လိပ္အဆင့္သာရွိေသးတယ္လိုိ႔ သိရပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ရဟန္းေတာ္မ်ားက အိႏၵိယ ပညာသင္သြားၾကၿပီး B A , M A (Buddhism)ဘြဲ႕ရရွိၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ရွိၾကပါတယ္။

SIEMREAP,CAMBODIA
၂၆.၅.၂၀၀၉
နံနက္ မွာ ေလယာဥ္ကြင္းထြက္ရမွာမို႔ အေစာႀကီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေသာ္လည္း တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အလြန္ေရာက္ခ်င္ေနတဲ့ Angkor wat ကို မနက္ဖန္မွာ ေရာက္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။
သို႔ႏွင့္နံနက္ ၅း၃၀ နာရီမွာ တုတ္တုတ္ေလးျဖစ္ Vientain Airpaort သို႔ ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္။ နံနက္ဆြမ္း ကိုေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းမွာပဲ သံုးေဆာင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔စာေရးသူတို႔ Lao Air line ေဖာ္ကာေလယာဥ္နဲ႔ နံနက္ ၆း၃၀နာရီမွာ စတင္ပ်ံသန္းပါတယ္။ တစ္နာရီခန္႔ၾကာေသာအခါ PAKSE ပါ့ခ္စီ ဆိုတဲ႔ၿမိဳ႕ကို ဆင္းသက္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔က ထရန္စစ္နဲ႔ လာတာဆိုေတာ့ ပါခ့္စီၿမိဳ႕ ေလဆိပ္အေဆာက္အဦထဲ အရင္၀င္ၿပီး ထရန္စစ္အတြက္ Check in လုပ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပါ့စ္ပို႔မွာ လာအိုနိုင္ငံမွ အထြက္ျပကာ QV 512 လာအို ေလယာဥ္ျဖင့္ပင္ ကေမၻာဒီးယား သို႔ ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ မၾကာမီ စာေရးသူတို႔ စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ့ QV 512 ေလယာဥ္ႀကီးဟာ SIEMREAP သို႔ ဆင္းသက္ပါ ေတာ့တယ္။

ေလဆိပ္အေရာက္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု
၂၆.၅.၂၀၀၉
ေလဆိပ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ထံုးစံအတုိင္း၊ Departure Card / Arrival Card မ်ားကို ျဖည့္ၿပီး၊ Arrival visa အတြက္ တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္။ Travelers မ်ား တစ္ျခားနိုင္ငံမွ SIEMRAPE ကို သြားၾကမယ္ဆိုပါက SIEMRAPE ေလဆိပ္မွာပဲ Arrival visa ကိုယူလုိ႔ရတယ္ဆိုတာ အသိေပးလိုက္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္စိတ္ခ်ရေအာင္ဟုဆိုကာ (Health Declaration of Travelers Form မွာလည္း ျဖည့္ရပါေသးတယ္။ (ယခုေခတ္ေပၚျဖစ္တဲ့ H1 N1 ေရာဂါေၾကာင့္ က်န္းမာေရး ဖြန္ကို ျဖည့္ရတာထင္ပါတယ္)
ဲတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ Bangkok မွ Siem reap ကို သြားမယ္ဆိုပါရင္္ ေလေၾကာင္းလိုင္းသာမက ကားျဖင့္လည္း သြားလာနိုင္တယ္ ဆုိတာကိုလည္း သတင္းေကာင္းပါးပါရေစ၊ ဘန္ေကာက္မွ ကားျဖင့္သြားလွ်င္ ထိုင္းႏွင့္ ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္ (Boder)ကို ျဖတ္ရပါမည္။ Boder ေရာက္တဲ့အခါ ထုိင္းနယ္စပ္ဘက္မွ အထြက္ျပၿပီး ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္ဘက္မွာ arrival visa ယူၿပီး တစ္ဖန္ကားျဖင့္ Siem Reap သို႔ သြားနိုင္ပါတယ္။ အထက္ကစကားျပန္ဆက္ပါ့မယ္။
Siem Reap ေလဆိပ္တြင္Formျဖည့္ကာ Immigration countoarကို ျဖတ္ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္လို ေလယာဥ္အ၀င္အထြက္မမ်ားတဲ့အတြက္ Baggage ေရြးရမယ့္ေနရာက တစ္ခု ႏွစ္ခုေလာက္ပဲ ရွိတယ္၊ Immigration countor က ေလးခုေလာက္ ရွိပါတယ္။
မွားစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ စာေရးသူလည္း ကေမၻာဒီးယား အန္ေကာ၀ပ္ကို ေရာက္ၿပီိဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ အားခဲထားတာ ေရာက္ပီေပါ့ ဆိုၿပီး ၀မ္းသာအားရျဖစ္မိတယ္ ၊ အဲဒီမွာ အတူပါလာတဲ့ ဦးကုမာရက စာေရးသူတို႔အား ဓါတ္ပံု ရိုက္ေပးပါတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ Mandalay inn ေဟာ္တယ္မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက စာေရးသူတို႔အား လာေရာက္ႀကိဳေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စာေရးသူလည္း သတိရ၍ ရုတ္တရက္ ကိုယ့္လက္ထဲၾကည့္လိုက္ရာ အျပန္ေလယာဥ္လက္မွတ္ထည့္ထားတဲ့ အိတ္တစ္အိတ္လံုး ဘယ္နားက်ခဲ့မွန္းလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။ သြားၿပီဆိုၿပီး စိတ္ထဲ ထူပူသြားေတာ့တာပါပဲ။
ဒီအခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။ သူမနာမည္က မျမင့္ျမင့္သန္း ပါ။ Siem Reap ၿမိဳ႕မွာ Tour oprition Manager အလုပ္ျဖင့္ Siem Reap ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္တယ္။ သို႔ႏွင့္ ေပ်ာက္သြားတဲ့ အိတ္အတြက္ သူမကိုပဲ အကူအညီ ေတာင္းရပါေတာ့တယ္။ သူမက….
“ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို မပူပါနဲ႔ ျပန္ယူလို႔ ရပါတယ္၊ ခရီးသြားသူေတြမွာ ဒီလိုမ်ဳိးခဏခဏ ျဖစ္တတ္ပါတယ္” ဆိုၿပီး သူမက အားေပးရွာပါတယ္။ သူမက စာေရးသူနဲ႔ ေလဆိပ္တာ၀န္ခံတစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးကာ အထဲျပန္၀င္ၿပီး က်က်န္ခဲ့တဲ့ လက္မွတ္အိပ္ကို ရွာေဖြပါတယ္။ မေတြ႔ပါဘူး။ သုိ႔နွင့္ စာေရးသူလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ ေလဆိပ္အျပင္ဖက္သို႔ ္ျပန္ထြက္လာလိုက္တယ္ Baggage အနားေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စာေရးသူရွာေနတဲ့ အျပန္လက္မွတ္အိတ္ အ၀ါေရာင္ေလးက Baggage မ်ားၾကားမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ၊ အဲဒီအခါက်မွ စာေရးသူလည္း ဟင္း ခ်နိုင္ေတာ့တယ္။
ဒီလို ျပည္ပခရီးထြက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ပါ့စ္ပို႔စတာေတြကို ေမ့က်န္ခဲ့တာတို႔ က်ေပ်ာက္တာတို႔ မျဖစ္ေအာင္ အထူးသတိထားရပါ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္ပခရီးသြားလာသူမ်ား ပါ့စ္ပို႔နွင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ စတာေတြကို ေပ်ာက္မသြားေအာင္ အထူးသတိထားဖို႔ ေျပာပါရေစ။

SIEMREAP မွ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး မျမင့္ျမင့္သန္းရဲ႕ ေစတနာ (ဓါတ္ပံုမ်ား ဒီေနရာမွာ ၾကည့္နုိင္ပါတယ္)
ကိစၥတစ္ခုရွင္းသြားတာနဲ႔ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးျဖစ္သူ မျမင့္ျမင့္သန္းက ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ဆြမ္းမကပ္ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ စာေရးသူတို႔အား “ဆြမ္းကပ္ပါရေစ၊ တပည့္ေတာ္ မၾကာမီ mandalayinn hotel ကို လိုက္လာခဲ့ပါ့မယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။ စာေရးသူတို႔လည္း Mandalayinn hotel ကို ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာ မျမင့္ျမင့္သန္း ေရာက္ရွိလာကာ ဆြမ္း ကပ္ရန္အတြက္ ၿမိဳ႕ထဲ ၾကြဖို႔ အေၾကာင္း လာေရာက္ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။
စာေရးသူတို႔လည္း သူမႏွင့္အတူ ပါလာတဲ့ ကားျဖင့္ူ လိုက္ပါခဲ့တယ္။ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ သြားၿပီးတဲ့အခါ Restaurant တစ္ခုရဲ႕ေရွ႕မွာ ကားရပ္ၿပီး ဆိုင္ထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ဆိုင္နာမည္က TONLE CHAK TO MUK ျဖစ္ပါတယ္။ ဗီယက္နာမ္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆုိင္လို႔ သိရပါတယ္။
ဒီဆုိင္က ဘူေဖးစနစ္ ယူစားစနစ္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း အတူပါလာသူ ဆြမ္းအစ္မ မျမင့္ျမင့္သန္း ေျပာျပခ်က္အရ သိရပါတယ္။ သူမက “တပည့္ေတာ္မွာ ဆြမ္းကပ္ခြင့္မရတာ ၾကာပါပီဘုရား၊ ကပ္ခြင့္ျပဳပါဘုရား” လို႔ဆိုကာ သူမကိုယ္တိုင္ ေကာင္းႏိုးရာရာ ဟင္းေတြကို ယူေပးၿပီး ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။ ဒီ Restaurant မွာ ႀကိဳက္သေလာက္ယူစား တစ္ဦးအတြက္က်သင့္ေငြက ၁၂ ေဒၚလာ ျဖစ္တယ္လို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ တစ္ဖန္ သူမက……
“တပည့္ေတာ္ အရွင္ဘုရားတို႔ကို ဆြမ္းကပ္ခြင့္ရတာ ၀မ္းသာလွပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္အေဖက ရဟန္းေတာ္ မ်ားကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါ ပုဂၢိဳလ္မေရြးဘဲ သံဃာအမွတ္နဲ႔သာ ကိုးကြယ္ဖုိ႔ ဆံုးမထားတဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ သံဃာအမွတ္နဲ႔ပဲ လွဴပါတယ္ဘုရား” လု႔ိ ေျပာပါတယ္။ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္ စားေသာက္ဆိုင္ အျပင္ျပန္ထြက္လာတဲ့အခါ ဆြမ္းဒကာမ မျမင့္ျမင့္သန္း ႏွင့္အတူ စာေရးသူတုိ႔ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္။ ၿပီးလွ်င္….
ၿမိဳ႕ထဲသို႔ သူမကားနဲ႔ ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းတိုက္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းရွိ အသုဘအေလာင္းမ်ားအား မီးသၿဂိဳလ္တဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ျပပါတယ္။ မီးသၿဂိဳလ္တာကေတာ့ လွ်ပ္စစ္နဲ႕မဟုတ္ပါဘူး၊ ရိုးရိုးထင္းမီးထိုးၿပီး မီးသၿဂိဳလ္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သြားရင္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ မျမင့္ျမင့္သန္းက သူမဘ၀ခံယူခ်က္နဲ႔ ခံစားခ်က္မ်ား အေတြ႕ အႀကံဳမ်ားကို ေျပာျပပါတယ္။
“တပည့္ေတာ္ဟာ အိမ္ေထာင္မရွိပါဘူးဘုရား……တစ္ကိုယ္တည္းေနရျခင္းအေၾကာင္းက တကယ္လို႔မ်ား attachment ေတြ ရွိလာၿပီဆိုရင္ ဒါေတြအတြက္ တပည့္ေတာ္ ေၾကာင့္က်စိုက္ရပါေတာ့မယ္၊ အခ်ိန္ေပးရပါေတာ့မယ္။ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္လည္း ကုန္သြားပါလိမ့္မယ္ဘုရား…….အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ မယူျဖစ္ပဲ တကိုယ္တည္းပဲ ေနလာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ အသက္ ၄၀ ထဲ၀င္လာပါၿပီဘုရား။
တပည့္ေတာ္က အလွဴျပဳခြင့္ရရင္ ျပဳေတာ့တာပဲဘုရား၊ အလွဴလုပ္ရတာကိုလည္း ၀ါသနာပါလွပါတယ္ဘုရား၊ ဒါဟာ ငယ္ငယ္ေလးထဲက တပည့္ေတာ္ကို အေဖအေမမ်ား ေျပာဆို ဆံုးမခဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါပဲဘုရား၊ တပည့္ေတာ္က ကိုယ္လွဴနိုင္တာဆိုရင္ ႀကံဳလို႔ အခြင့္ရလို႔ လွဴရတာပဲဆိုၿပီး လွဴလုိက္ေတာ့တာပဲ၊ ကုိယ့္အနာဂတ္အေရး မေတြးေနေတာ့ပါဘူးဘုရား။ ဒါေၾကာင့္လည္း….
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေမးပါတယ္.. အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ဒီေလာက္ေပးကမ္းေနတာ ေရွ႕ေရးမေတြးဘူးလား……တဲ့၊ ဒါက ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေစ်းပါ၊ ေသျခင္းတရားဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး အရြယ္မေရြးဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိအခ်ိန္ကို တန္ဖိုးရွိစြာ အသံုးခ်ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္ဘုရား….. (ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၉)

ရာစုႏွစ္မ်ားစြာကတည္းက လာအိုနိင္ငံ၊ ေလာပရာဘန္မွ တန္တင္(Tam Ting) တန္ဖမ္ (Tam Phum) ဂူ လို႔ေခၚၾကတဲ့ ့ပါ့ခ္ဦးဂူမ်ားဟာ ေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ား ရိုးရာနတ္ ပူေဇာ္ပသၾကတဲ့ အထြတ္အျမတ္ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၄ ရာစုႏွစ္ပိုင္းေလာက္ေရာက္တဲ့အခါ္ လာအိုေျမာက္ပိုင္းမွာ ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပါ့ခ္ဦးဂူမ်ားဟာ ဗုဒၶဘာသာအသြင္ျဖစ္ကာ ဆင္းတုေတာ္မ်ားစြာျဖင့္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါတယ္။
၁၆ ရာစုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ကာလမ်ားအတြင္း လန္းဇင္းဘုရင္မ်ားက ဂူ အတြင္း ေထာင္ခ်ီရွိတဲ့ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္မ်ား တည္ရွိရာ ဌာနကို ဘုရားၾကည္ညိဳပူေဇာ္ရာ၊ ဘုရားဖူးလည္ပတ္ရန္ ေနရာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္တိုင္ေအာင္ ေတာ္၀င္ဘုရားဖူး ခရီးစဥ္အျဖစ္ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တုိင္း ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ဘုရင္မ်ဳိးဆက္မရွိေတာ့သျဖင့္ ဘုရင္ရဲ႕ ပူေဇာ္ကိုးကြယ္မႈ မရရွိေတာ့ေသာ္လည္း တန္တင္နွင့္ တမ္ဖမ္ဂူမ်ားဟာ လာအို ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ အေရးႀကီး၀တ္ျပဳ ပူေဇာ္ရာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ဌာနတစ္ခုအျဖစ္ ဆက္လက္တည္ရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။
ထိုဂူထဲတြင္ ေရွးေဟာင္းဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္မ်ားကို ဖူးျမင္ရပါတယ္။ ရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ အေရအတြက္မ်ားက အလြန္ပဲမ်ားျပားလွပါတယ္။ ေဟာင္းလြန္းလွတဲ့ ဆင္းတုေတာ္မ်ားဟာ မျပဳမျပင္ နဂိုအတုိင္းရွိေနတဲ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုဆင္းတုေတာ္မ်ားအနက္ ထူးဆန္းတဲ့ ရုပ္တုတစ္ခု သြားေတြ႕ပါတယ္။ နဂါးေခါင္းနဲ႔ မင္းသားတစ္ပါး ထိုင္ေနပံုပါ။ နဂါးလုလင္ဆိုတဲ့သေဘာလား မသိပါ။
Night Market of Loungprabang
Night Market လို႔ဆိုတဲ့ ညေစ်းကလည္း အလြန္စည္ကားလွပါတယ္။ ညေစ်းဆိုလို႔ သီးျခားလုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ မိန္းလမ္းႀကီးေပၚမွာ တဲထိုးၿပီး ေရာင္းၾကတာပါ။ ညေန ေမွာင္ရည္ပ်ဳိးစအခ်ိန္မွ ည(၁၀)နာရီတိုင္ေအာင္္ ေရာင္းခ်ၾကပါတယ္။ ညေစ်းတန္းဟာ လက္မႈပစၥည္းမ်ားကို တစုတေ၀းထဲ ေတြ႕နိုင္မယ့္ ေနရာတစ္ခုပါ။ ရိုးရာ အစားအေသာက္မ်ားကုိလည္း ေရာင္းခ်ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အထည္အလိပ္ေတြ၊ အ၀တ္အထည္ေတြ ၊ ျခင္းယက္ျခင္းနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ (ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ယြန္းထည္လုိဟာမ်ဳိးပါ) ။
ညဖက္မွာ ညဥ္႔ေစ်းတန္းကို လည္ပတ္ရတာဟာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြရဲ႕ အသဲဲစြဲဆုိရင္လဲ မမွားဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း ထိုညေစ်းတန္း( night market)လည္ပတ္ရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕ကို အလည္လာရျခင္းရဲ႕ မေမ့နိုင္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္တယ္ လို႔ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့အတုိင္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။
၂၃.၅.၂၀၀၉
ညေနခင္းတြင္ ေလာပရာဘန္-ကားဂိတ္ဆင္းၿပီး ညကားျဖင့္ လာအိုနိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္တဲ့ Vientaine ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ကို လာခဲ့ပါတယ္။ကားခမွာ လာအိုေငြ 150000KIP ျမန္မာေငြ ၂၂၅၀၀ က်ပ္ၾကပါတယ္။



ၿမိဳ႕ေတာ္ ပီရန္က်င္း
Vientaine of Laos
ေရာက္ခဲ့ေပါ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ပီရန္က်င္း
၂၄.၅.၂၀၀၉
နံနက္ ၄ နာရီမွာ Vientaine ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ ကားဂိတ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ကားဂိတ္မွာ ခရီးသြားသူမ်ား အနည္းငယ္သာရွိပါတယ္။ ဒီေန႔က Sunday ဆိုေတာ့ ရံုးေတြ ပိတ္ထားတဲ့ အတြက္ Travel imformation office ရံုးမ်ားလည္း မဖြင့္ေသးသလို တည္းခိုဖို႔အတြက္လည္း gesthouse က ေန႔ ၁၂ နာရီမွ Chack လုပ္ၾကမွာဆိုေတာ့ အၾကားႀကီး ေစာင့္ရေပဦးမည္ ၊ သို႔ႏွင့္ ကားဂိတ္မွာပဲ စာေရးသူတို႔ သံုးဦးသား အခ်ိန္ၿဖံဳးရင္း အရုဏ္တက္တာနဲ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ပီဇာႏွင့္ လဘက္ရည္ ကို အရုဏ္ဆြမ္းအျဖင့္ စားၾကပါတယ္။
ပါ့တူေဆး ေခၚ ၀ိတိုရီဂိတ္(Patuxay or Victory gate)
ၿမိဳ႕ေတာ္ ပီရန္က်င္းေရာက္ေတာ့ လာအိုနိုင္ငံရဲ႕အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာပါရေစ
နံနက္အလင္းေရာင္ အားေကာင္းလာတာနဲ႔ ကားတစ္စီးေခၚကာ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ တကယ့္ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ပါ့တူေဆး(၀ိတိုရီဂိတ္)အမည္ရွိ ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးႀကီးကို ကားသမားက လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ပ့ါတူေဆး(ေခၚ) ၀ိတိုရီဂိတ္ ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးဟာ လာအိုနိုင္ငံ ရဲ႕ၿမိဳ႔႕ေတာ္ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွာေတာ့ အထင္ရွားဆံုးေနရာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး၊ လာအိုနို္င္၊ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ ၊ လန္ဖင္းရိပ္သာလမ္းရဲ႕ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္အဆံုးမွာ တည္ရွိပါတယ္။
ထိုရန္ေအာင္ျမင္တံခါးမုခ္ဦးႀကီးကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ (BE 2505) မွာ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးခဲ့ တယ္။ ယခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ ရွိခဲ့ပါၿပီ။
တစ္ခ်ိန္က လာအိုနိုင္ငံဟာ ျပင္သစ္နိုင္ငံလက္ ေအာက္ က်ေရာက္ခဲ့တယ္။ ယခုအခ်ိန္တိုင္အထိ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွာ ျပင္သစ္ပံုစံအေဆာက္အဦမ်ားအျပင္ အစားေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပင္သစ္အစားစာမ်ား ေရာင္းခ်တဲ့ ဆိုင္မ်ား ေပါမ်ားၿပီး၊ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားတြင္ ျပင္သစ္စာမ်ားကို ယခုတုိင္ သံုးစြဲေနၾကတာကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က အဂၤလိပ္လက္ေအာက္က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အဂၤလိပ္အေခၚေ၀ၚေတြကို ယခုထက္တိုင္ သံုုးစြဲေနတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္အေငြ႕အသက္မ်ား ရွိေနခဲ့သလိုပါပဲ၊ လာအိုၿမိဳ႕ေတာ္ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ဟာ တစ္ခ်ိန္က ျပင္သစ္လက္ေအာက္ခံျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျပင္သစ္အေငြ႕အသက္မ်ား ယခုတုိင္ က်န္ရွိေနဆဲပါ။
ထို ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးမုခ္ဦးႀကီးကို လာအိုင္နို္င္ငံက ျပင္သစ္ကို နိုင္လိုက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အမွတ္တရ ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ထို Victory gate ဟာ မုခ္ဦးလို ပုံသ႑ာန္ရွိၿပီး အထပ္ေပါင္း ခုႏွစ္ထပ္ ရွိပါတယ္။ အေပၚထပ္သို႔ တက္ခ်င္လွ်င္ေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၀င္ေၾကးေပးၿပီး တက္နိုင္ပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားကိုေတာ့ မယူ ပါဘူး။
ယခုအခါမွာ ထို ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးမုခ္တည္ရွိရာ ေနရာဟာ လာအိုျပည္သူမ်ားႏွင့္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားရဲ႕ အပမ္းေျဖစရာ ေလ့လာစရာအျဖစ္ တည္ရွိေနတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။
သို႔ႏွင့္စာေရးသူတုို႔လည္း အေပၚဆံုးထပ္အထိေရာက္ေအာင္ တက္ခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕အထပ္ ေတြမွာေတာ့ ရုိးရာပစၥည္း၊အမွတ္တရပစၥည္းေတြကို ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ေစ်းဆိုင္ အမ်ားအျပား ေတြ႕ရတယ္။ ေျခာက္ထပ္ေျမာက္ခုႏွစ္ထပ္သို႔ တက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေၾကာင္လိမ္ေလွခါးမွ တက္ရပါတယ္ ။ အေပၚဆံုးထပ္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ View Point ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ရဲ႕ အလြန္လွပတဲ့ ရႈခင္းကို ျမင္ရတယ္ ၊ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ႀကီးကို တည္ေဆာက္ထားတာဟာ ၿမိဳ႕ျပအေနအထား အလြန္လွပေကာင္းမြန္ေနတာကို ျမင္ရပါတယ္။
ဖာ့သက္ဒ္ေလ်ာင္ဘုရား
ထိုမွတဆင့္ အေရွ႕စူးစူးကို ဆက္သြားတဲ့အခါမွာ Pha Thad Luang ဖာ့သက္ဒ္ ေလ်ာင္ ဘုရားသို႔ ေရာက္ပါတယ္။ ဒီဘုရားက ပီရန္က်င္းမွာေတာ့ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ အျပင္(heritage Museum) ေရွးလက္ရာမပ်က္ ျပတိုက္အျဖစ္ ထားရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကမၻာ့လွည့္ခရီးသည္မ်ားအတြက္ အႀကိဳက္ေတြ႕ေစမဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ ဒီ Museum မွာလည္း Foreignerမ်ားအား္ ၀င္ေၾကးေကာက္ခံတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းမယူပါဘူး။

ေဟာ့ဖရာခီယို (Hophrakeo Museum)
စာေရးသူတို႔ တည္းခိုတဲ့ စိစကက္ (sisaket) လာအိုဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ဟုိဖက္ျခမ္း လမ္းသို႔ ကူးလိုက္တဲ့အခါ ေဟာ့ဖရာခီယို (Hophrakeo Museum) ကို ေရာက္ရွိပါတယ္။
ဒီျပတိုက္ဟာ intrest စိတ္၀င္စားစရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ ျပတိုက္ အ၀င္၀မွာထားရွိတဲ့ သစ္သားဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးထားတာက ဒီလို…..
HOPHRAKEO It was built in 1565 A.D (2108. B. G) by the great king Xaise that hirath the Lao lane xang king dom. The Hophrakeo for the contain of the Emeral Buddha only. Now, the Emeral Buddha was in the foreign abroad since 1779 A.D. Now,the Hophrakeo for the collection of the ancient materials or Hophrakeo Museum.
(ေဟာ့ပ္ဖရာခီယိုဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦကို လာအို လန္ဇင္း မင္းဆက္ ဇိုင္ဆီမင္းက ၁၅၆၅ ခုႏွစ္က ျမဘုရားသီတင္းသံုးစံပါယ္ေတာ္မူရန္အတြက္ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ျမဘုရားဟာ ျပည္ပနိုင္ငံမွာ ၁၇၇၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ယေန႔အထိ သီတင္းသံုးေနခဲ့ပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီ ေဟာ့ပ္ဖရာခီယို အေဆာက္အဦးကို ျပတိုက္အျဖစ္ ထားရွိပါတယ္။)
အထက္အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ရွိ ျမဘုရားဆင္းတုေတာ္ဟာ တစ္ခ်ိန္က လာအိုနိုင္ငံ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕၊ ေဟာ့ပ္ဖရာခီယိုမွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမဘုရားအား ထိုင္းနိုင္ငံမွ သိမ္းပိုက္ခဲ့တယ္လို႔ ထိုျပတိုက္ရွိ တာ၀န္ရွိသူမ်ားရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ သိရပါေတာ့တယ္။(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၉)

ရာစုႏွစ္မ်ားစြာကတည္းက လာအိုနိင္ငံ၊ ေလာပရာဘန္မွ တန္တင္(Tam Ting) တန္ဖမ္ (Tam Phum) ဂူ လို႔ေခၚၾကတဲ့ ့ပါ့ခ္ဦးဂူမ်ားဟာ ေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ား ရိုးရာနတ္ ပူေဇာ္ပသၾကတဲ့ အထြတ္အျမတ္ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၄ ရာစုႏွစ္ပိုင္းေလာက္ေရာက္တဲ့အခါ္ လာအိုေျမာက္ပိုင္းမွာ ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပါ့ခ္ဦးဂူမ်ားဟာ ဗုဒၶဘာသာအသြင္ျဖစ္ကာ ဆင္းတုေတာ္မ်ားစြာျဖင့္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါတယ္။
၁၆ ရာစုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ကာလမ်ားအတြင္း လန္းဇင္းဘုရင္မ်ားက ဂူ အတြင္း ေထာင္ခ်ီရွိတဲ့ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္မ်ား တည္ရွိရာ ဌာနကို ဘုရားၾကည္ညိဳပူေဇာ္ရာ၊ ဘုရားဖူးလည္ပတ္ရန္ ေနရာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္တိုင္ေအာင္ ေတာ္၀င္ဘုရားဖူး ခရီးစဥ္အျဖစ္ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တုိင္း ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ဘုရင္မ်ဳိးဆက္မရွိေတာ့သျဖင့္ ဘုရင္ရဲ႕ ပူေဇာ္ကိုးကြယ္မႈ မရရွိေတာ့ေသာ္လည္း တန္တင္နွင့္ တမ္ဖမ္ဂူမ်ားဟာ လာအို ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ အေရးႀကီး၀တ္ျပဳ ပူေဇာ္ရာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ဌာနတစ္ခုအျဖစ္ ဆက္လက္တည္ရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။
ထိုဂူထဲတြင္ ေရွးေဟာင္းဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္မ်ားကို ဖူးျမင္ရပါတယ္။ ရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ အေရအတြက္မ်ားက အလြန္ပဲမ်ားျပားလွပါတယ္။ ေဟာင္းလြန္းလွတဲ့ ဆင္းတုေတာ္မ်ားဟာ မျပဳမျပင္ နဂိုအတုိင္းရွိေနတဲ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုဆင္းတုေတာ္မ်ားအနက္ ထူးဆန္းတဲ့ ရုပ္တုတစ္ခု သြားေတြ႕ပါတယ္။ နဂါးေခါင္းနဲ႔ မင္းသားတစ္ပါး ထိုင္ေနပံုပါ။ နဂါးလုလင္ဆိုတဲ့သေဘာလား မသိပါ။
Night Market of Loungprabang
Night Market လို႔ဆိုတဲ့ ညေစ်းကလည္း အလြန္စည္ကားလွပါတယ္။ ညေစ်းဆိုလို႔ သီးျခားလုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ မိန္းလမ္းႀကီးေပၚမွာ တဲထိုးၿပီး ေရာင္းၾကတာပါ။ ညေန ေမွာင္ရည္ပ်ဳိးစအခ်ိန္မွ ည(၁၀)နာရီတိုင္ေအာင္္ ေရာင္းခ်ၾကပါတယ္။ ညေစ်းတန္းဟာ လက္မႈပစၥည္းမ်ားကို တစုတေ၀းထဲ ေတြ႕နိုင္မယ့္ ေနရာတစ္ခုပါ။ ရိုးရာ အစားအေသာက္မ်ားကုိလည္း ေရာင္းခ်ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အထည္အလိပ္ေတြ၊ အ၀တ္အထည္ေတြ ၊ ျခင္းယက္ျခင္းနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ (ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ယြန္းထည္လုိဟာမ်ဳိးပါ) ။
ညဖက္မွာ ညဥ္႔ေစ်းတန္းကို လည္ပတ္ရတာဟာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြရဲ႕ အသဲဲစြဲဆုိရင္လဲ မမွားဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း ထိုညေစ်းတန္း( night market)လည္ပတ္ရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕ကို အလည္လာရျခင္းရဲ႕ မေမ့နိုင္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္တယ္ လို႔ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့အတုိင္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။
၂၃.၅.၂၀၀၉
ညေနခင္းတြင္ ေလာပရာဘန္-ကားဂိတ္ဆင္းၿပီး ညကားျဖင့္ လာအိုနိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္တဲ့ Vientaine ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ကို လာခဲ့ပါတယ္။ကားခမွာ လာအိုေငြ 150000KIP ျမန္မာေငြ ၂၂၅၀၀ က်ပ္ၾကပါတယ္။



ၿမိဳ႕ေတာ္ ပီရန္က်င္း
Vientaine of Laos
ေရာက္ခဲ့ေပါ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ပီရန္က်င္း
၂၄.၅.၂၀၀၉
နံနက္ ၄ နာရီမွာ Vientaine ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ ကားဂိတ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ကားဂိတ္မွာ ခရီးသြားသူမ်ား အနည္းငယ္သာရွိပါတယ္။ ဒီေန႔က Sunday ဆိုေတာ့ ရံုးေတြ ပိတ္ထားတဲ့ အတြက္ Travel imformation office ရံုးမ်ားလည္း မဖြင့္ေသးသလို တည္းခိုဖို႔အတြက္လည္း gesthouse က ေန႔ ၁၂ နာရီမွ Chack လုပ္ၾကမွာဆိုေတာ့ အၾကားႀကီး ေစာင့္ရေပဦးမည္ ၊ သို႔ႏွင့္ ကားဂိတ္မွာပဲ စာေရးသူတို႔ သံုးဦးသား အခ်ိန္ၿဖံဳးရင္း အရုဏ္တက္တာနဲ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ပီဇာႏွင့္ လဘက္ရည္ ကို အရုဏ္ဆြမ္းအျဖင့္ စားၾကပါတယ္။
ပါ့တူေဆး ေခၚ ၀ိတိုရီဂိတ္(Patuxay or Victory gate)
ၿမိဳ႕ေတာ္ ပီရန္က်င္းေရာက္ေတာ့ လာအိုနိုင္ငံရဲ႕အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာပါရေစ
နံနက္အလင္းေရာင္ အားေကာင္းလာတာနဲ႔ ကားတစ္စီးေခၚကာ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ တကယ့္ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ပါ့တူေဆး(၀ိတိုရီဂိတ္)အမည္ရွိ ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးႀကီးကို ကားသမားက လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ပ့ါတူေဆး(ေခၚ) ၀ိတိုရီဂိတ္ ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးဟာ လာအိုနိုင္ငံ ရဲ႕ၿမိဳ႔႕ေတာ္ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွာေတာ့ အထင္ရွားဆံုးေနရာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး၊ လာအိုနို္င္၊ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ ၊ လန္ဖင္းရိပ္သာလမ္းရဲ႕ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္အဆံုးမွာ တည္ရွိပါတယ္။
ထိုရန္ေအာင္ျမင္တံခါးမုခ္ဦးႀကီးကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ (BE 2505) မွာ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးခဲ့ တယ္။ ယခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ ရွိခဲ့ပါၿပီ။
တစ္ခ်ိန္က လာအိုနိုင္ငံဟာ ျပင္သစ္နိုင္ငံလက္ ေအာက္ က်ေရာက္ခဲ့တယ္။ ယခုအခ်ိန္တိုင္အထိ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕မွာ ျပင္သစ္ပံုစံအေဆာက္အဦမ်ားအျပင္ အစားေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပင္သစ္အစားစာမ်ား ေရာင္းခ်တဲ့ ဆိုင္မ်ား ေပါမ်ားၿပီး၊ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားတြင္ ျပင္သစ္စာမ်ားကို ယခုတုိင္ သံုးစြဲေနၾကတာကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က အဂၤလိပ္လက္ေအာက္က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အဂၤလိပ္အေခၚေ၀ၚေတြကို ယခုထက္တိုင္ သံုုးစြဲေနတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္အေငြ႕အသက္မ်ား ရွိေနခဲ့သလိုပါပဲ၊ လာအိုၿမိဳ႕ေတာ္ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ဟာ တစ္ခ်ိန္က ျပင္သစ္လက္ေအာက္ခံျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျပင္သစ္အေငြ႕အသက္မ်ား ယခုတုိင္ က်န္ရွိေနဆဲပါ။
ထို ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးမုခ္ဦးႀကီးကို လာအိုင္နို္င္ငံက ျပင္သစ္ကို နိုင္လိုက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အမွတ္တရ ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ထို Victory gate ဟာ မုခ္ဦးလို ပုံသ႑ာန္ရွိၿပီး အထပ္ေပါင္း ခုႏွစ္ထပ္ ရွိပါတယ္။ အေပၚထပ္သို႔ တက္ခ်င္လွ်င္ေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၀င္ေၾကးေပးၿပီး တက္နိုင္ပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားကိုေတာ့ မယူ ပါဘူး။
ယခုအခါမွာ ထို ရန္ေအာင္ျမင္တံခါးမုခ္တည္ရွိရာ ေနရာဟာ လာအိုျပည္သူမ်ားႏွင့္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားရဲ႕ အပမ္းေျဖစရာ ေလ့လာစရာအျဖစ္ တည္ရွိေနတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။
သို႔ႏွင့္စာေရးသူတုို႔လည္း အေပၚဆံုးထပ္အထိေရာက္ေအာင္ တက္ခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕အထပ္ ေတြမွာေတာ့ ရုိးရာပစၥည္း၊အမွတ္တရပစၥည္းေတြကို ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ေစ်းဆိုင္ အမ်ားအျပား ေတြ႕ရတယ္။ ေျခာက္ထပ္ေျမာက္ခုႏွစ္ထပ္သို႔ တက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေၾကာင္လိမ္ေလွခါးမွ တက္ရပါတယ္ ။ အေပၚဆံုးထပ္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ View Point ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ရဲ႕ အလြန္လွပတဲ့ ရႈခင္းကို ျမင္ရတယ္ ၊ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕ႀကီးကို တည္ေဆာက္ထားတာဟာ ၿမိဳ႕ျပအေနအထား အလြန္လွပေကာင္းမြန္ေနတာကို ျမင္ရပါတယ္။
ဖာ့သက္ဒ္ေလ်ာင္ဘုရား
ထိုမွတဆင့္ အေရွ႕စူးစူးကို ဆက္သြားတဲ့အခါမွာ Pha Thad Luang ဖာ့သက္ဒ္ ေလ်ာင္ ဘုရားသို႔ ေရာက္ပါတယ္။ ဒီဘုရားက ပီရန္က်င္းမွာေတာ့ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ အျပင္(heritage Museum) ေရွးလက္ရာမပ်က္ ျပတိုက္အျဖစ္ ထားရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကမၻာ့လွည့္ခရီးသည္မ်ားအတြက္ အႀကိဳက္ေတြ႕ေစမဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ ဒီ Museum မွာလည္း Foreignerမ်ားအား္ ၀င္ေၾကးေကာက္ခံတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းမယူပါဘူး။

ေဟာ့ဖရာခီယို (Hophrakeo Museum)
စာေရးသူတို႔ တည္းခိုတဲ့ စိစကက္ (sisaket) လာအိုဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ဟုိဖက္ျခမ္း လမ္းသို႔ ကူးလိုက္တဲ့အခါ ေဟာ့ဖရာခီယို (Hophrakeo Museum) ကို ေရာက္ရွိပါတယ္။
ဒီျပတိုက္ဟာ intrest စိတ္၀င္စားစရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ ျပတိုက္ အ၀င္၀မွာထားရွိတဲ့ သစ္သားဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးထားတာက ဒီလို…..
HOPHRAKEO It was built in 1565 A.D (2108. B. G) by the great king Xaise that hirath the Lao lane xang king dom. The Hophrakeo for the contain of the Emeral Buddha only. Now, the Emeral Buddha was in the foreign abroad since 1779 A.D. Now,the Hophrakeo for the collection of the ancient materials or Hophrakeo Museum.
(ေဟာ့ပ္ဖရာခီယိုဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦကို လာအို လန္ဇင္း မင္းဆက္ ဇိုင္ဆီမင္းက ၁၅၆၅ ခုႏွစ္က ျမဘုရားသီတင္းသံုးစံပါယ္ေတာ္မူရန္အတြက္ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ျမဘုရားဟာ ျပည္ပနိုင္ငံမွာ ၁၇၇၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ယေန႔အထိ သီတင္းသံုးေနခဲ့ပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီ ေဟာ့ပ္ဖရာခီယို အေဆာက္အဦးကို ျပတိုက္အျဖစ္ ထားရွိပါတယ္။)
အထက္အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ရွိ ျမဘုရားဆင္းတုေတာ္ဟာ တစ္ခ်ိန္က လာအိုနိုင္ငံ ပီရန္က်င္းၿမိဳ႕၊ ေဟာ့ပ္ဖရာခီယိုမွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမဘုရားအား ထိုင္းနိုင္ငံမွ သိမ္းပိုက္ခဲ့တယ္လို႔ ထိုျပတိုက္ရွိ တာ၀န္ရွိသူမ်ားရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ သိရပါေတာ့တယ္။(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၈)

ေရာပရာဘန္ရဲ႕ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ားကို ဒီေနရာမွာ ၾကည့္ရႈနုိင္ပါတယ္။
ေလာနိုင္ငံနဲ႔ အမိျမန္မာနိင္ငံနဲ႔ ႏိႈ္င္းယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုပါရင္ ျမန္မာနုိင္ငံက ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ား ပုိမိုမ်ားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြကို အင္တာနက္ကေန ကမၻာကို ေၾကညာမယ္ဆိုရင္ ကမၻာက အသိမ်ား လာမွာပါ။ အဲဒီအခါ နိုင္ငံျခားသားခရီးသည္မ်ား ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္း ၀င္ေရာက္လာၾကၿပီး နိုင္ငံျခား၀င္ေငြ အမ်ားႀကီး ရလာနိုင္မယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္ ။
ညဥ္႔ဖက္ ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕အတြင္း ေခ်လ်င္သြားခဲ့ၾကၿပီး ည ၉း၃၀ ခန္႔ တည္းခုိရာ ေဟာ္တယ္သို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ညဥ္႔နက္လာေသာအခါ အတူလိုက္ပါလာတဲ့ သီတင္းသံုးေဖၚႏွစ္ဦးမွာ ခရီးပမ္းတဲ့အတြက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကေပမယ့္ စာေရးသူမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေတြ႕ႀကံဳခဲ့သမွ် အတိုးခ်ၿပီး စာေတြကုိ မက္ေမာစြာ ေရးေနမိပါေတာ့တယ္၊ ည ၁၁ နာရီခန္႔မွ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။

Morning beautiful of Loungprabang ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕ရဲ႕နံနက္ခင္းအလွ
၂၃.၅.၂၀၀၉
နံနက္၅း၃၀မွာ တည္းခိုရာေဟာ္တယ္အနီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ အံုးေမာင္းေခါက္သံ ၾကားရသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ကြာျခားမႈမရွိလွ။ နံနက္ ေစာေစာအိပ္ရာထၾကကာ ေရခ်ဳိးၿပီး နံနက္ ၆း၃၀ နာရီခန္႔တြင္္ စာေရးသူတို႔ သံုးဦးသား မနက္စာစားရန္ ၿမိဳ႕ထဲ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းမ်ားက ကတၱရာလမ္းျဖစ္ၿပီး လမ္းခင္းထားတာ အလြန္ ေကာင္းပါ တယ္။ ဒါ့အျပင္ လမ္းေပၚမွာ အမႈိက္မ်ား လံုး၀မရွိ၊ ကြမ္းတံေတြး ေထြးထားတဲ့ေနရာလည္း လံုး၀မရွိပါ။
ဒါတင္မက မဲေခါင္ျမစ္အတြင္း ေမာ္ေတာ္စီးလာတုန္းက ေမာ္ေတာ္ေပၚကေန ျမစ္ထဲသုိ႔ အမိႈက္ပစ္ခ်သူ လံုး၀မေတြ႕ရပါ။ ကိုယ့္အမိႈက္ကို ကိုယ္စနစ္တက်ထားကာ ေမာ္ေတာ္ေပၚထားရွိတဲ့ အမိႈက္ပံုးထဲ သြားထည့္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စည္းကမး္ရွိလွတဲ့အတြက္ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ား ပီသပါေစစြ လို႔လည္း ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ အမိျမန္မာနုိင္ငံမွာဆိုလွ်င္ နယ္ၿမိဳ႕မ်ားတိုင္းၿမိဳ႕မ်ားကို မဆိုထားနဲ႔၊ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာေတာင္ အမိႈက္ကို အလြယ္ပစ္ခ်လား ပစ္ခ်ရဲ႕၊ လမ္းမေပၚ ကြမ္းတံေတြး ေထြးလား ေထြးရဲ႕ လမ္းမႀကီးနံေဘးမွာ အႏၱရာယ္ လြယ္ထားမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပကာ မရွက္မေၾကာက္ က်င္ငယ္စြန္႔လားစြန္႔ရဲ႕နဲ႕ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ား စည္းကမ္းရွိပါေပ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ အတုယူစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေျပာရင္းနဲ႔ စကားေတာင္ဘယ္ေရာက္မွန္း မသိေတာ့ ဘူး။
ခုနင္က ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕တြင္း မနက္မွာ လည္တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပန္ေျပာပါ့မယ္။
အဲဒီမွာ Loungprabang ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ နံနက္ခင္းအလွတစ္ခုကို သြားေတြ႕ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား နံနက္ခင္း ၇ နာရီခန္႔မွာ တန္းစီၿပီး ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူၾကပါတယ္။
ေလာနိင္ငံမွ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ထိုင္း၊ကေမၻာဒီးယားမ်ားသံဃာမ်ားနဲ႔ ဆင္တူၿပီး ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ သကၤန္း အေရာင္အေသြးတူညီၾကပါတယ္။
ဒကာ/ဒကာမ်ားက ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေလာင္းတဲ့အခါမွာ လမ္းေပၚမွာပဲ မိန္းမထိုင္(ေပါင္ယာထိုင္)နဲ႕အတူ အခင္းမပါ ျပား၀ပ္စြာ ထိုင္ၿပီး ရိုေသစြာ ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကပါတယ္။ ထူးျခားတာက ဆြမ္းေလာင္းတဲ့အခါမွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကို အဆုပ္အဆုပ္ေလးလုပ္က သပိတ္ထဲသုိ႔ ညင္သာစြာ ပစ္ထည့္ၾကပါတယ္။ အဲဒါကလည္း သပိတ္ကို လက္နဲ႔ မထိမေစရန္၊ ရိုေသသည့္သေဘာျဖင့္ လက္နဲ႕ ပစ္ထည့္ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ယူရပါ့မယ္)။
ထိုဆြမ္းေလာင္းမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာ့အျမင္မွာေတာ့ မရိုမေသျဖစ္ေနတယ္လို႔ု ထင္ရၿပီး အျမင္ဆန္းေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလာျပည္သူတို႔ရဲ႕ ဓေလ့အတိုင္း ရိုေသစြာေပးလွဴၾကတယ္လုိ႔ပဲ မွတ္ယူရပါ့မယ္။
ဆြမ္းေလာင္းၿပီးတဲ့အခါ တစ္ခ်ဴိ႕က အနီးရွိ ဘုရားသိမ္ထဲ သြားကာ သူတို႔မွာပါလာတဲ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေတြကို အဆုပ္ေလးေတြလုပ္ၿပီး ဘုရားမွာ ကပ္လွဴကာ ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီး ေနအိမ္သုိ႔ ျပန္သြားၾကပါတယ္။
ဒီလို နံနက္ခင္းမွာ တန္းစီၿပီး ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူလာၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ေလာပရာဘန္ရဲ႕ နံနက္ခင္းအလွတစ္ခု လို႔တင္စားေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒီလိိစိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ ုျမင္ကြင္းမ်ဳိးကို စာေရးသူတို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း နံနက္တို္င္း ေတြ႕ျမင္ေနက်ျဖစ္လို႔ မဆန္းေပမယ့္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္တို႔ရဲ႕အျမင္မွာေတာ့ ဆန္းတယ္လို႔ ထင္ရေပမေပါ့။
ဒီလို သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကတာဟာ လာအိုျပည္သူတို႔ရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အရာတစ္ခုျဖစ္သလို လာအိုတို႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္တစ္ခုလို႔လည္း ဆိုရပါမယ္။ အဲဒါကုိပဲနံနက္ခင္းသံဃာေတာ္မ်ားအား ေပးလွဴမႈဟာ အလြန္ယဥ္ေက်းေသာ အျပဳအမူတရပ္ကို ေဆာင္ရြက္ျပဳမူၾကတယ္(Morning Alms Giving Ceremony) လို႔ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။
နံနက္ေစာေစာ ဒီျမင္ကြင္းကို စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ေလာနိုင္ငံသူမ်ားရဲ႕ ေစတနာ သဒၶါတရားႏွင့္ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိင္းမႈကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။
(ေလာ္ပရာေဘာ္ရဲ႕ ကမၻာ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ား)
The world heri tage of Loungprabang
စာေရးသူတို႔လည္း နံနက္စာအတြက္ ဥေရာပစတိုင္ျဖင့္ ဖြင့္ထားတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆုိင္သုိ႔၀င္ကာ send wiches ကို မွာစားၾကပါတယ္။ ဆိုင္၀န္ထမ္းမ်ားက ေပါင္မုန္႔ မ်ားနဲ႔ အသားျပား၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ဆလပ္ရြက္၊သခြားသီး၊ ခ်ိစ္ျပား၊စတာေတြကို လာေရာက္ခ်ေပးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဒါး-ဇြန္းမ်ားႏွင့္အတူ အနက္ေရာင္္ ေလးေထာင့္ပုဂံျပားေလးေတြကိုလည္း လာေရာက္ခ်ေပးပါတယ္။ စာေရးသူတို႔လည္း ဗုိက္ဆာဆာနဲ႔ စတိုင္လ္နဲ႔မဟုတ္ဘဲ ေတာသားစားနည္းအတိုင္း လက္နဲ႔ကိုင္ၿပီး တ၀စားပါေတာ့တယ္။
ဒီၿမိဳ႕မွာလည္း ေရေႏြးကအစ ၀ယ္ရပါတယ္။ အလကား ဘာတစ္ခုမွ မရပါ။ အမိျမန္မာျပည္မွာဆိုလွ်င္ ေရေႏြးၾကမ္းကို ၀ယ္ေသာက္စရာမလိုပဲ အလကားေသာက္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ send wiches ကို စားၿပီးတဲ့အခါ ေရခဲေရ တ၀ေသာက္ၿပီး ဆိုင္မွ ထြက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။
မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနားတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ားကို ေလ့လာလည္ပတ္ဖို႔ ကားငွားပါတယ္၊ အဲဒီရက္က ကားငွားရန္းခမွာ(310000)KIP ၊ ျမန္မာေငြဆိုရင္ေတာ့ 46500 က်ပ္ ေပးရပါတယ္။
ေကာင္းစီေရတံခြန္…
ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕၀န္းက်င္မွာ ေရတံခြန္မ်ားစြာ ရွိတယ္။ ထုိေရတံခြန္မ်ားအနက္ အႀကီးဆံုးႏွင့္ ထူးျခားထင္ရွားဆံုးက ေကာင္းစီေရတံခြန္ပါ။ ဒီေရတံခြန္ဟာ ေလာဘရာဘန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနာက္ေတာင္ဘက္ ၃၀ ကီလိုမီတာခန္႔တြင္ တည္ရွိၿပီး ကားျဖင့္ သြားလာနိုင္ပါတယ္။
စာေရးသူတို႔လည္း တစ္ေန႔တာငွားရမ္းထားတဲ့ ကားျဖင့္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ သြားမိတယ္ဆိုရင္ပဲ ေကာင္းစီ ေရတံခြန္ႀကီးကို ေရာက္ရွိပါတယ္။ ဒီေရတံခြန္ဟာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ အမ်ားဆံုး ေရာက္တဲ့ ေနရာပဲျဖစ္တယ္။
စာေရးသူတို႔ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က နံနက္ျဖစ္ေတာ့ လူအနည္းငယ္ရွင္းေနပါတယ္။ ေန႔လည္ဆိုရင္ေတာ့ ေရတံခြန္တြင္ လာေရာက္အပမ္းေျဖသူ လည္ပတ္သူ လူအေရအတြက္ အလြန္မ်ားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေရတံခြန္ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ ဦးစြာ ဂိတ္၀င္ေၾကး ေပးရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္၊ စာေရးသူတုိ႔ကေတာ့ ရဟန္းေတြမို႔လို႔ မေပးရပါ။ (ေလာနိုင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာနိုင္ငံမ်ားအနက္ တစ္နိုင္ငံ ျဖစ္တယ္)
ဂိတ္အ၀င္ရဲ႕ ဘယ္္ဖက္ျခမ္းက ကြင္းျပင္မွာ သူတုိ႔ရဲ႕ Traditional ရိုးရာပစၥည္းမ်ား ေရာင္းခ်ေနၾကတဲ့ ဆိုင္တန္းေလးေတြရွိတယ္။ စာေရးသူတုိ႔လည္း အဲဒီမွာ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ၿပီး ေရတံခြန္ဖက္သို႔ု ေျခလ်င္ ျဖင့္ ငါးမိနစ္ေက်ာ္ခန္႔သြားၿပီးတဲ့အခါ ေရတံခြန္ကို ေရာက္ပါတယ္။ အလြန္ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္ထက္ကေန ေရမ်ား တစ္၀ုန္း၀ုန္ျမည္ကာ က်ေနၿပီး စီးက်လာတဲ့ေရမ်ားဟာ အျပာေရာင္ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ ေရစီးက်တဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ ေရတံခြန္နားမွာ ေအးျမတဲ့ အေတြ႕ကို ခံစားရတဲ့အတြက္ ခႏၶာကိုယ္လည္း လန္းလန္းဆန္းဆန္း ျဖစ္သြားပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ခဏအပမ္းေျဖကာ ေရတံခြန္ဖက္ကေန လာလမ္းအတိုင္းမျပန္ေတာ့ဘဲ ေတာလမ္းအတိုင္း ေျခလ်င္ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၀က္၀ံမ်ား ေကာင္ေရ အနည္းဆုံး ၁၀ေကာင္ ခန္႔ ေမြးထားတာကို ျမင္ခဲ့ရပါေသးတယ္။
ေလာဘရာဘန္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားျပတိုက္
(Laungprabang National Museum)
ေနာက္ၿမိဳ႕ထဲ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ laungprabang,National Museum အမ်ဳိးသားျပတိုက္ကို သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကပါတယ္။ ျပတိုက္အ၀င္၀ရဲ႕ ညာဖက္မွာ (Temple architecture) သူတုိ႔နိုင္ငံရဲ႕ ဗိသုကာပညာျဖင့္ ေဆာက္ထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုကို ေတြ႕ရတယ္၊
အထဲဆက္၀င္သြားတဲ့အခါ အမ်ဳိးသားျပတိုက္ႀကီးကို ေရာက္ပါတယ္ ဒီအမ်ဳိးသားျပတိုက္ႀကီးဟာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ ေခတ္က ဘုရင့္ႏွင့္ ဘုရင္မိသားစုမ်ားေနထိုင္ရာ ဘုရင္နန္းေတာ္ တစ္ခုပါ။ အဲဒီမွာ ဘုရင္ေနတဲ့အခန္း၊ မိဖုရားေနတဲ့အခန္း၊ဘုရင့္သားေတာ္မ်ား ေနတဲ့အခန္း၊ ထမင္းစားခန္း၊ ထီးနန္းသံုးတဲ့ အသံုးအေဆာင္မ်ားကို ျပသထားတဲ့အျပင္၊ ေစတီဘုရားမ်ားက ရရွိတဲ့ ၁၄ ရာစုႏွစ္က ေၾကးနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ေက်ာက္နဲ႔တဖံု ဖလ္နဲ႔တသြယ္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္မ်ားကိုလည္း္ ေတြ႕ျမင္နိုင္ပါတယ္။နန္းေတာ္ေခတ္က အသံုးအေဆာင္မ်ားကိုလည္း ျမင္ရတယ္၊ တိုင္းခန္းလွည့္လယ္တဲ့အခါ ထုတဲ့ ေၾကးေမာင္းႀကီးမ်ားကိုလည္း ပံုစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ျမင္ရပါတယ္။
ကမၻာ့နိုင္ငံအသီးသီးမွ လာအိုဘုရင္အား လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကုိလည္း ဘယ္နိုင္ငံကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီးစနစ္တက် သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ထားေပးထားပါတယ္။ အဲဒီလက္ေဆာင္မ်ားအနက္ ျမန္မာနိုင္ငံမွလည္း ပါ၀င္ေနတာကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ (၁၉၆၃)ခုႏွစ္မွာ ဦးေန၀င္းမွ လာအိုဘုရင္အား လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဗုဒၶ၀င္ရုပ္စံုပါ ေငြလင္ဘန္းတစ္ခ်ပ္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးထားပါတယ္။ အမိျမန္မာနိုင္ငံမွ ေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကို ျပတိုက္မွာ စာနဲ႔ တခမ္းတနား ျပသထားတာကို ျမင္ရေတာ့ ပီတိျဖစ္မိသူကေတာ့ စာေရးသူပါ။
ေန႔လည္စာကိုေတာ့ Loungprabang ၿမိဳ႕ မဲေခါင္းျမစ္ကမ္းနံေဘးက ဆိုင္တစ္ဆို္င္မွာ စားၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အထူးအဆန္းေလးေတြစားမယ္ဆိုၿပီး မဲေခါင္ျမစ္က ထြက္တဲ့ မဲေခါင္ ေရညွိနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ဟင္းလ်ာကို မွာယူစားၾကတယ္။ ေရညွိကို အျပားေလးလုပ္ကာ ႏွမ္းျဖဴးၿပီး ေၾကာ္ထားပါတယ္၊ အဲဒါကို ေကာင္းညွင္းနဲ႔ ပူးတြဲၿပီး အခ်ဥ္နဲ႔တို႔စားရပါတယ္။ မဲေခါင္ျမစ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း မဲေခါင္ေရညွိအပါအ၀င္ ေန႔လည္စာ စားၿပီး၊ ေဟာ္တယ္မွာ ေခတၱခဏျပန္နားၾကတယ္။
(The world heri tage) ကမၻာ့ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ လို႔ သတ္မွတ္ခံထားရတဲ့ ေနရာတစ္ခုက တန္တင္း လို႔ေခၚတဲ့ ပါ့ခ္ဦး လိႈင္ဂူပါ။
ေန႔လည္ တစ္နာရီခန္႔ွမွာ Tam Ting (Pak Ou Cave) တန္တင္းလို႔ေခၚတဲ့ ပါ့ခ္ဦး ဂူသို႔ ကားျဖင့္သြားၾကပါတယ္။ Loungprabang နဲ႕ Pak Ou Cave ဟာ ၂၅ ကီလိုမီတာ ေ၀းပါတယ္။ ဒီပါ့ခ္ဦးဂူဟာ မဲေခါင္ျမစ္ရဲ႕ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ တည္ရွိပါတယ္။ ၄င္းေနရာကို Loungprabang ၿမိဳ႕ မွ ကားျဖင့္္ျဖစ္ေစ၊ ေရလမ္းခရီးမွ မဲေခါင္ျမစ္အတိုင္း ဆန္တက္ကာ ေမာ္ေတာ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ သြားေရာက္နုိင္ပါတယ္။(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၈)

ေရာပရာဘန္ရဲ႕ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ားကို ဒီေနရာမွာ ၾကည့္ရႈနုိင္ပါတယ္။
ေလာနိုင္ငံနဲ႔ အမိျမန္မာနိင္ငံနဲ႔ ႏိႈ္င္းယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုပါရင္ ျမန္မာနုိင္ငံက ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ား ပုိမိုမ်ားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြကို အင္တာနက္ကေန ကမၻာကို ေၾကညာမယ္ဆိုရင္ ကမၻာက အသိမ်ား လာမွာပါ။ အဲဒီအခါ နိုင္ငံျခားသားခရီးသည္မ်ား ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္း ၀င္ေရာက္လာၾကၿပီး နိုင္ငံျခား၀င္ေငြ အမ်ားႀကီး ရလာနိုင္မယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္ ။
ညဥ္႔ဖက္ ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕အတြင္း ေခ်လ်င္သြားခဲ့ၾကၿပီး ည ၉း၃၀ ခန္႔ တည္းခုိရာ ေဟာ္တယ္သို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ညဥ္႔နက္လာေသာအခါ အတူလိုက္ပါလာတဲ့ သီတင္းသံုးေဖၚႏွစ္ဦးမွာ ခရီးပမ္းတဲ့အတြက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကေပမယ့္ စာေရးသူမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေတြ႕ႀကံဳခဲ့သမွ် အတိုးခ်ၿပီး စာေတြကုိ မက္ေမာစြာ ေရးေနမိပါေတာ့တယ္၊ ည ၁၁ နာရီခန္႔မွ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။

Morning beautiful of Loungprabang ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕ရဲ႕နံနက္ခင္းအလွ
၂၃.၅.၂၀၀၉
နံနက္၅း၃၀မွာ တည္းခိုရာေဟာ္တယ္အနီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ အံုးေမာင္းေခါက္သံ ၾကားရသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ကြာျခားမႈမရွိလွ။ နံနက္ ေစာေစာအိပ္ရာထၾကကာ ေရခ်ဳိးၿပီး နံနက္ ၆း၃၀ နာရီခန္႔တြင္္ စာေရးသူတို႔ သံုးဦးသား မနက္စာစားရန္ ၿမိဳ႕ထဲ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းမ်ားက ကတၱရာလမ္းျဖစ္ၿပီး လမ္းခင္းထားတာ အလြန္ ေကာင္းပါ တယ္။ ဒါ့အျပင္ လမ္းေပၚမွာ အမႈိက္မ်ား လံုး၀မရွိ၊ ကြမ္းတံေတြး ေထြးထားတဲ့ေနရာလည္း လံုး၀မရွိပါ။
ဒါတင္မက မဲေခါင္ျမစ္အတြင္း ေမာ္ေတာ္စီးလာတုန္းက ေမာ္ေတာ္ေပၚကေန ျမစ္ထဲသုိ႔ အမိႈက္ပစ္ခ်သူ လံုး၀မေတြ႕ရပါ။ ကိုယ့္အမိႈက္ကို ကိုယ္စနစ္တက်ထားကာ ေမာ္ေတာ္ေပၚထားရွိတဲ့ အမိႈက္ပံုးထဲ သြားထည့္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စည္းကမး္ရွိလွတဲ့အတြက္ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ား ပီသပါေစစြ လို႔လည္း ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ အမိျမန္မာနုိင္ငံမွာဆိုလွ်င္ နယ္ၿမိဳ႕မ်ားတိုင္းၿမိဳ႕မ်ားကို မဆိုထားနဲ႔၊ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာေတာင္ အမိႈက္ကို အလြယ္ပစ္ခ်လား ပစ္ခ်ရဲ႕၊ လမ္းမေပၚ ကြမ္းတံေတြး ေထြးလား ေထြးရဲ႕ လမ္းမႀကီးနံေဘးမွာ အႏၱရာယ္ လြယ္ထားမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပကာ မရွက္မေၾကာက္ က်င္ငယ္စြန္႔လားစြန္႔ရဲ႕နဲ႕ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ား စည္းကမ္းရွိပါေပ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ အတုယူစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေျပာရင္းနဲ႔ စကားေတာင္ဘယ္ေရာက္မွန္း မသိေတာ့ ဘူး။
ခုနင္က ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕တြင္း မနက္မွာ လည္တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပန္ေျပာပါ့မယ္။
အဲဒီမွာ Loungprabang ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ နံနက္ခင္းအလွတစ္ခုကို သြားေတြ႕ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား နံနက္ခင္း ၇ နာရီခန္႔မွာ တန္းစီၿပီး ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူၾကပါတယ္။
ေလာနိင္ငံမွ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ထိုင္း၊ကေမၻာဒီးယားမ်ားသံဃာမ်ားနဲ႔ ဆင္တူၿပီး ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ သကၤန္း အေရာင္အေသြးတူညီၾကပါတယ္။
ဒကာ/ဒကာမ်ားက ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေလာင္းတဲ့အခါမွာ လမ္းေပၚမွာပဲ မိန္းမထိုင္(ေပါင္ယာထိုင္)နဲ႕အတူ အခင္းမပါ ျပား၀ပ္စြာ ထိုင္ၿပီး ရိုေသစြာ ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကပါတယ္။ ထူးျခားတာက ဆြမ္းေလာင္းတဲ့အခါမွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကို အဆုပ္အဆုပ္ေလးလုပ္က သပိတ္ထဲသုိ႔ ညင္သာစြာ ပစ္ထည့္ၾကပါတယ္။ အဲဒါကလည္း သပိတ္ကို လက္နဲ႔ မထိမေစရန္၊ ရိုေသသည့္သေဘာျဖင့္ လက္နဲ႕ ပစ္ထည့္ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ယူရပါ့မယ္)။
ထိုဆြမ္းေလာင္းမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာ့အျမင္မွာေတာ့ မရိုမေသျဖစ္ေနတယ္လို႔ု ထင္ရၿပီး အျမင္ဆန္းေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလာျပည္သူတို႔ရဲ႕ ဓေလ့အတိုင္း ရိုေသစြာေပးလွဴၾကတယ္လုိ႔ပဲ မွတ္ယူရပါ့မယ္။
ဆြမ္းေလာင္းၿပီးတဲ့အခါ တစ္ခ်ဴိ႕က အနီးရွိ ဘုရားသိမ္ထဲ သြားကာ သူတို႔မွာပါလာတဲ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေတြကို အဆုပ္ေလးေတြလုပ္ၿပီး ဘုရားမွာ ကပ္လွဴကာ ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီး ေနအိမ္သုိ႔ ျပန္သြားၾကပါတယ္။
ဒီလို နံနက္ခင္းမွာ တန္းစီၿပီး ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူလာၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ေလာပရာဘန္ရဲ႕ နံနက္ခင္းအလွတစ္ခု လို႔တင္စားေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒီလိိစိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ ုျမင္ကြင္းမ်ဳိးကို စာေရးသူတို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း နံနက္တို္င္း ေတြ႕ျမင္ေနက်ျဖစ္လို႔ မဆန္းေပမယ့္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္တို႔ရဲ႕အျမင္မွာေတာ့ ဆန္းတယ္လို႔ ထင္ရေပမေပါ့။
ဒီလို သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကတာဟာ လာအိုျပည္သူတို႔ရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အရာတစ္ခုျဖစ္သလို လာအိုတို႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္တစ္ခုလို႔လည္း ဆိုရပါမယ္။ အဲဒါကုိပဲနံနက္ခင္းသံဃာေတာ္မ်ားအား ေပးလွဴမႈဟာ အလြန္ယဥ္ေက်းေသာ အျပဳအမူတရပ္ကို ေဆာင္ရြက္ျပဳမူၾကတယ္(Morning Alms Giving Ceremony) လို႔ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။
နံနက္ေစာေစာ ဒီျမင္ကြင္းကို စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ေလာနိုင္ငံသူမ်ားရဲ႕ ေစတနာ သဒၶါတရားႏွင့္ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိင္းမႈကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။
(ေလာ္ပရာေဘာ္ရဲ႕ ကမၻာ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ား)
The world heri tage of Loungprabang
စာေရးသူတို႔လည္း နံနက္စာအတြက္ ဥေရာပစတိုင္ျဖင့္ ဖြင့္ထားတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆုိင္သုိ႔၀င္ကာ send wiches ကို မွာစားၾကပါတယ္။ ဆိုင္၀န္ထမ္းမ်ားက ေပါင္မုန္႔ မ်ားနဲ႔ အသားျပား၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ဆလပ္ရြက္၊သခြားသီး၊ ခ်ိစ္ျပား၊စတာေတြကို လာေရာက္ခ်ေပးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဒါး-ဇြန္းမ်ားႏွင့္အတူ အနက္ေရာင္္ ေလးေထာင့္ပုဂံျပားေလးေတြကိုလည္း လာေရာက္ခ်ေပးပါတယ္။ စာေရးသူတို႔လည္း ဗုိက္ဆာဆာနဲ႔ စတိုင္လ္နဲ႔မဟုတ္ဘဲ ေတာသားစားနည္းအတိုင္း လက္နဲ႔ကိုင္ၿပီး တ၀စားပါေတာ့တယ္။
ဒီၿမိဳ႕မွာလည္း ေရေႏြးကအစ ၀ယ္ရပါတယ္။ အလကား ဘာတစ္ခုမွ မရပါ။ အမိျမန္မာျပည္မွာဆိုလွ်င္ ေရေႏြးၾကမ္းကို ၀ယ္ေသာက္စရာမလိုပဲ အလကားေသာက္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ send wiches ကို စားၿပီးတဲ့အခါ ေရခဲေရ တ၀ေသာက္ၿပီး ဆိုင္မွ ထြက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။
မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနားတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ားကို ေလ့လာလည္ပတ္ဖို႔ ကားငွားပါတယ္၊ အဲဒီရက္က ကားငွားရန္းခမွာ(310000)KIP ၊ ျမန္မာေငြဆိုရင္ေတာ့ 46500 က်ပ္ ေပးရပါတယ္။
ေကာင္းစီေရတံခြန္…
ေလာပရာဘန္ၿမိဳ႕၀န္းက်င္မွာ ေရတံခြန္မ်ားစြာ ရွိတယ္။ ထုိေရတံခြန္မ်ားအနက္ အႀကီးဆံုးႏွင့္ ထူးျခားထင္ရွားဆံုးက ေကာင္းစီေရတံခြန္ပါ။ ဒီေရတံခြန္ဟာ ေလာဘရာဘန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနာက္ေတာင္ဘက္ ၃၀ ကီလိုမီတာခန္႔တြင္ တည္ရွိၿပီး ကားျဖင့္ သြားလာနိုင္ပါတယ္။
စာေရးသူတို႔လည္း တစ္ေန႔တာငွားရမ္းထားတဲ့ ကားျဖင့္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ သြားမိတယ္ဆိုရင္ပဲ ေကာင္းစီ ေရတံခြန္ႀကီးကို ေရာက္ရွိပါတယ္။ ဒီေရတံခြန္ဟာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ အမ်ားဆံုး ေရာက္တဲ့ ေနရာပဲျဖစ္တယ္။
စာေရးသူတို႔ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က နံနက္ျဖစ္ေတာ့ လူအနည္းငယ္ရွင္းေနပါတယ္။ ေန႔လည္ဆိုရင္ေတာ့ ေရတံခြန္တြင္ လာေရာက္အပမ္းေျဖသူ လည္ပတ္သူ လူအေရအတြက္ အလြန္မ်ားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေရတံခြန္ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ ဦးစြာ ဂိတ္၀င္ေၾကး ေပးရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္၊ စာေရးသူတုိ႔ကေတာ့ ရဟန္းေတြမို႔လို႔ မေပးရပါ။ (ေလာနိုင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာနိုင္ငံမ်ားအနက္ တစ္နိုင္ငံ ျဖစ္တယ္)
ဂိတ္အ၀င္ရဲ႕ ဘယ္္ဖက္ျခမ္းက ကြင္းျပင္မွာ သူတုိ႔ရဲ႕ Traditional ရိုးရာပစၥည္းမ်ား ေရာင္းခ်ေနၾကတဲ့ ဆိုင္တန္းေလးေတြရွိတယ္။ စာေရးသူတုိ႔လည္း အဲဒီမွာ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ၿပီး ေရတံခြန္ဖက္သို႔ု ေျခလ်င္ ျဖင့္ ငါးမိနစ္ေက်ာ္ခန္႔သြားၿပီးတဲ့အခါ ေရတံခြန္ကို ေရာက္ပါတယ္။ အလြန္ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္ထက္ကေန ေရမ်ား တစ္၀ုန္း၀ုန္ျမည္ကာ က်ေနၿပီး စီးက်လာတဲ့ေရမ်ားဟာ အျပာေရာင္ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ ေရစီးက်တဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ ေရတံခြန္နားမွာ ေအးျမတဲ့ အေတြ႕ကို ခံစားရတဲ့အတြက္ ခႏၶာကိုယ္လည္း လန္းလန္းဆန္းဆန္း ျဖစ္သြားပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ခဏအပမ္းေျဖကာ ေရတံခြန္ဖက္ကေန လာလမ္းအတိုင္းမျပန္ေတာ့ဘဲ ေတာလမ္းအတိုင္း ေျခလ်င္ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၀က္၀ံမ်ား ေကာင္ေရ အနည္းဆုံး ၁၀ေကာင္ ခန္႔ ေမြးထားတာကို ျမင္ခဲ့ရပါေသးတယ္။
ေလာဘရာဘန္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားျပတိုက္
(Laungprabang National Museum)
ေနာက္ၿမိဳ႕ထဲ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ laungprabang,National Museum အမ်ဳိးသားျပတိုက္ကို သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကပါတယ္။ ျပတိုက္အ၀င္၀ရဲ႕ ညာဖက္မွာ (Temple architecture) သူတုိ႔နိုင္ငံရဲ႕ ဗိသုကာပညာျဖင့္ ေဆာက္ထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုကို ေတြ႕ရတယ္၊
အထဲဆက္၀င္သြားတဲ့အခါ အမ်ဳိးသားျပတိုက္ႀကီးကို ေရာက္ပါတယ္ ဒီအမ်ဳိးသားျပတိုက္ႀကီးဟာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ ေခတ္က ဘုရင့္ႏွင့္ ဘုရင္မိသားစုမ်ားေနထိုင္ရာ ဘုရင္နန္းေတာ္ တစ္ခုပါ။ အဲဒီမွာ ဘုရင္ေနတဲ့အခန္း၊ မိဖုရားေနတဲ့အခန္း၊ဘုရင့္သားေတာ္မ်ား ေနတဲ့အခန္း၊ ထမင္းစားခန္း၊ ထီးနန္းသံုးတဲ့ အသံုးအေဆာင္မ်ားကို ျပသထားတဲ့အျပင္၊ ေစတီဘုရားမ်ားက ရရွိတဲ့ ၁၄ ရာစုႏွစ္က ေၾကးနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ေက်ာက္နဲ႔တဖံု ဖလ္နဲ႔တသြယ္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္မ်ားကိုလည္း္ ေတြ႕ျမင္နိုင္ပါတယ္။နန္းေတာ္ေခတ္က အသံုးအေဆာင္မ်ားကိုလည္း ျမင္ရတယ္၊ တိုင္းခန္းလွည့္လယ္တဲ့အခါ ထုတဲ့ ေၾကးေမာင္းႀကီးမ်ားကိုလည္း ပံုစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ျမင္ရပါတယ္။
ကမၻာ့နိုင္ငံအသီးသီးမွ လာအိုဘုရင္အား လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကုိလည္း ဘယ္နိုင္ငံကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီးစနစ္တက် သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ထားေပးထားပါတယ္။ အဲဒီလက္ေဆာင္မ်ားအနက္ ျမန္မာနိုင္ငံမွလည္း ပါ၀င္ေနတာကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ (၁၉၆၃)ခုႏွစ္မွာ ဦးေန၀င္းမွ လာအိုဘုရင္အား လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဗုဒၶ၀င္ရုပ္စံုပါ ေငြလင္ဘန္းတစ္ခ်ပ္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးထားပါတယ္။ အမိျမန္မာနိုင္ငံမွ ေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကို ျပတိုက္မွာ စာနဲ႔ တခမ္းတနား ျပသထားတာကို ျမင္ရေတာ့ ပီတိျဖစ္မိသူကေတာ့ စာေရးသူပါ။
ေန႔လည္စာကိုေတာ့ Loungprabang ၿမိဳ႕ မဲေခါင္းျမစ္ကမ္းနံေဘးက ဆိုင္တစ္ဆို္င္မွာ စားၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အထူးအဆန္းေလးေတြစားမယ္ဆိုၿပီး မဲေခါင္ျမစ္က ထြက္တဲ့ မဲေခါင္ ေရညွိနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ဟင္းလ်ာကို မွာယူစားၾကတယ္။ ေရညွိကို အျပားေလးလုပ္ကာ ႏွမ္းျဖဴးၿပီး ေၾကာ္ထားပါတယ္၊ အဲဒါကို ေကာင္းညွင္းနဲ႔ ပူးတြဲၿပီး အခ်ဥ္နဲ႔တို႔စားရပါတယ္။ မဲေခါင္ျမစ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း မဲေခါင္ေရညွိအပါအ၀င္ ေန႔လည္စာ စားၿပီး၊ ေဟာ္တယ္မွာ ေခတၱခဏျပန္နားၾကတယ္။
(The world heri tage) ကမၻာ့ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ လို႔ သတ္မွတ္ခံထားရတဲ့ ေနရာတစ္ခုက တန္တင္း လို႔ေခၚတဲ့ ပါ့ခ္ဦး လိႈင္ဂူပါ။
ေန႔လည္ တစ္နာရီခန္႔ွမွာ Tam Ting (Pak Ou Cave) တန္တင္းလို႔ေခၚတဲ့ ပါ့ခ္ဦး ဂူသို႔ ကားျဖင့္သြားၾကပါတယ္။ Loungprabang နဲ႕ Pak Ou Cave ဟာ ၂၅ ကီလိုမီတာ ေ၀းပါတယ္။ ဒီပါ့ခ္ဦးဂူဟာ မဲေခါင္ျမစ္ရဲ႕ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ တည္ရွိပါတယ္။ ၄င္းေနရာကို Loungprabang ၿမိဳ႕ မွ ကားျဖင့္္ျဖစ္ေစ၊ ေရလမ္းခရီးမွ မဲေခါင္ျမစ္အတိုင္း ဆန္တက္ကာ ေမာ္ေတာ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ သြားေရာက္နုိင္ပါတယ္။(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Read More

ေရႊႀတိဂံမွတ္တမ္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ ထိုင္းနုိင္ငံဘက္မွ ျမင္ကြင္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ မဲေခါင္ျမစ္အတြင္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ ျမန္မာဖက္ကမ္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ ေလာနိုင္ငံကမ္းဖက္ ေစ်းအတြင္း ေျမြေဆးအရက္

ေရႊႀတိဂံေဒသ ထိုင္းနိုင္ငံဖက္မွ ထိုင္ေတာ္မူဘုရားႀကီး

ေရႊႀတိဂံေဒသ မဲေခါင္ျမစ္အတြင္းက စပိဘုတ္ကေလး

ေရြႀတိဂံသား ဘေလာ့ဂါတစ္ပါး

ထိုင္းနုိင္ငံဖက္ ထိုင္ေတာ္မူဘုရားႀကီးအတြင္းမွ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္

Read More

ေရႊႀတိဂံမွတ္တမ္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ ထိုင္းနုိင္ငံဘက္မွ ျမင္ကြင္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ မဲေခါင္ျမစ္အတြင္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ ျမန္မာဖက္ကမ္း

ေရႊႀတိဂံေဒသ ေလာနိုင္ငံကမ္းဖက္ ေစ်းအတြင္း ေျမြေဆးအရက္

ေရႊႀတိဂံေဒသ ထိုင္းနိုင္ငံဖက္မွ ထိုင္ေတာ္မူဘုရားႀကီး

ေရႊႀတိဂံေဒသ မဲေခါင္ျမစ္အတြင္းက စပိဘုတ္ကေလး

ေရြႀတိဂံသား ဘေလာ့ဂါတစ္ပါး

ထိုင္းနုိင္ငံဖက္ ထိုင္ေတာ္မူဘုရားႀကီးအတြင္းမွ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္

Read More

ခရီးသြားမွတ္တမ္း(၇)

မဲေခါင္ျမစ္အတြင္း တစ္ညအိပ္ႏွစ္ရက္ခရီး
၂၁.၅.၂၀၀၉

ေဟာင္စီၿမိဳ႕မွ ေလာ္ပရာဘန္ၿမိဳ႕ကို မဲေခါင္ျမစ္အတိုင္း သြားတဲ့အခါမွာ ဘုတ္ေလးေတြကို (၂)မ်ဳိးရွိတယ္၊ ျမန္တဲ့စပိဘုတ္က်ေတာ့ ေစ်းႀကီးၿပီး၊ ၆ နာရီခန္႔သာစီးရပါတယ္၊ slow boat က်ေတာ့ ေစ်းသက္သာၿပီး တစ္ညအိပ္ႏွစ္ရက္ခရီးရွိပါတယ္၊ မိမိႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စီးနိုင္ပါတယ္။ (ဓါတ္ပံုမ်ား ဤေနရာ ႏွင့္ ဒီေနရာမွာ ၾကည့္ရန္)

နံနက္ ၁၁ နာရီ၊ ေဟာင္စီဆိပ္ကမ္းမွ ေမာ္ေတာ္ျဖင့္ စတင္ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔နဲ႔အတူ လိုက္ပါလာၾကတဲ့ ခရီးသည္မ်ားက လူျဖဴႀကီးပဲမ်ားပါတယ္(Tourisim) တိုးရစ္ေတြႀကီးပါပဲ။ ေဒသခံ လာအိုသူ/သားမ်ားက အနည္းငယ္ပါပါတယ္။
လူျဖဴေတြၾကားထဲမွာ စာေရးသူတို႔ သံုးေယာက္က ထူးျခားစြာနဲ႔ ကာလာတူ နီညိဳရင့္သကၤန္း(၀တ္ရံု)မ်ားနဲ႔ဆိုေတာ့ မျမင္ဖူးတဲ့ သူတို႔မ်က္စိထဲမွ အျမင္ဆန္းကာ အံ့ၾသစြာ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာ လူျဖဴအခ်ဳိ႕လည္း ပါ၀င္ၾကတယ္။
ဥပမာေပးရမယ္ဆိုပါက က်ီးကန္းေတြၾကားမွာ ဟသၤာသံုးေကာင္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ပဲ တင္စားေျပာလိုက္ ခ်င္ေတာ့တယ္။

ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ စထြက္လို႔ ၁၁း၃၀ ခန္႔မွာ စာေရးသူတို႔ သံုးေယာက္သား ေဟာ္တယ္ပိုင္ရွင္ လာအိုသူ လွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ဆြမ္းကို ေန႔ဆြမ္းအျဖစ္ ဘုဥ္းေပးၾကပါတယ္။
ေဟာင္စီၿမိဳ႕မွ ေလာ္ဖရာဘန္{အင္တာနက္တြင္နာမည္ႀကီးေနတဲ့ (world hari tage city) ကမၻာ့ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္} ၿမိဳ႕ုသုိ႔ို မဲေခါင္ျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း စံုဆင္းလာခဲ့တယ္။ ပထမေတာ့ ေျမာက္မွ ေတာင္သို႔ စံုဆင္းလာေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့ အေနာက္မွ အေရွ႕သုိ႔ စုံဆင္းလာပါတယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ မဲေခါင္ျမစ္ ႀကီးက ေကာက္ေကြ႕ေနလို႔ပါပဲ။ မဲေခါင္ျမစ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အနည္းငယ္တင္ျပလိုပါေသးတယ္။
မဲေခါင္ျမစ္ဟာ အစအဆံုး အရွည္ ၄၈၀၀ ကီလိုမီတာ ရွည္လ်ားၿပီး၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွဗဟိုခ်က္မကို ျဖတ္၍ နိုင္ငံ(၆)ခုကို ျဖတ္သန္း စီးဆင္းလာပါတယ္။ ဒီျမစ္ဟာ တိဘက္ေဒသမွ ျမစ္ဖ်ားခံဆင္းလာၿပီး၊ ဗီယက္နမ္ ျမစ္၀ွမ္းေဒသအထိ စီးဆင္းလာပါတယ္။ လူသန္း ၆၀ခန္႔ မဲေခါင္ျမစ္နွင့္ျမစ္လက္တက္မ်ားကို အမွီျပဳၿပီးေနၾကရပါတယ္။ အစားအေသာက္၊ ေရႏွင့္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ကိစၥမ်ားအတြက္ ထိုျမစ္ကို အသံုးျပဳေနၾကရတယ္။
ျမန္မာနိုင္ငံ ရွမ္းျပည္နယ္ႏွင့္ လာအိုနိုင္ငံအၾကား မဲေခါင္ျမစ္က နယ္နိမိတ္အျဖစ္၂၃၄ ကီလိုမီတာအရွည္ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းပါတယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာ မဲေခါင္ျမစ္ကို အမွီျပဳၿပီး ေနရတဲ့အတြက္ ဒီျမစ္ဟာ လူသားမ်ားအတြက္ အလြန္ေက်းဇူးမ်ားတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္တဲ့အတြက္ “လူသားမ်ားအတြက္ မဲေခါင္ျမစ္” လို႔ တင္စားေျပာလိုက္ခ်င္ေတာ့ တယ္။
ဒါကမဲေခါင္ျမစ္အေၾကာင္း တစ္စိတ္တစ္ေဒသပါ၊ အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္။
သို႔ႏွင့္ မဲေခါင္ျမစ္ေခ်ာင္းအတိုင္း ေမာ္ေတာ္ျဖင့္ စံုဆင္းလာရာ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ျမစ္ေခ်ာင္းအေနအထားက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပဲရွိတယ္၊ နံေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ေက်ာက္ေဆာင္မ်ား ေတြ႕ရတယ္။ ေက်ာက္ ေဆာင္ပံုသ႑ာန္မ်ားမွာ ေရတိုက္စားမႈေၾကာင့္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္စတင္ ထြက္ခြာလာတုန္းကေတာ့ တဖက္ကမ္းက လာအို၊ တဖက္ကမ္းက ထိုင္းပါ။ ေနာက္ မၾကာမီမွာပဲ ကမ္းႏွစ္ဖက္စလံုး လာအိုနယ္နိမိတ္အတြင္းျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီအခါမွာ ထိုင္း GSM ဖုန္းအဆက္အသြယ္လည္း ျပတ္ေတာက္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒါေၾကာင္လည္း အတူပါလာသူ တစ္ဦးက “အခုမွ ကမၻာႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားတာပဲ” လို႔ ေျပာပါတယ္။
ညေန ၆ နာရီခန္႔မွာ pak bang ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕မွာ တစ္ညတာအနားယူ အိပ္စက္ၾကပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေဟာ္တယ္ခ ထိုင္းဘတ္ ၃၀၀ ေပးရပါတယ္။
Pak bang ၿမိဳ႕ရဲ႕ရာသီဥတုက အလြန္သာယာတယ္ နံနက္ပိုင္းအခ်ိန္မွာ ရာသီဥတု ေအးျမ ျမ အရသာကို ခံစားရပါတယ္။ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ ရာသီဥတုလိုပဲ၊ pak bang ၿမိဳ႕မွာ ေခတၱခဏ ေနထိုင္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနရတယ္ဆိုပါေတာ့။
သူတို႔ရဲ႕ လာအိုေငြဟာ ျမန္မာေငြထက္ အမ်ားႀကီးငယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ အစစအရာရာ ေစ်းႀကီးလွတယ္။ ေရသန္႔တစ္ဘူးကို လာအိုေငြ 3000 KIP ေပးရပါတယ္။ ျမန္မာေငြဆိုရင္ ေတာ့ ေရသန္႔တစ္ဘူးကို ၄၅၀ ခန္႔က်ပါတယ္။ ကိုကာကိုလာ တစ္ဘူးကို KIP 10000, (ျမန္မာေငြဆိုရင္ေတာ့ ၁၅၀၀ က်ပ္) ေပးၿပီး၀ယ္ေသာက္ရပါတယ္။
ညဖက္စာေရးသူတို႔ ပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္လာၾကရာ အပမ္းေျပေစရန္အတြက္ ေဟာ္တယ္မွာ Lao Tea ကို မွာေသာက္ပါတယ္၊Lao Tea ဆိုလို႔ လဘက္ရည္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔၊ လဘက္ေျခာက္နည္းနည္းထည့္ထားတဲ့ ျမန္မာအေခၚ ေရေႏြးၾကမ္းေပါ့။ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ကုိ 5000 KIP ေပးရတယ္။ ျမန္မာေငြဆိုရင္ေတာ့ ၇၅၀ က်ပ္ၾကပါတယ္။
ၾကားဖူးၾကရဲ႕လား အရပ္ကတို႔ေရ……မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းနဖူးက pak bang ၿမိဳ႕မွာ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ကို ျမန္မာေငြ ၇၅၀ က်ပ္ေပးၿပီး ၀ယ္ေသာက္ခဲ့ရတယ္။ နေျမာေသာ္လည္း မတတ္နိုင္ ေသာက္လိုက္ရတာပါပဲ၊ ညဖက္ အိပ္ရာ၀င္ၾကကာ မနက္ေစာေစာထၿပီး ဆိုင္တစ္ဆုိင္မွာ သံုးေယာက္သား ထမင္းေၾကာ္စားၾကပါတယ္။ ထမင္းေၾကာ္တစ္ပြဲက KIT 15000 ၊ ျမန္မာေငြဆိုရင္ေတာ့ ၂၂၅၀ က်ပ္ေလာက္က်ပါ တယ္။
Loung prabang ၿမိဳ႕ကို ေမာ္ေတာ္ဘုတ္က နံနက္ ၉ နာရီမွာ ထြက္ခြာမယ္လို႔ စံုစမ္းသိရတဲ့အတြက္ ဦးကုမာရႏွင့္စာေရးသူတို႔ ႏွစ္ဦးသား ေန႔လည္စာအတြက္ ႀကိဳတင္ၿပီး ၀ယ္ယူၾကပါတယ္။ ထမင္းေၾကာ္က သံုးပြဲ၊ sand wiches အသားညွပ္ ေပါင္မုန္႔ က သံုးခု၊တစ္ခုလွ်င္ 10000KIP ျမန္မာေငြ ၁၅၀၀ က်ပ္ၾကပါတယ္။ လာအိုနိုင္ငံမွာ ေစ်း၀ယ္ရင္ ေထာင္ဂဏန္းေလာက္ အနည္းဆံုးေပးရတယ္။
ေဟာင္စီ(Houei Xai )မွ ေလာပရန္ဘန္္(Loungprabang)သို႔ ေမာ္ေတာ္ျဖင့္ တစ္ည အိပ္ႏွစ္ရက္ခရီးလာရပါတယ္။ ကီလုိမီတာ ၆၀၀ အနည္းဆံုးရွိပါတယ္။
မဲေခါင္ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သတိထားမိတာက ကမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ကၽြန္းပင္မ်ားကို ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ စိုက္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေတာင္ေတြမွာ သစ္ပင္မရွိ ေျမသားျပင္ႀကီးေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ေတာင္ယာအလုပ္အကိုင္ကို လုပ္ကိုင္ၾကသူမ်ားလည္း ရွိတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို မဲေခါင္ျမစ္အတြင္း ေလွေလးကိုယ္စီျဖင့္ ပိုက္ေမ်ာ၊ပိုက္ေထာင္ လုပ္ကိုင္ေနၾက တဲ့အတြက္ တံငါအလုပ္ကိုလည္း ဟင္းလ်ာရဖို႔အေရး ျပဳလုပ္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ လာအိုနိုင္ငံသူမ်ားဟာ ယုိးဒယားသူမ်ားနဲ႔ ဆင္ပါတယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ပအို၀္သူေလးမ်ားနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ ေရေျမေဒသကလည္း ျမန္မာျပည္ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ အဆင္တူပါတယ္။
မဲေခါင္ျမစ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္တံုးမ်ား လြန္စြာေပါမ်ားတဲ့ အတြက္ ေမာ္ေတာ္စီးရတာ အလြန္အႏၱရာယ္မ်ားတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာ္ေတာ္ ေမာင္းသူမ်ားက ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ အတြက္ စိတ္ခ်စြာ သြားလာနိုင္ပါတယ္။
တကယ္လို႔ ေမာ္ေတာ္နဲ႔ မသြားခ်င္ဘူးဆိုပါရင္ ကုန္းလမ္းကေန ကားျဖင့္ သြားမယ္ဆိုလဲ ရပါတယ္လို႔ သိရတယ္။ သတိထားရမွာက ကားလမ္းမွာ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္း လမ္း အေကြ႕ေတြ အလြန္မ်ားတဲ့အတြက္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ဒါေၾကာင့္လည္း စာေရးသူတုိ႔ ဒီမဲေခါင္ျမစ္အတိုင္း ေမာ္ေတာ္စီးဖို႔ ေရြးခ်ယ္မိတာပါ။
၂၂.၅.၂၀၀၉
ဒီလိုနဲ႔ စာေရးသူတုိ႔ စီးလာတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ဟာ ညေန ၆ နာရီေလာက္မွာ ေလာပရာဘန္ (loungprabang)သို႔ ဆိုက္ကပ္ပါတယ္၊ ဆိပ္ကမ္းေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကမ္းနာတြင္ လူႀကီးလူငယ္လူရြယ္မ်ားက စာရြက္ေလးေတြကိုင္ၿပီး တည္းခုိခမ္းေၾကာ္ညာေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စာေရးသူတုိ႔လည္း ေဟာ္တယ္မွာပဲ တည္းၾကပါတယ္။ တည္းခတစ္ညကို (၃)ေယာက္ခန္း၊ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၄၀၀ က်ပါတယ္။
တည္းခုိခန္းေရာက္ေတာ့ ေရခ်ဳိးလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ တစ္ေန႔လံုးပမ္းသမွ် လန္းလာပါ ေတာ့တယ္။
ညဖက္က်ေတာ့ စာေရးသူနွင့္ဦးကုမာရတို႔ႏွစ္ဦး ၿမိဳ႕ထဲသြားကာ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္ ရွာေဖြရာ အဆင္သင့္ေတြ႕တဲ့အတြင္ႏွစ္ဦးသား နက္သံုးၾကပါတယ္။
ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ညဖက္ဗဟုသုတရေအာင္ ၉၆၉၃ ကိုသံုးၿပီး ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ Loungprabang ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ညရႈခင္းကေတာ့ အိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မီးလံုးမ်ားစြာတို႔ျဖင့္ ထြန္းထားတဲ့အတြက္ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား အလြန္သံုးနိုင္တဲ့ ၿမိဳ႕လို႔ဆိုရပါမယ္။ ညရႈခင္းျမင္ကြင္းကို စာေရးသူတို႔အဖို႔ ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလွပါတယ္။
ဒီၿမိဳ႕ကို နိုင္ငံျခားသား ကမၻာလွည့္ခရီး သည္မ်ား အေရာက္မ်ားၾကတယ္။ စာေရးသူတို႔ ေရာက္တဲ့ေန႕ကဆိုလွ်င္ နုိင္ငံျခားသား ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ တစ္ရာေက်ာ္ခန္႔ ရွိမည္ ဟုခန္႔မွန္းရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ နိုင္ငံျခားခရီးသည္မ်ား ဒီေနရာကုိ အေရာက္မ်ားရတာလဲ ဆိုရင္ ဒီ Loungprabang ေရာ္ပရာဘန္္ ၿမိဳ႕မွာ ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္မ်ားကို မျပဳမျပင္ပဲ ထားရွိတဲ့အတြက္ The world heri tage city ကမၻာ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ဆိုၿပီး ကမၻာ့ကုလသမဂၢရ႕ဲ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းခံရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားဟာ ဒီ The world heri tage city ကမၻာ့ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ပြင့္လင္းရာသီမွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် တစ္ရာေက်ာ္ခန႔္ ေရာက္ရွိေနၾကတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။
ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ဆိုလို႔ ေလာနိုင္ငံက အင္တာနက္ေပၚတင္ၿပီး ေၾကာ္ညာထားတဲ့အတြက္ ကမၻာ့လွည့္ခရီးသည္မ်ား အသိမ်ားလာရျခင္းျဖစ္တယ္။
ယခုလည္းစာေရးသူတို႔ ဒီေနရာကို သြားရတာကလည္း အင္တာနက္ကေနတစ္ဆင့္ website ေတြၾကည့္ၿပီး နယ္စပ္ျဖတ္ၿပီး arrival visa ကို အလြယ္တကူရတဲ့အတြက္ ဒီလမ္းေၾကာင္းကေန သြားၾကသလို တစ္ျခား ကမၻာလွည့္ခရိးသည္ေတြလည္း အဲလိုပဲ သြားလည္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေလာနိုင္ငံ visa ရဖို႔အတြက္ ဘန္ေကာက္ျပန္ visa ထုေနရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလမ္းေၾကာင္းကေန သြားျဖစ္ၾကမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒီလိုပါပဲ ေရႊႀတိဂံနယ္ေျမ ျမန္မာဖက္ကမ္းမွာလည္း Imagration office ရံုးဖြင့္ၿပီး arrival visa ေပးနုိင္ခဲ့မည္ဆိုပါက ခရီးသည္မ်ား ေရႊႀတိဂံကေနတဆင့္ ျမန္မာျပည္ ထဲ၀င္လာနိုင္တယ္ လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ဒါဆိုရင္ နိုင္ငံျခားေငြ အမ်ားႀကီးရ ရွိမွာျဖစ္ပါ တယ္။(ဆက္လက္ေဖၚျပဦးမည္)

Read More